9 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Królowa Kut" (17)

Kolejna legenda z rzeźbą znajdującą się w Kutach, maleńkiej wiosce na Mazurach.

"Królowe z bajek zawsze są piękne, młode i bogate, mieszkają w pięknych pałacach, są bogato ubrane.
Tymczasem nasza królowa była młoda, ale nie miała pałaców, a królestwem była maleńka wioska.
Bo też nie jest ona z bajki, a z legendy.
Kiedy Zalewska gnała krowy na pastwisko, usłyszała płacz koło domu Salomonów.
Stary Salomon stał na progu chaty, ze spuszczona głową, a Emma obok synów głośno zawodziła:
- Boski gniew, niedola, śmierć! - łkała. - Czarna choroba!
Amelia słyszała co to czarna choroba, wiedziała ile każdego dnia grzebie w Węgoborku, że i w Stręglu i w Budrach też opłakują zmarłych.
Zalewska ujęła Emmę, poprowadziła w głąb domu.
-Chatę musisz wykadzić! Rzuć na węgle garść ziół, które ci dam i obnieś po izbie trzy razy. Pamiętaj aby z izby kadzidło nie uchodziło - radziła. - A potem leć do proboszcza po żywą wodę i dawaj choremu pić.
Od pamiętnego ranka minęło wiele dni...
Choroba zjawiła się u Leszczyńskich, położyła dwoje dzieci Likuza, zmarła babcia Andersowa i jej mała wnuczka. Śmierć zbierała obfite żniwo. Kilka pogrzebów dziennie, już nie było komu opłakiwać zmarłych , a na cmentarzu mogiła przy mogile... Wreszcie długie rowy za murem cmentarnym przyjmowały tych, którzy umierali w osamotnieniu.
Jesień. Nieskoszone łany zbóż schły na polach, ręce które posiały ziarno zabrała dżuma.
Wieś cichła i pustoszała.
Zalewska jak co rano wyganiała krowy na łąkę i trwożliwie przemykała do domu. Bała się.
Czasami siadała do stołu i na pożółkłym kawałku papieru pisała list do syna, który za Berlinem pędził twarde życie żołnierza: "Ja żywa, za co dziękuję Bogu i tego samego tobie życzę..."
Drżące ręce stawiały niezgrabne litery, odkładała list do jutra, a nazajutrz zaczynała: "Ja żywa, za co..."
I któregoś ranka nie było już komu wyprowadzić bydełka na pastwisko ani dokończyć i wysłać listu do syna.
Opadające liście klonów sypały wymarłym Kutom złocistą mogiłę.
Od strony Przytuł szła młoda dziewczyna. Nie dziwiła jej wymarła wieś, przecież w jej rodzinnej wsi nie było inaczej. Ale czy bolała ją śmierć krzykliwej kucharki, stajennego czy fornala? Bili ją poniżali, wyzywali, zganiali wczesnym rankiem ze snopka służącego za legowisko.
"Bóg ich pokarał" - myślała.
Dobra była tylko Pani, a gdy i ona zmarła dziewczyna przeniosła się do jednego z dworskich pokoi.
Jakże tam było pięknie! Dziewczyna łapała w ręce skarby , przymierzała suknie, cieszyła się.
- Nie oddam tego nikomu, nikomu! - szeptała do siebie. - Teraz ja będę wielką panią...
Zawinęła skarby w tobołek i ruszyła w stronę Kut.
Mijała chatę za chatą, rozglądając się uważnie. Przeszła całą wieś, a gdy nikogo nie zauważyła, uspokoiła się i weszła do pierwszej z brzegu chaty.
Zdarła z siebie łachmany i zaczęła się stroić w wełniane kiecki, barwne chusty i haftowany serdak, które to znalazła w chacie.
Wybiegła nad jezioro, przejrzała się w wodzie i zamarła z zachwytu. - Jak królowa wyglądam! - szeptała. - Jak najprawdziwsza królowa!
Zadomowiła się w Kutach, spiżarnie ją karmiły, a wnętrza kufrów odziewały. Dokładnie poznawała swoje królestwo...
Bywały jednak noce, gdy ogarniał ją niepokój.
Trapiło ją, co będzie jeśli gdzieś na świecie są żywi ludzie, zechcą przyjść do jej królestwa i zabrać jej skarby. Nie odda swojego bogactwa! Już nigdy nie będzie paść gęsi!
   Minęła zima, nastała wiosna. Dziewczyna ubrana strojnie wybiegała na drogę, śmiała się do siebie, śpiewała, a jej śpiew coraz bardziej przypominał głos wodnych ptaków: był skrzekliwy i piszczący.
Ludzie jednak gdzieś żyli, a że nie powodziło im się najlepiej ruszyli przed siebie w poszukiwaniu godniejszej doli.
Dziwili się opustoszałym chatom, wiosce nad jeziorem w której nie znaleźli śladu życia. Byli zmęczeni, opustoszałą wieś uznali za godną przystań.
   Ognisko przeraziło Anortę - królową Kut. Pojęła, że traci swoje królestwo. Postanowiła godnie powitać przybyszów królestwa. Biegała z garścią rozpalonego chrustu od strzechy do strzechy... Osada płonęła. Wędrowcy spod lasu ruszyli na ratunek chatom, dzięki czemu wieś ocalała.
   Niektórzy dostrzegli dziwną zjawę utrzymując, że to diablica, inni że to zapewne pokutująca dusza nawiedza miejsce rodzinne.
Natomiast drwale opowiadali, jak czasami zbliża się do nich śmiechliwa, głupia dziewczyna i ucieka gdy ktoś do niej zagada.
Wkrótce i ona znikła...
   Dziś Anorta jest już tylko legendą, ale jakże miło odkryć kawałek "królewskiej" przeszłości w małej, mazurskiej wsi."




Grażyna

8 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Historia zatopionego dzwonu" (16)

 „Historia zatopionego dzwonu” jest wydarzeniem rzeczywistym. Czas, miejsce i wydarzenia historyczne w Polsce, łączą się z legendą o Mateuszu i Celestynie.



"Odetchnęli chłopi z ulgą gdy ostatni kloc drewna został sprawnie wrzucony na błotnisty odcinek wiejskiej drogi przylegającej do jeziora. Błotne topielisko było prawdziwą udręką. Koła wozów zapadały się po osie, a konie ledwo brnęły. Żwir sypany na tę drogę natychmiast znikał. Topiel połykała nawet kamienie.
Idzie granie! Bo tak nazywano burzę z błyskawicami i grzmotami. Za ciemną chmurą wisiała szara ściana ulewy, która zwaliła się już na Pozezdrze, doszła być może do Stręgielka.
Zerwała się wichura. Wygięły się nadbrzeżne wierzby i olsze. Zielone wiechcie gałęzi plaskały o fale jeziora. Zrobiło się ciemno jak nocą. W pośpiechu wyciągnięto ofiarne świece, zapalano i wstawiano w okna.
Nawałnica nad Kutami szalała. W szum wichury wtargnął potężny łoskot, jakby pół nieba runęło na wieś. Poderwało ludzi. Pomimo lęku, pośpiesznie narzucali na głowę chusty i kapoty, wybiegali z chat, pędząc w stronę plebanii choć przemoczona odzież pętała nogi.
Przerażone ludzkie oczy ujrzały górę zwalonych kamieni, cegieł, tynków, dymiących jeszcze pyłem. Na kościele nie było ani krzyża ani wierzy. Opodal, obrócony bokiem, dygotał na ruchomej pryzmie gruzu i pojękiwał metalowym sercem potężny dzwon. Dzwon jakby wahając się, a może żegnając, nieznacznie obrócił się, ześlizgnął z podtrzymującego gruzu i powoli, dostojnie począł staczać się po pochyłości wzgórza wprost do jeziora Czarna Kuta. Odrętwiali ludzie nie byli w stanie ruszyć się z miejsca. Do ich uszu dobiegł odgłos uderzeń dzwonu: „Ste-fan, Ste-fan, Ste-fan”. I na koniec długie „Steee...”
Dzwon przykryły fale jeziora. 
Deszcz ustał, niebieskie granie oddaliło się. Pastor z opuszczoną głową, bez jednego słowa zawrócił w stronę plebanii. Zagubiona, całkiem oszołomiona gromada ludzi podążała za nim. 
Czy do uszu waszych dotarło imię przekazane przez serce dzwonu? - spytał przyciszonym głosem. Czy zapamiętaliście to imię? Stefan był wielkim królem... Stefan Batory... umarł dawno i grób jego daleko - zatrzymał się dla zaczerpnięcia oddechu. Dziś pożegnał nas po raz wtóry i ostateczny. Właśnie tu, w maleńkiej mazurskiej wsi."  

Po tym zdarzeniu, Kuty odwiedziła właścicielka majątku Krzewinka, Dorota Olszewska, która wysłała ludzi do odbudowania wierzy i zasponsorowała nowy dzwon. Jej nazwisko jest wykute na zewnętrznej stronie odlewu. Niestety nie udało mi się ustalić roku tego wydarzenia. 


Jacek

5 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Jankowa Droga" (22)

Upał. Od około miesiąca mamy upał i ani kropli deszczu, a potrzebny jest bez wątpienia. Dziś ze względu na upał, w poszukiwaniu kolejnych legend, wyruszyliśmy już o 6.30, zanim jeszcze słońce zacznie grzać. Poprzednim razem skończyliśmy na legendzie nr 23 z tym, że nie odnaleźliśmy 22 i teraz mieliśmy zacząć od niej. Legenda 22 nosi tytuł "Jankowa Droga". W lesie, w miejscu wskazanym na mapce, były drogi, ale która z nich Jankowa, tego nie odgadliśmy. Oznaczeń tam nie było żadnych, w tym wypadku gmina się nie postarała. Po godzinnym poszukiwaniu odpuściliśmy i pojechaliśmy z zamiarem szukania kolejnych legend, oczywiście "ścieżką rowerową". Po drodze zauważyłem tylko jedną tabliczkę leżącą w trawie, dalej droga była piaszczysta nieoznaczona, ciągnąca się przez łąki o wielu rozwidleniach. Jadąc nią uznaliśmy, że to błądzenie nie ma sensu, a do następnej legendy trzeba będzie pojechać asfaltem, ale to już innym razem.
Po około 35 kilometrowej porannej przejażdżce wróciliśmy do domu.

"Grupa chłopaków z Żabinki gnała co sił w nogach do wsi z krzykiem, że w starej, pustej po śmierci Petera chacie ktoś mieszka.
Janko ruszył do wsi za chlebem. Nikt nie pytał, skąd i dlaczego wybrał właśnie Żabinkę. Najważniejsze, że był potrzebujący a takiemu się nie odmawia.
Na pytanie, jak mu się żyje w chacie, odpowiadał z uśmiechem, jak pod płaszczem Najwyższego. Janko przyległ do wsi, a jej mieszkańcy uznali go za swego.
Gdy nadciągała zima i lód pokrywał jezioro, starym obyczajem prowadzono przez nie "drogę" na las. Zawsze to bliżej niż okrążanie całego jeziora.
Wytyczanie nowej drogi przez lód wymagało specjalnego obrzędu, którego nie wolno było łamać, bo sprowadzi wielkie nieszczęście, nie wolno było drogi wytyczać przed świętem Trzech Króli..
Oto zima przyszła wczesna, mroźna, śnieżna. Do okna Jankowej chaty zastukała dziecięca rączka.
-Janko, czas drogę przez jezioro prowadzić. Dziadek Wrencel nie pójdzie, bo chory i przy piecu leży... Antonek też nie, bo mu nogę w łupki wzięli.
Janko nakazał skrzyknąć dziatwę nad jeziorem. Przywiązał sznurem wyleniały kożuch i ruszył przed siebie prosto na rysujące się w oddali olsze. Szedł tak i szedł pewnie, odważnie, sam jeden, aż dzieciom z podziwu otwierały się usta. Kiedy jednym zdawało się, że widzą Janka małego, malutkiego jak wróbelek, inni nie widzieli go wcale. Czas mu wracać - szepnął Wencelowy wnuk. Odpoczywa na drugim brzegu uspokajał brat Antonka.
Następnego dnia ta sama rączka stukała do Jankowego okna.
-Janko, czy droga już gotowa?Janko! Janko! Odpowiada cisza. Janko nie wrócił! Nastało poruszenie. Kobiety gnały do chaty, mężczyźni szykowali sznury, sanki, sieci.
Kara boska, przekrzykiwały się baby. Naruszono spokój przed narodzeniem Chrystusa.
Mężczyźni ruszyli na lód całą gromadą, ciągnąc za sobą sanie i sprzęt. Gdy wracali była już noc, a gwiazdy rozświetlały wytyczony poprzedniego dnia trakt. Jankową drogę.
Jeszcze jedna dusza będzie grzała lód jeziora w listopadowe dni..."

Nasze dzisiejsze poszukiwanie Jankowej drogi nie przyniosło oczekiwanego skutku pewnie dlatego, że prowadziła ona po lodzie przez jezioro a jak wiadomo w sierpniu nie ma lodu  ;-)

Jacek

4 sierpnia 2014

Jest Nas Troje!!! :-D

Czekaliśmy na Nią od grudnia ubiegłego roku...
Wiadomość, że przybędzie w sobotę (2.08) "dopadła" nas we wtorek w Ełku.
Jeju, jakie straszne napięcie w nas narastało, aż trudno było panować nad emocjami i to niekoniecznie tylko tymi pozytywnymi... Napięcie rosło, a wraz z nim tysiące pytań.
W sobotę najpierw stanęły miseczki :-)

Następnie najbardziej puszysty koc ubrałam w poszewkę, bo po co kupować legowisko skoro nawet nie wiadomo jakie duże ma być i czy będzie chciała na nim spać...

Po czym ugotowałam niewielki garnuszek ryżu, z warzywami i piersią kurczaka ;-) w stosunku 1:1:1

Z małym opóźnieniem (czterogodzinnym!) zjawiła się Ona! :-)

Lila-Luśka, to ośmioletnia sunia, cotton, zaadoptowana przez nas.
Przyjechała z (byłą) właścicielką i jej synem oraz dwoma innymi cottonami. Tamte pieski były zainteresowane wszystkim, nami również, Lusia tylko swoją panią... :-(
Czuła, że to rozstanie...
Była bardzo pobudzona, tak bardzo, że przerażała mnie myśl, iż będę miała psa z silnym ADHD.
Pani trochę poopowiadała, odpowiadała na nasze pytania, podpisaliśmy umowę adopcyjną i zostaliśmy z naszą pupilką. Ex właścicielka zapewniła, że przez 2-3 godz będzie jeszcze w okolicy, bo gdyby COŚ się strasznego działo to wróci.
Przywożenie psa i zamykanie za sobą drzwi to był najgorszy z możliwych pomysłów :-/
Lusia nie chciała od nich odejść, wyła, piszczała, płakała, nawoływała.
Oboje czuliśmy się bardzo bezradni.
Po 2 godz postanowiliśmy pójść z nią na długi spacer :-)

Trochę przeholowaliśmy, bo dreptaliśmy 9 km zapominając, że to malutki piesek, z krótkimi łapkami i nosiliśmy ją na zmianę, gdy o to prosiła :-)
Po spacerze było trochę lepiej, chociaż jeszcze kładła się w progu, i zawodziła patrząc w kierunku drzwi :-(
Noc średnio dobra. Sunia spała oczywiście z nami, ale często spacerowała po mieszkaniu.
Niedziela była już spokojniejsza, zaczęłyśmy ją od lektury legend :-D

Następnie Jacek poszedł biegać, a my spokojnym krokiem spacerowałyśmy po leśnej ścieżynce :-)
Ponieważ nie mamy zamiaru rezygnować z wypraw rowerowych, późnym popołudniem postanowiliśmy "zestresować" naszego psa :-o Wpakowaliśmy ją do zwykłego plecaka i wyruszyliśmy na ponad 40 km wycieczkę rowerową...

I okazało się, że Lusia to WYJĄTKOWY pies!!! Była bardzo grzeczna, nie piszczała, nie wyrywała się (pobudzona była podczas pierwszego pakowania do plecaka), a gdy zrobiliśmy przerwę po 38 km cieszyła się jak szczeniak :-) i kolejne jej pakowanie nie było już problemem :-)
Już dziś zamówiliśmy plecak do transportu naszej psinki, bo w nim będzie czuła się najlepiej.
Cottony uwielbiają być bardzo blisko ludzi!

Lusia to pies-żarłok... nie taki co to sobie lubi chapnąć to i owo, tylko taki co lubi WSZYSTKO i w KAŻDEJ ilości!!! (to mi się trafiło :-P...)

Lusia to psinka z hodowli, mająca rodowód, zwiedzająca kiedyś świat, rodząca szczeniaczki, która była kochana i zadbana. Zasłużyła na godziwą emeryturę i trafiła do nas tylko dlatego, że w akcie strasznego przygnębienia i smutku szukałam szczeniaka pasującego do nas, a zaproponowano nam adopcję Lusi :-) - na szczeniaczka nie było i raczej nie będzie nas stać.
Nie zastanawialiśmy się ani chwili! I nawet kiedy przy drodze znalazłam szczeniaka oddałam go, bo czekaliśmy na Lusię :-D
Dziś jest z nami pełne 2 dni (plus kawałek soboty). Jest bardzo spokojna, pobudza się tylko wtedy gdy coś zaczyna się dziać, np idziemy na spacer ;-) nie płacze, nie leży pod drzwiami, merda ogonkiem na nasz widok i rozgląda się, gdy któreś z nas znika jej z horyzontu.
Pojechaliśmy do miasteczka kupić jej szelki, smycz i karmę dla alergika (niestety, na coś reaguje silnym drapaniem i gryzieniem łapek), dostała przysmak i kurzą łapkę do zjedzenia :-)
Jest cudowna!

Fajnie jest się budzić i widzieć jej roześmianą twarz :-D
To piesa idealna! nie hałaśliwa, nie agresywna, nie interesująca się innymi psami czy ludzkimi nawoływaniami, a jaką sensację wzbudzamy jadąc z nią na rowerach :-D aż samochody zwalniają :-) Dla naszego bezpieczeństwa to wymarzona sytuacja ;-)
Chcemy wierzyć, że będzie z nami szczęśliwa...
I jest NAS TROJE! :-D



Grażyna i Jacek z Lusią :-)

Szlakiem Mazurskich Legend - "Saga o Mateuszu i jego synu Celestynie" (15)

Jacek:
Gdy dojedziemy już do Kut, mamy cztery rzeźby w zasięgu wzroku. 
Obraz Krakowa, z którym Mateusz był związany od dziecka, i obraz dworu króla Stefana Batorego, który obdarzył go wysoką godnością i zaszczytami, boleśnie mu się oddalały i bladły. Czy w sercu został żal za minionym? Chyba nie, wszak Mateusz sam wybrał taki los. Za wierną służbę, król obdarował go majątkiem w odległych Kutach.
Mijały wiosny, ciepłe lata, złote jesienie i zimy tak śnieżne a mroźne, że podobnych w Krakowie nie było.
Celestyn rósł. Poznawał zakamarki obejścia, wsłuchiwał się też w głosy dobiegające ze szkoły, czasami podchodził bliziutko by nie uronić żadnego słowa.
Wieczorami królowała Amelia – kucharka, kazała się wsłuchiwać w lekkie odgłosy kroków za oknem, mówiąc, ze duch białobrodego starca szuka swoich śladów i pustelni. A żył on dawno, może sto lat, albo więcej – ciągnęła kucharka. Miał on krzyż Chrystusowy na piersi, ale mowa jego nie nasza, no i szata dziwna, szara, do ziemi, „kutio” zwana i może od niej poszła nazwa wsi. Celestyn słuchając zamierał w lęku.
Kiedy Celestyn sam próbował czytania to był moment w którym ojciec dostrzegł spełnienie swoich gorących pragnień i zaczęła się nauka. Najpierw 2 lata w Kutach pod czujnym okiem Mateusza, następnie w Węgoborku. Stąd też do Kut wieści o dużych postępach, jego pilności i wielkich zdolnościach, szczególnie do łaciny i greki. Przed Celestynem stanęły otworem podwoje prześwietnej Akademii Albertańskiej.
Pomimo wojny jaką król polski Zygmunt III Waza toczył ze szwedzkim Karolem IX, o tron północnego kraju, Celestyn wyruszył do Królewca – stolicy księstwa pruskiego. Przez dostojnego starostę węgorzewskiego, Andrzeja Kreyztzena, który bawił w Królewcu i zainteresował się wzorowym studentem z jego terenu, przekazał Celestyn informację rodzicom, zapewnienie o synowskiej pokorze i szacunku oraz spodziewanym wyjeździe do Wittenbergi, potem Lipska i Gissen na dalsze zgłębianie wiedzy.




Przed doktorem Celestynem Myślętą otwierają się sale wykładowe europejskich uczelni. Wykłada, teologię, filozofię,języki wschodnie. Do umiłowanego Królewca wraca jako naukowa sława. Otrzymuje katedrę na miejscowym uniwersytecie, wykłada hebrajski i teologię. Wśród licznych zajęć dużo pisze i publikuje dzieła o tematyce teologicznej. Odległe Kuty są już tylko jasnym i ciepłym wspomnieniem z dzieciństwa. Zwłaszcza gdy dotarła wieść o śmierci sędziwego ojca." 

Grażyna:
Czytając tą legendę przypomniała mi się historia czwórki rodzeństwa, ludzi starszych od nas. Ich rodzice byli dość ubodzy, a do tego ojciec ciężko zachorował i nie było komu zarabiać na chleb. Do kościoła chodzili o różnych porach, bo jedni czekali aż wrócą drudzy, żeby założyć kurtkę czy buty brata/siostry...  Wykształcili się wszyscy, cała czwórka ukończyła studia, a dwoje z nich Akademię Medyczną :-) co w tamtych czasach nie było takie proste, bo nie "produkowano" magistrów, inżynierów czy doktorów na pęczki. Student to był KTOŚ!
Rodzice powtarzali im, że nie mogą dać im nic, ale dopóki się uczą mają zapewniony dach nad głową i chleb. 
Jeśli ktoś chce być kimś, to bieda i pochodzenie nie jest wytłumaczeniem dla zwykłego lenistwa... gorzej jeśli brakuje wiary w siebie. 


Jacek i Grażyna 

3 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Tajemnicze kroki" (14)

Ta legenda (rzeźba) została umieszczona przy drodze z Pozezdrza do Kut. droga prościutka, lekka, łatwa i przyjemna :-)


"Nad jeziorem Głęboka Kuta porasta gęsty maliniak, który czasami dzieci odgarniają bo i do Stręgielka przez Przytuły było bliżej i miło popatrzeć jak leszcze chlapią ogonami w toni jeziora. I nie było czego się bać, skoro tylko nocą straszy. A straszy, oj straszy!
Nikt z tych, którzy na własne uszy słyszeli kroki i tupanie na ścieżce, nie ośmielił się dołączyć do niewidzialnego nocnego pochodu. Najgorsze, że już pierwszy odgłos kroków powoduje milknięcie szczekania psów, nawoływania łysek i perkozów, gra świerszczy i zgrzytanie derkacza...
Nawet wiatr ustaje.
Dawno temu na lud mazurski zaczęły spadać klęski. Najpierw deszcze łamały i topiły zboża, potem żar słońca zamienił ziemię w skałę, a gdy wreszcie późnym latem ludzie wyszli w pole, aby zebrać to co pozostało, poczuli wielką niemoc. Ręce omdlewały, nogi się uginały, w chatach padali na ławy, łóżka, podłogi, a żar rozsadzał piersi i głowy. Przed oczami wirowały pająki, kiecki czarownic, z kątów patrzyły oczy ropuch. Potem wszystko oddalało się, cichło i słychać było tylko pochlipywanie dzieci i zawodzenie kobiet nad zmarłymi.
Morowa zaraza, czarna śmierć nie wybierała. Umierali starzy i młodzi, całe rodziny.
Na cmentarzu w Kutach przybywało mogił. Najpierw odprowadzano bliskich ze śpiewem, potem zabrakło trumien i śpiewających.


Ojcowy obyczaj nakazywał, aby każdy na ostatnią drogę był wyprawiony po bożemu: chłop - w kapelusz ze słomy bądź z trzciny, chustkę do nosa, żeby otrzepać piach z portek i grzebień, aby czuprynę zaczesać. Kobietom narzucano czarną chustę z frędzlami, a pod głowę kładziono grzebyk i blaszkę wygładzoną bądź lusterko, by przejrzeć się mogła zanim stanie przed Najwyższym Sędzią.
Ci ostatni, co w samotności umierali, nie mieli już kapeluszy, nie miał kto odprowadzić ich na cmentarz, a ich myśli kierowały się w stronę Stręgielka, gdzie na kołkach wisiały kapelusze, których nie miał kto odebrać.
Niepokój. To uczucie znane nie tylko żyjącym.
Dusze zmarłych odbierają niepokój znacznie głębiej, bo tylko on im pozostał. Wszystkie radości i troski żywych uleciały wraz z ostatnim tchnieniem.
Ci co odeszli bez nakrycia głowy, jakby nadzy i niegodni, schodzą na ziemię w poszukiwaniu tego, czego nie otrzymali na wieczystą drogę. Ścieżkę do kapelusznika pamiętają, tylko dalej, za Przytułami, drogi im się mylą.
Kiedy pełnia księżyca odchodzi niespokojne dusze rozpoczynają swój odwieczny pochód: klepią drewniaki, stukają buty, plaskają kapcie... I tak aż do świtu.
Czy dotrą kiedyś do chaty kapelusznika i zdejmą z kołka zamówiony kapelusz?
A jeśli nie ma już chaty, ani kapelusznika? Nadal pozostanie niepokój?
I będzie trwał wiecznie...?"



Grażyna

2 sierpnia 2014

STK - sto pięćdziesiąt ;)

Jacek:
Zainicjowaliśmy wśród naszych znajomych na Endomondo rywalizację "Sierpniowy Tysiąc Kilometrów". Oprócz znajomych jeszcze inni dołączyli, w sumie ponad 150 osób i ciągle przybywają nowe. Trzeba, biegnąc, idąc lub jadąc rowerem, pokonać w sierpniu 1000 km.
Wiem, że nie będzie to łatwe, jeżeli nie wyjeżdża się na długie wyprawy rowerowe, ale możliwe.
Jako inicjatorzy już pierwszego dnia daliśmy dobry przykład ;-)

Grażyna:
:-) Rywalizacja - to taka próba ruszenia tyłka z kanapy częściej niż 2x w tygodniu i zbierania kilometrów dla PMK! Bo to taki szczytny cel przecież :-)

Jacek: 


Trasa miała mieć około 160 km i przebiegać przez Węgorzewo, Banie Mazurskie, Gołdap, Kowale Oleckie lub Olecko (mieliśmy ocenić siły na trasie) i powrót przez Wydminy i Giżycko.
Do Gołdapi jechało się dobrze i szybko. W Baniach Mazurskich bruk został pokryty gładkim nowym asfaltem, przy okazji testowaliśmy nową ścieżkę rowerową, która jest jeszcze w budowie, a ma przebiegać przez 3 województwa.


Grażyna: 
Ścieżka rowerowa (jej kawałki bo do całości jej daleko) wygląda imponująco i mamy nadzieję, że Ci co je planują zaczną myśleć po czym sami chcieliby jeździć :-) Chodzi o gładki asfalt, a nie kostkę brukową, swoisty spowalniacz.


Od 3 lat obserwujemy prace w powiecie węgorzewskim, ale dopiero w tym roku naprawdę widać efekty :-)


W Gołdapi odpoczywaliśmy w tym samym miejscu gdzie rok temu z Kurczakami :-D


Jacek:
W Gołdapi, po 60 km, zrobiliśmy pierwszy postój na posiłek i próbując ruszyć w dalszą trasę zaskoczył nas taki widok...


Zbudowano drogę szybkiego ruchu dla samochodów, a nie pomyślano o turystach rowerowych :-/  nie było obok żadnej drogi którą moglibyśmy dojechać do Kowal Oleckich. Pozostało nam błądzić po drogach leśnych i polnych. I tak "błądziliśmy" przez dwie godziny przejeżdżając w tym czasie zaledwie 20 km. Zrezygnowaliśmy przez to z Kowal Oleckich, dojechaliśmy do drogi 655 kierując się do domu rezygnując nawet z Giżycka i lodów z L.

Grażyna: 
Nie ma chyba nic gorszego niż jęczący facet ;-P
Gdy Jacek zobaczył zakaz poruszania się rowerami, w pierwszym zamyśle miał ochotę właśnie tą drogą jechać, na co zareagowałam stanowczą odmową. Nie stać nas na mandaty.
Wiadomo, że jakieś dróżki boczne zawsze się znajdą. Trochę posiłkowaliśmy się mapą, ale głównie nawigacją. Początkowo żadne z nas nie wpadło na to, że na niewielkich odległościowo terenach są miejscowości/wsie o tych samych nazwach... Pani z tel nie pytała nas do której chcemy dojechać, tylko kierowała do najbliższej hehe ;-) Efekt był taki, że jechaliśmy lasem, błotnistymi ścieżkami (skąpałam stopy w kałuży), polami i łąkami :-) Było całkiem przyjemnie, tylko to niezadowolenie Jacka... wiadomo, facet miał plan, a plan się rypnął.
Zabrakło mi spontaniczności, radochy ze wspólnie spędzanego dnia, bo wszystko "musiało" być wg mapy...
Dziś ja zaczynam marudzić, a to nie miejsce na to :-)
W Gołdapi uwieczniliśmy ichnią Górę Gołdapską 272 m


na którą się nie wspięliśmy, bo to nie Giewont przecież ;-P Nie, nie to było powodem. Mieliśmy długą przerwę od ostatniej wypasionej wyprawy i nasze organizmy dość mocno się buntowały...
Na naszej polnej drodze "stanęła" Kraina Teletubisiów ;-)


Ale przede wszystkim nasze nowe koszulki rowerowe, kupione chyba w maju, miały wreszcie szansę ujrzeć światło dzienne :-D bo jakoś ciągle nie było okazji...



Pomimo wszystkich nie fajnych spięć, myśli i zgrzytów, dzień należy uznać za udany i niosący kolejne doświadczenia. Głównie takie, że nie wszystko da się zrobić "pod kreskę", a sytuacje nieprzewidziane traktować z przymrużeniem oka ;-)

Ostatni widok (utrwalony na fotce) trochę mnie zasmucił... czyżby już sejmiki bocianie???



Grażyna i Jacek

P.S. 
Wyjaśnienie skrótów: 

STK - Sierpniowe Tysiąc Kilometrów 
PMK - Pomoc Mierzona Kilometrami 

1 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Tajemnice Złotej Góry" (13)

Od Kapelusznika do następnej legendy, zatytułowanej "Tajemnice złotej góry", musimy dojechać do Pozezdrza. Lepiej jest jechać asfaltem a później kawałek wrócić tą samą drogą niż wyznaczoną drogą leśną. My znamy ten las, wielokrotnie chodziliśmy tam na grzyby i jagody, a i tak wyjechaliśmy nie w tym miejscu gdzie zamierzaliśmy. Łatwo się tam pogubić i niepotrzebnie nadłożyć drogi.
Jak już będziemy w Pozezdrzu z drogi asfaltowej skręcamy do pensjonatu "Zofiówka" a przed jego bramą kierujemy się w lewo nad jezioro. Rzeźbę widać z daleka.


"Dawniej nad Sapiną słychać było dziwne odgłosy wydobywające się z głębi ziemi, spędzające sen z powiek mieszkańcom. Któregoś dnia mężczyźni podjęli decyzję, że pójdą w kilkunastu chłopa, wykopią głęboki dół, zajrzą w głąb ziemi, rozwieją obawy, zaspokoją ciekawość, a przede wszystkim dadzą odpór babskim jęzorom, plotącym o zbójeckiej jaskini ze skarbami.
Baby, jak to baby, przerażone niepewnością losu swoich chłopów pognały w stronę Kut, gdzie w lesie, otoczony rojem dzikiej zwierzyny, żył siwobrody starzec, mędrzec nad mędrcami. On znał tajniki puszczy, jezior i ziemi. Czytał z gwiazd i prowadził za sobą jak dzieci wszystkie leśne bestie.
Starzec nie odmówił pomocy, przybył na miejsce, wsłuchał się w odgłosy i wskazał miejsce nakazując kopanie. Kiedy dół był na dwóch chłopów głęboki, szpadle natrafiły na opór. Nie były to kamienie tylko ceglany mur. Wszedł do niego mędrzec i powiedział, że jest tam wielka skrzynia ze skarbami, które dadzą bogactwo im, ich dzieciom i wnukom. Jest tam jeszcze trzos, który mają mu oddać. Po wytaszczeniu skrzyni, ludziom przeszła myśl, że największe bogactwo znajduje się w trzosie a on chce ich zubożyć. Postanowili przepędzić starca.
Już zaprzęgano konie aby skrzynię zaciągnęły do wsi, już wymieniono mocującą linę, gdy ktoś spostrzegł drobną postać starca, intruza stojącego opodal. Starzec podniósł głowę, ujął w dłonie nieodłączny kij i krzyknął głosem tak mocnym, że aż echo wbiło się w ścianę pobliskiego lasu.
- Nieszczęśnicy! Wasza zachłanność będzie waszą klęską. Za chwilę złoto wam przeznaczone przepadnie, odejdźcie od skrzyni!
Przerażeni odskoczyli, a skrzynia zsunęła się do Sapiny i pochłonęła ją woda. Mędrzec powiedział, że w trzosie były tylko rękawiczki leczące ludzi i zwierzęta, a oni przez całe pokolenia będą się uczyć mądrości."


Wiele opowieści z dawnych czasów ma morał, który mówi o ludzkiej chciwości, zachłanności i pazerności, która zawsze obracała się przeciwko nim.
A nauka mądrości, o której mówił mędrzec, trwa do dziś niestety, z marnym skutkiem...

Jacek

31 lipca 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "O kapeluszniku, motkach i myszkach." (12)



"Kościół pustoszał.
Odświętnie ubrana gromadka ludzi szła w stronę Stręgielka. Anton wskazał rozmyty deszczem kopiec na którym kiedyś stała chata.
- No i widzicie - zaczął - co pozostało po zemście małych motek i bogatym kapeluszniku.
Chciwiec z kapelusznika był straszny, a że wtedy obyczaj nakazywał włożenie do trumny zmarłego chłopa kapelusz, a białce chustę z długimi frędzlami, to w czasie morowej zarazy dla kapelusznika nastały złote czasy. Zatrudnił nawet 2 pomocników: Franca i Andraska, bo sam nie dawał rady.
Chłopcy robili kapelusze, a kapelusznik jeździł do Lecu, Węgoborka czy Gumbina po filce, złotą, równo przyciętą słomę, długie sitowie czy białe wiórki miękkie jak rączka dziecka.
Kto bogatszy fundował sobie kapelusz filcowy, biedniejsi z białych wiórków, a biedota z sitowia i słomy.
W komorze piętrzyły się bele filcu, snopy słomy, pęczki sitowia, a kapelusznik dokładał i dokładał świeżego towaru.
Zaraza zbierała swe żniwo, a drzwi izby przestały się zamykać, bo ciągle ktoś wchodził i prosił o kapelusz natychmiast. Diabeł podszepnął kapelusznikowi coś, co chytrusa bardzo ucieszyło.
Zaczął brać zapłatę wyłącznie w pieniądzach, a przy zamówieniu kazał wpłacać połowę wartości.
Nieszczęśliwi ludzie wyciągali ostatnią monetę z zawiniątka i dawali niegodziwcowi...
Aż przyszedł czas, że w izbie wisiało bardzo dużo kapeluszy, których nie było komu odebrać, bo śmierć zabrała ręce bliskich i zatroskanych.
Kapelusznik ruszył do okolicznych miast i wsi sprzedać kapelusze. Jego sakiewka pęczniała i już myślał o kupnie drugiego konia, gdy zauważył lękliwe spojrzenia swoich pracowników.
Franc i Andras co i rusz ze strachem zerkali w stronę komory z zapasami materiałów na kapelusze.
Franc nie wytrzymał lęku i pewnego dnia uciekł.
Nie wytrzymał tego kapelusznik, zlał Andrasa za wszystko co poczęło majstra niepokoić, ale postanowił otworzyć zaryglowane drzwi do schowka.
Gdy to zrobił z komory buchnął obłok drobnych motyli, a podłoga izby zaroiła się rzeką myszy.
- Panie majster - jęknął Andras - czy to nie są dusze tych, co wpłacili za kapelusze, a nie zdążyli ich odebrać?
- To tylko motki! - krzyczał kapelusznik, ale w duszy coś mu zadrgało i mocno zaniepokoiło.
Andras uciekł na podwórze, a za nim kapelusznik. Sprawdził wiszący na szyi trzosik i powędrował drogą do Węgoborka.
- Niech zabierają swoje kapelusze - mamrotał pod nosem - niech cieszą się zawartością komory! Niech słońce spali im skrzydła, tak jak piach suszy ich kości! Niech...
Węgobork powitał go biciem dzwonów, które biły jak dzień długi, tak, jak się to czyni na czas wojny, pożogi, zarazy...
Chaty miały okna zabite deskami, na drzwiach wapnem malowany szeroki, biały pas i ani żywej duszy.
Przy którejś chacie wysunięta ręka podawała mu kawałek chleba. Skierował się w stronę kościoła. Szeroko otwarte drzwi ukazały chłodny mrok i dużą beczkę wypełnioną pachnącą ziołami wodą. Pił łapczywie by ugasić pragnienie i wielki żar w piersi, który dręczył go przez całą drogę.
Światła latarni nocnych stróżów wskazywały drogę wozom wypełnionym słomą, a na nich ciała zmarłych, ułożone byle jak, bose i często w skąpej odzieży. Sunęły gdzieś za miasto...
Kapelusznika ponownie otoczył rój motek, a dziesiątki myszy właziły pod kapotę i przypalały jak ogniem utrudzone ciało...
Dzwonnika nie zdziwiło martwe ciało na progu kościoła, gdy szedł rano głosić światu czas zarazy. Zdziwiła jedynie prawa dłoń, kurczowo zaciśnięta na woreczku zawieszonym na szyi.
- No i powiedzcie sami - zapytał Anton kończąc opowieść - jest sprawiedliwość na świecie, czy jej nie ma?"


Chyba troszkę mnie przytłaczają te smutne, ale jakże mądre legendy...
Czy jest sprawiedliwość? Tam gdzie bogactwo i przepych - wątpię. Temat można by rozwijać w nieskończoność. Ci przy "korycie" myślą o tych co głodni...? Wystarczy się rozejrzeć.
Czy gdyby była sprawiedliwość, istniały by kraje gdzie nie ma szkół, a dzieci umierają w męczarniach, z głodu...
Niech każdy odpowie sobie sam...

A na koniec, żeby tak całkiem smutnawo nie było wrzucam fotkę, którą zatytułowaliśmy "Szczyt lenistwa na wsi!" ;-D




Grażyna

26 lipca 2014

Rower i Vinci Project.


Grażyna:
Jackowy rower padł!
Po prostu pewnego dnia, gdy byliśmy 7 km od domu i szukaliśmy kolejnych legend, łańcuch zrobił sruuu i wyprostował się na drodze.
Jacek go podniósł i trzymał takiego rozprostowanego, aż kobieta zatrzymała auto i zapytała czy to... żmija :-O
Wiedzieliśmy, że po 3 latach jeżdżenia (średnio 8-10 tys km rocznie) już sam przegląd nie wystarczy, że trzeba wymienić kilka części i to na te lepsze czyli droższe, ale nie to było problemem. Problemem było oddać rower w ręce fachowca, który zrobi to rzetelnie i wstawi części za które rzeczywiście płacimy, a nie Chińskie podróby. Fachowca, który rower swojego klienta robi jak swój, który wie i ma świadomość, że częściowo odpowiada za bezpieczeństwo posiadacza tegoż roweru.
Do naszego serwisanta w G straciliśmy całkowite zaufanie. Za dużo kombinacji, nieuczciwości i partactwa było. Powiedzieliśmy więc dość! Już na nas nie zarobi. Tylko co dalej...
Chyba w maju tego roku, wracając z Trójmiasta (z Elbląga do Giżycka rowerami), przejeżdżaliśmy przez Dobre Miasto. Był to kiepski dzień dla mnie na pedałowanie, szybko opadłam z sił, był silny wiatr (oczywiście dla nas było pod wiatr :-/) a pod większe wzniesienia prowadziłam rower bo nogi odmawiały współpracy. Właśnie w Dobrym Mieście usiedliśmy na trawie przy przystanku żeby coś zjeść, gdy podjechał młody człowiek na rowerze proponując kawę u niego w sklepie.
Mały sklepik rowerowy "Vinci Projekt" z serwisem, prowadzonym przez troje (2 panów i pani) młodych ludzi :-)
Zostaliśmy poczęstowani kawą i rozmową, mieliśmy okazję popatrzeć na ich pracę, bo ich serwis to jak otwarta gastronomia: wszystko się dzieje na oczach klienta :-D


Odpoczęliśmy i ruszyliśmy w dalszą drogę.

I właśnie czekający na naprawę rower Jacka przypomniał mi o tym miejscu. Przegadaliśmy sprawę (bo to nie tylko koszt naprawy ale i dojazdu - ok 120 km w jedną str) i uznaliśmy, że warto zaryzykować i oddać rower w ręce pasjonatów :-)

Jacek: 
Mój rower potrzebował profesjonalnego salonu odnowy. Musiał być całkowicie odmłodzony by mógł służyć kolejne setki kilometrów. Po uprzednim uzgodnieniu telefonicznym, jakie części mają być wymienione i terminu, dotarliśmy na miejsce.
Rower, a właściwie już tylko sama rama, wisiała na łańcuchach, została dokładnie wyczyszczona, pozostałe podzespoły wymontowane.


Na nowe zmienione zostały: 2 przednie zębatki (korba pozostała stara), łańcuch, cała tylna kaseta, nowe linki z pancerzami pod kolor ramy (bo to taki trend, ale mogłem mieć różowe... :-P) , w przerzutce zmieniliśmy tylko kółeczka (mechanizm pozostał na razie ten sam). Także serwis amortyzatorów został zrobiony i nowa osłona na łańcuch założona. Zakupiliśmy również przyrząd do samodzielnej naprawy zerwanego łańcucha, a olej firmy Rohloff dostaliśmy gratis :-)
Wiem, że w marketach cały rower można kupić za cenę wymienionych części, ale skoro nam rowery służą do jeżdżenia (i to na tak duże odległości), a nie tylko posiadania, to muszą być bezpieczne, a podzespoły lepsze.
Dokupić jeszcze muszę drugi łańcuch i zamieniać co 500 km, ma to na celu wydłużyć żywotność kasety. Jak to będzie w praktyce i z pamięcią ;-) zobaczymy.
Po wczorajszym liftingu, rower wygląda jakby dopiero co opuścił salon rowerowy!


Grażyna: 
Wiedzieliśmy, że czeka nas cały dzień w oczekiwaniu na naprawę. Wypiliśmy kawę, trochę pogawędziliśmy i dostaliśmy rowery zastępcze ;-) na wyprawę. Jacek jechał na podobnym do swojego, a ja dostałam (uwaga, uwaga!) Bathavusa miejskiego!


Wow, wow, wow!!! powiedziałby ktoś, ale dla mnie był to niezły hardcore. Masakra i maszkara w jednym ;-P Nigdy nie miałam okazji jeździć takim rowerkiem, ale moje przeżycia z nim związane były ekstremalne.
I nie chodzi o firmę (ta jak najbardziej godna polecenia!), ale o rower, jego kształt, siodełko (z którego ciągle się ześlizgiwałam), przełożenia, o postawę jaką wymusza i NA PEWNO nie da się nim jeździć po leśnych dróżkach, ani na długie (powyżej 20 km) wyprawy. Jest to typowy rower po bułki (baaaardzo drogie bułki ;-P), w sukieneczce, w kapelusiku (w ubranku rowerowym i kasku wyglądałam jak... hehe ;-P) i nawet szpilki będą do niego pasować. Właśnie wczoraj oświeciło mnie po co te rowery mają osłony na kołach, żeby kiecki w szprychy się nie wkręcały :-D
Rower, jak dla mnie, stanowczo na NIE, ale dla osób jeżdżących tylko po mieście i po ścieżkach rowerowych jak najbardziej ok. Fota tylko w wydaniu Jackowym hahaha :-D


Po wczorajszym 20 km szaleństwie (miało być ok 40 ale odpuściłam, ta jazda nie dawała mi żadnej frajdy) dziś mam zakwasy w bicepsie i ból mięśnia czworobocznego, ha!
Ale wrócił mi dobry nastrój, cała jazda rozśmieszała, częściowo musieliśmy prowadzić rowery bo po piachu jechać się nie dało ;-)
Po powrocie do bazy Vinci Project zdaliśmy relację, pośmialiśmy się i... zostaliśmy poczęstowani pysznym obiadem!!! Słyszał ktoś o sklepie/serwisie rowerowym w którym częstują kawą i obiadem???
My taki znamy :-) Mówiłam już że właściciele są pozytywnie zakręceni? :-D
Po obiedzie poszliśmy na spacer, już bez rowerów :-P


W myśl "głodnego nakarmić" zjedliśmy loda z Biedronki (rozczarował mnie) bo Lidla tam niet, a w myśl "spragnionego napoić" wyglądało to już całkiem inaczej ;-P


Ja prowadziłam auto w dwie strony (Jacek był po 24 godzinnej służbie, prawie bez snu), więc dla mnie tylko woda do napojenia się ostała :-D

Ach! Jaki piękny widok mieliśmy w drodze do Dobrego Miasta :-D (szczęście, że jeżdżę bardzo ostrożnie i nie szybko!). W pewnym momencie, jadąc gdzieś pomiędzy polami, na drogę wyszły nam dwa dorosłe dziki z wielką gromadą podrośniętych warchlaków :-) :-) :-) Nie wiem ile ich tam było, ale na pewno powyżej 10, wyglądały jak kolonia dzieciaków przechodząca ulicą w poprzek, gdzie na początku i końcu jest osoba dorosła :-D Piękny widok, staliśmy i patrzyliśmy jak zaczarowani :-) i nie mogę odżałować, że aparat był upchnięty w sakwie :-/ A tyle razy powtarzam sobie, że nie znam dnia ani godziny i aparat ma być pod ręką...

Z domu wyjechaliśmy o 8 rano, wróciliśmy krótko przed 22, renowacja trwała 8 godz, ale wg mojego babskiego odczucia warto było zaryzykować i zainwestować w drogę. Zaraz ruszamy na wycieczkę i Jacek sprawdzi w trasie czy nic nie trzeszczy, zgrzyta itp ;-) a po powrocie zda relację.

Jacek:
Wróciliśmy.


Test roweru po kuracji odmładzającej przeprowadzony na dystansie 43 km wypadł bardzo pozytywnie, jechało się lekko i stabilnie :-) Na początku sprawdzałem prędkość. Pierwsze 5 km przejechałem w czasie poniżej 10 min. Zabrakło jednak kondycji by ciągnąć tym tempem dalej. W godzinę pokonałem 25 km, cała trasa wyniosła 1,46 godz. Na wyścig kolarski nie pojadę, ale do sprawnego i szybkiego przemieszczania na trasie mój rower nadaje się jak najbardziej.


Grażyna: 
Taaa... brak kondycji... w miesiącu potrafimy pokonywać po 1500 km i o jakim braku kondycji Kochanie mówisz??? :-/  Upały nas wykańczają, mnie na pewno!
Cieszę się, że zaryzykowaliśmy i zaufaliśmy Zespołowi "Vinci Project" :-D
Mamy już miejsce gdzie nasze rowery będą należycie zaopiekowane i zadbane, a młodym ludziom życzę aby ich pasja ZAWSZE pasją była i żeby nigdy nie popadli w rutynę, a nuda i zwątpienie omijała ich szerokim łukiem! :-)

Grażyna i Jacek 

25 lipca 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Złoty łańcuch" (11)


Z miejscowości Piłatki Wielkie, drogą asfaltową (na fotce bardziej przyjemna droga niż asfalt, którą również jechaliśmy), jedziemy do wsi Gębałka, ale żadnych tabliczek oznaczających trasę tym razem nie wypatrzyliśmy. W Gębałce dotarliśmy do drogi poprzecznej, w prawo Węgorzewo a na lewo Kuty. Tę drogę przecinamy i wjeżdżamy w polną ścieżkę, wyglądającą na wjazd na łąkę. Nadal nie ma żadnych :-/ oznakowań. We wsi Stręgielek, na piaskowym rozwidleniu (kierujemy się w prawo), wisi jedyna, wyblakła tabliczka informująca, że to droga rowerowa z legendami.
Dojeżdżamy do asfaltu i skręcamy w lewo a po kilometrze w prawo. Asfalt kończy się bramą wjazdową do Ośrodka wypoczynkowego, jednak kilkaset metrów przed ośrodkiem skręcamy w las.
Dojeżdżamy do tablicy z opisem legendy zatytułowanej "Złoty Łańcuch" lecz łańcucha tam nie znaleźliśmy.




Jest tam za to mnóstwo poziomek, dojrzewających w słońcu leśnej polany, dorodnych prawie jak mała truskawka i bardzo smacznych :-D



"Od dawien dawna wody jeziora Stręgiel kryły wielkie tajemnice. Opowiadano o Złym ukazującym się w lustrze wody. Raz było to wieko trumny, o którym opowiadał dziadek Łukasz, innym razem złoty łańcuch. Ostrzegano ludzi przed Złym - strażnikiem skarbów, którego nie należało drażnić.
Pewnego razu syn drwala, Mateusz, wybrał się z kolegami nad jezioro szukać tegoż skarbu. Zaczęli przeczesywać płytkie wody jeziora aż Mateusz poczuł, że jego palce u nóg coś spięło. Nachylił się i ujrzał zardzewiałe ogniwa łańcucha. Zaczęli go ciągnąć. Łańcuch z trudem wyłaniał się z mulistego dna i nagle chłopcy ujrzeli coś błyszczącego, coś jak słońce - złote ogniwa. Po dotknięciu łańcucha każde z ogniw, zamieniało się w piasek i przesypywało między palcami. Przestraszeni chłopcy opowiedzieli o swoim odkryciu dziadkowi Łukaszowi. Dziadek opowiedział o największym sekrecie jaki skrywały te wody.
A było to tak: Pod złotą górą leżał ukryty skarb. Duża, okuta skrzynia kryła w sobie wielkie bogactwa, o których wiedział tylko pustelnik. Słysząc narzekania ludzi na biedę i niedostatek, zlitował się i zdradził miejsce ukrytego skarbu. Stało się najgorsze, bo ludzie, w obawie że pustelnik zechce część skarbu, przepędzili biedaka. W tym momencie skrzynia drgnęła, wskoczyła do Sapiny a wartki nurt rzeki przetoczył ją do jeziora. Woda wygładziła okucia, poluzowała zamki a złoty łańcuch oplatający bogactwa wysunął się przez szpary. Duch pustelnika czuwa nad zatopionym skarbem do dziś, a skarb ujawni się wówczas, gdy ludzie wyzbędą się pychy, zawiści i chciwości. A że ludzie nie pojęli tej prawdy, więc niech się cieszą nadzieją i przesypują każdy swój piasek."

My Złotego Łańcucha też nie znaleźliśmy, być może też nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, a nasze serca nie są na tyle czyste by go zobaczyć, jednak nadziei nie tracimy... ;-)
O ile legendy 9 i 10 znaleźć jest łatwo, to ta ukryta jest w lesie i można przeoczyć tabliczkę, a gdy już ją znajdziemy lepiej nie jechać dalej w las (tak jak my to zrobiliśmy...)


tylko wrócić do asfaltu, skręcić lewo do wsi Stręgielek, do legendy nr 12 pt. "O kapeluszniku, motkach i myszkach"

Jacek

23 lipca 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Goliat ze Stręgielka" (10)

Ostatnio jakoś tu Jackowych wstępów brakuje, ale chłopina mi się rozleniwiła ;-P a ja w drogowych sprawach jestem kiepska. Może zdąży się jeszcze odleniwić... ;-)


"W chacie, nad jeziorem Piecek witano nowonarodzonego synka Matyldy, a światło w oknach sygnalizowało, że czas na odwiedziny i prezenty.
Jak nakazywał obyczaj, po kąpieli, małego ułożono w kolebce wymoszczonej siankiem, a dopiero potem ubrano w kaftanik, owinięto mocno w pieluchy i podano matce.
Stara Amelia pilnowała paleniska aby zioła trzy razy obróciły się w garnku. Czekano na Pawła, męża Matyldy aby usiąść do kolacji, przyjmującej małego Augusta do grona wiejskich chłopców.
Paweł zmarł.
August rósł, a jego grzeczność i skromność stawiano za przykład.
- Do czasu - szeptały po kątach sąsiadki. - Chłopak, któremu ojciec obumarł tak wcześnie, pokaże swoje rogi.
Rogi mu jednak nie wyrastały, ale za to garb na plecach, a chłopak karlał.
Matka zdawała się niczego nie zauważać. Mówiła, że przyjdzie słońce i wyciągnie wszystkie niedomogi, martwiło ją jedynie, że synek stroni od dzieci a one odpłacają mu tym samym.
Od świtu do nocy pracowała w majątku Przytuły, nie miała czasu zwracać uwagi na głupoty...
Gdy Matylda wracała skonana z pracy i odpoczywała przy palenisku August siadał przy niej z Biblią i dukał święte słowa. Nie wiedziała kiedy nauczył się czytać.
Któregoś dnia stwierdził, że nie lubi Dawida gdyż był z niego nędzny karzeł, słaby grajek, przechwała, że wiele pychy było w tym nędznym pastuchu kilku baranów, a pycha zagłusza jego spryt.
Matka zabroniła Augustowi grzeszyć przeciwko mądrości Bożej i od tamtej pory w skrytości walczył z postaciami dawnego Syjonu.
Nocą śnił mu się Goliat, wtedy i on był potężny i silny, a jego wypukłym plecom nie przeszkadzała twardość pościeli.
August żył w innym świecie.
Wiedział, że jest inny, a chciał być jak Goliat. Do tego opowieści matki o sile słońca spowodowały, że postanowił skorzystać z tej mocy. Zaszywał się w sitowiach, żeby nikt go nie ujrzał i łapał w dłonie promienie słońca wcierając je w brzuch, ręce i nogi...
W pewnym momencie uznał, że ma zbyt małe dłonie, więc zaczął wypływać łódką na nasłonecznioną toń, łapał sitem wodę, a gdy ostatnia kropla spadła z uwagą i ostrożnie wysypywał na siebie niewidzialną moc.
Odczuwał przypływ siły, nawet jakby plecy się naciągały i prostowały.
Gdy wypatrzono Augusta i jego dziwne praktyki zaczęto się bać, że uprawia czary i sprowadzi jakieś zło na wioskę. Zniszczono jego łódź.
Tymczasem August zapragnął słoneczną mocą podzielić się z innymi. Gdy próba po dobroci się nie powiodła, uznał, że trzeba spróbować siłą. Podziękują później.
Opór ludzi był okrutny. Obity w Kutach, zelżony w Przytułach i Stręgielku skrył się w chacie.
We wsi nikt nie odczuł ulgi z końca tajemniczych czarów Goliata ze Stręgielka, a echo goliatowych zmagań wraca w opowieściach i zawsze kończy się westchnieniem"


Gdy opracowuję legendy, siedzę z książką na kolanach, żeby dość wiernie oddać ich treść. Czytam, analizuję, rozmyślam... i zawsze jest mi smutno, bo choć to legenda, to w każdej z nich jest ziarno prawdy, a uczucia tamtych ludzi często są identyczne jak nasze dzisiaj.
August, to taki typowy przykład braku akceptacji własnego wyglądu, inności. Nie dość, że on siebie nie akceptuje to jeszcze otoczenie, które izoluje się od niego.
Jedynie matka kocha go miłością bezgraniczną, jedynie prawdziwą i dla niej będzie najpiękniejszy i najmądrzejszy na świecie :-)

A jak robimy dziś? Jest lepiej?
Wystarczy rozejrzeć się w okół, posłuchać i odpowiedzi poszukać w głębi siebie, nie trzeba pisać.


Grażyna

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

22 lipca 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Zło z Gębałki" (9)


"Po drodze, rozświetlanej pierwszymi promieniami słońca, poruszały się wozy ciągnięte przez konie. Pochód ten zamykał Łukasz, czujnie oglądając się za siebie. Im bardziej posuwali się naprzód tym bardziej z jego twarzy znikał niepokój. On i jego najbliżsi szukali miejsca, które miało stać się ich drugim domem. Nie znaleźli spokojnego miejsca koło Pisza. Zanim zdążyli się zadomowić musieli znów ruszyć w drogę. Uciekali w pośpiechu, pod osłoną nocy.
Wędrowcy podziwiali budzący się do życia świat, soczystą zieleń, jeziora i lasy. Jakże inny od ich rodzimego Mazowsza.
Ze zdziwieniem przyglądali się ludziom zamieszkującym tą krainę, byli jak świat ich otaczający - trochę pochyleni, małomówni, zamknięci w sobie. Jak las, który wydaje się niedostępny i trzeba się przełamać, żeby wejść między drzewa.
Łukasz dał znak - tu się zatrzymamy.
Powoli na skraju lasu, pomiędzy Kutami a Stręglem, powstawała osada, a z czasem pojawiły się pola uprawne.
Łukasz i Bartosz mieli sprawne ręce, więc mieszkańcy wsi chętnie korzystali z ich pomocy w pracach ciesielskich. Wieść o cieślach rozeszła się szybko, ale pojawiła się też inna - o tym, że mieszkańcy małej osady są "inni". Nie siadali do stołów, nie pojawiali się w karczmie, jeśli przybywali na jarmark do Węgoborka to tylko gromadą i szybko starali się opuścić mury miasta. Kupowali mało, nie gromadzili dobra, tylko tyle, ile zmieści się na wozie w razie ucieczki...
A że byli małomówni, nikt nie wiedział skąd przybyli i dlaczego wybrali miejsce w lesie.

Łukasz przyzwyczajał się do myśli, że tu zakończy żywota, tylko czasami w nocy budził się nagle, bo zdawało mu się, że słyszy ciche kroki, że ktoś zagląda w okno...Wstawał wtedy i wychodził na próg chaty, wstrzymywał oddech aby lepiej słyszeć i... nic, cisza.
W takich chwilach przypominały mu się słowa ojca:
- Zło, nie ma ucieczki przed Złem, ono nas ściga, próbuje dosięgnąć. Zło, które wyrządziliśmy w przeszłości, nie ma przed nim ucieczki... nie ma...
Po śmierci ojca Łukasz wiedział, że Zło będzie teraz ścigać tych, którzy pozostali z rodu Gębałków - Łukasza, jego brata i ich najbliższych.

Zło pojawiło się w osadzie niespodziewanie. Pierwsza zobaczyła je Maria. Zgarnęła dzieci do domu i przez okno śledziła czarne ptaszysko. Gdy Łukasz wrócił późnym wieczorem dostrzegł lęk w oczach żony. Nie musiał o nic pytać.
Wywołał brata z chałupy. Usiedli w tym samym miejscu, gdzie kiedyś podjęli decyzję o założeniu osady. Łukasz nie chciał już uciekać, chciał walczyć ze Złem, stawić mu czoła.
- Nie można tak żyć - tłumaczył rozgorączkowany - musimy zakończyć naszą wędrówkę. Musimy pokonać Zło, które nas ściga.
Rano mieszkańcy małej osady zebrali się na drodze, nie wiedzieli co robić. Wielkie, czarne ptaki siadały w oddali, spoglądając na ludzi nieruchomymi oczyma. Osadnicy ruszyli przed siebie, mężczyźni wzięli do rąk kamienie...
W miejscu, gdzie Łukasz i jego brat postawili kiedyś swoje chałupy powstała wieś Gębałka. Niewielu mieszkańców wie skąd wzięła się nazwa, natomiast często na kamieniste pole, za wsią, zlatują czarne ptaszyska, a łomot ich skrzydeł jest tak głośny, że ludziom miesza się w głowach.

Jedni mówią, że to czarownice, ale starsi mieszkańcy wiedzą, że na Mazurach czarownice nie mieszkają. Wiedzą też, że nie ma ucieczki przed Złem.
Jeśli człowiek czyni zło, to ono zawsze do niego wraca. Uderza wówczas niespodziewanie i z podwójną siłą."

Smutna legenda o strachu. Tym wewnętrznym.
Długo można by pisać o krzywdzeniu i byciu krzywdzonym, o poczuciu winy i strachu i całkowitym jego braku, ale moje podsumowanie jest dokładnie takie jak mieszkańców Gębałki: jeśli krzywdzisz - "Zło" Ciebie dosięgnie prędzej czy później.



Grażyna

18 lipca 2014

Ruch a długość życia.


Co 2 lata muszę badać serce. Niedawno robiłem nawet test wysiłkowy, kardiolog stwierdził, że jest OK. Spytałem czy mogę sobie biegać do 20 km... On, że biegacze krócej żyją. Zdziwiłem się trochę bo już Sokrates 2,5 tyś lat temu stwierdził, że „ruch to życie, bezruch to śmierć”
Można polemizować z lekarzem.  „Biegacze krócej żyją”...  miał na myśli sportowców wyczynowych (zawodowców), tylko czy i w tym przypadku miał rację?
Dzisiejsi zawodnicy nawet jeżeli stają się wyczynowcami w wieku 15 lat to ich kariera trwa średnio 20 lat, później przechodzą na sportową emeryturę. Jeżeli oprócz mięśni używali też głowy (i tu nie mam na myśli używania głowy na ringu bokserskim, by ją przeciwnik okładał pięściami) to są ustawieni i mogą, żyć z tego co wypracowali. A np. ktoś kto pracuje w sklepie, zaczął pracę w wieku 20 lat, po kolejnych 20 noszenia skrzyń z towarem, gdy wysiadają stawy, kręgosłup i inne części ciała nie ma szansy przejść na emeryturę, musi jeszcze kolejnych 25 lat pracować. Czyja praca jest tu bardziej degradująca dla zdrowia? Sportowca czy tej ekspedientki? 
Po kilkunastominutowej rozmowie z panem doktorem i przedstawieniu za i przeciw udało się wyciągnąć część wspólną, każdy ruch nawet bieganie jest OK, tyle że bez przesady.
Po wizycie poszperałem w dostępnych wynikach badań różnych naukowców na które udało mi się natrafić. 
Do czego doszedłem. 
Sport jako sport wyczynowy, gdzie przekracza się możliwości ludzkiego organizmu bijąc za wszelką cenę rekordy, faktycznie nie jest zdrowy ale ruch jako ruch?

Aktywność fizyczna nawet niewielka, ale regularna, ochroni przed chorobami układu krążenia, oddechowymi, metabolicznymi. Dobry jest każdy ruch, ale ważne by angażować jak największą grupę mięśni. Dlatego tak dobre jest bieganie, bo podczas biegu pracuje 80-90% mięśni szkieletowych, a jeszcze lepszy jest nordic walking, który uaktywnia ponad 90% wszystkich mięśni. Uczeni w Kopenhadze, którzy przeanalizowali styl życia 20 tyś. Duńczyków, obliczyli, że osoby, które się nie ruszają będą żyły o 5-6 lat krócej. To samo stwierdzili amerykańscy naukowcy, którzy przebadali 80 tyś amerykanów. Odkryli, że codzienna dawka ruchu jest równie skuteczna jak leki obniżające poziom cholesterolu. Gdy ćwiczymy, biegamy czy maszerujemy, mięśnie naciskają na naczynia krwionośne i masują je, co poprawia krążenie. Drobne naczynia krwionośne rozszerzają się, a na tych większych nie tworzy się tak łatwo blaszka miażdżycowa, która mogłaby zatkać światło naczynia i uniemożliwić przepływ krwi. 
Podczas aktywności fizycznej wzmacniamy też serce. Bije ono wolniej – więc tętno spada – ale przy jednym uderzeniu wyrzuca więcej krwi. Komórki są lepiej odżywione, a jednocześnie sprawniej usuwane są z organizmu trójglicerydy i cholesterol, których zbyt wysokie stężenie prowadzi do chorób wieńcowo-naczyniowych. Jeżeli regularnie ćwiczymy, możemy sobie nawet pozwolić na niezdrowe przekąski (bez przesady oczywiście). 
Badania w USA wykazały, że u osób z nadwagą, uprawiających regularnie sport, ryzyko przedwczesnej śmierci jest o połowę mniejsze niż u ludzi szczupłych, ale prowadzących siedzący tryb życia.
Próbowałem skłonić swoich kolegów z 3 cyfrową wagą na podniesienie tyłka z fotela ale tyłek był jednak zbyt ciężki i moje próby spełzły na niczym.
Ruch zwiększa też odporność. Wystarczy ćwiczyć na siłowni, aerobik czy biegać cztery dni w tygodniu przez 40 – 50 min by nie chorować na grypę czy przeziębienia. 
To akurat mogę potwierdzić na własnej osobie. Od kilku lat ani ja ani Grażynka nie mieliśmy nawet przeziębienia, nawet zwykłego kataru :-)  
Podsumowanie dla mnie jest TYLKO jedno...: 





Jacek

17 lipca 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Anioł i Diabeł z Piłackich Wzgórz" (8)


Jacek:
Wędrówkę po legendach można podzielić na kilka etapów, zacząć od Kruklanek, a etap pierwszy zakończyć na legendzie siódmej. Następnie dojechać przez puszczę do asfaltu, dalej do miejscowości Jeziorowskie i do miejsca startowego w Kruklankach. Cała trasa wyjdzie ok  44 km.
Można oczywiście pojechać dalej i na 35 km naszej dotychczasowej trasy skręcić w prawo na Diablą Górę i trzymając się trasy rowerowej dojechać do miejscowości Grodzisko, tam w lewo na Piłatki Wielkie do kolejnej legendy, którą dziś przedstawiamy :-)


Grażyna:
"To, że Diabły walczą z Aniołami i odwrotnie, wiedzą wszyscy, a boje te nazwano walką Dobra ze Złem. Długo jednak dorastano do tego aby ślicznego, bieluśkiego Aniołka nazwać  Dobrem, a czarnego, złośliwego brzydala Złem.
Znajdujemy się akurat w okresie w którym Anioły i Diabły czuły się pełnymi gospodarzami na co piękniejszych skrawkach ziemi.
Ludzie mieszkający za ścianami mrocznych lasów marzyli by zanurzyć motykę w zieloną trawę i wrzucić w nią ziarno, a pragnienia te nie były obce Aniołowi ani Diabłu.
Chcieli obdarować wszystkich kawałkiem ziemi ale wiedzieli, że dla wszystkich nie wystarczy.
Najpierw jednak ustalili podział zysków.
Anioł , przepełniony miłością i dobrocią, widział ludzi pracowitych, pełnych miłości, dobroci, szacunku, życzliwości bez cienia zachłanności, składających ręce w podzięce Najwyższemu. Nie jest dziwne, że chciał aby cała polana należała do jego wybrańców.
Diabeł oczyma swej czarnej duszy widział ludzi złośliwych, kłótliwych, zachłannych i cieszył się na samą myśl o kandydatach do czeluści piekielnych.
Trudne były to dyskusje podczas których dochodziło nawet do złośliwości ze strony Diabła.
Nadszedł jednak czas gdy trzeba było ustalić podział polany.
Gdy Anioł udał się na odpoczynek, Diabeł znosił głazy, kamienie i kamyki tworząc z nich góry ciesząc się, że gdy ludzie przejmą jego trud w swoje dziedzictwo będą należeli do niego.
Wyrwany z odpoczynku i modlitw Anioł przybył na polanę i znieruchomiał ze zgrozy na widok zwaliska kamieni. Usiadł i zamyślił się. Po chwili ujął w dłonie jakieś nasiona i posypał nimi szczeliny i załomy skalne gdzie prawie natychmiast zaczęły wystrzeliwać w górę trawy, paprocie, krzewy i drzewa, a gdy kijem trzepnął o ziemię  ta puściła wodę.
Przyprowadził Anioł ludzi, pokazał gdzie proso siać i gdzie jagody rosną.
Cieszyli się wszyscy oprócz Diabła i gdy już był skłonny uznać swoją porażkę i wynieść się w inne strony, dostrzegł dwoje ludzi zajadle kłócących się o kawałek ścieżki prowadzącej do jeziora. Z czasem już nie tylko o ścieżkę chodziło.



Gdyby dziś zadano sobie trud poznania odległej przeszłości, przybito by tabliczkę z napisem: "Piłackie Wzgórza - dzieło twórczej walki Anioła z Diabłem". A nie, jak obecnie "Piłackie Wzgórza - rezerwat krajobrazowy -200 ha"

"Walka" dobra ze złem... Skoro Anioł i Diabeł potrafili współpracować to do walki między nimi doprowadził człowiek! :-o Ale tak to już z nami jest, że gdy dostajemy palec chcemy całą rękę, a licho nie śpi żeby się z tego cieszyć i gdy przyjdzie pora zgarnąć nas w piekielne czeluści :-P
Cieszmy się prostotą życia... :-)


Grażyna i Jacek

16 lipca 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Diabelski kamień z puszczy" (7)

Legenda o diabelskim kamieniu, tzn rzeźba, znajduje się w Puszczy Boreckiej i chyba coś w niej jest bo w zeszłym roku, niedaleko miejsca gdzie rzeźba stoi, będąc na grzybach usłyszeliśmy nawoływania.
Męski, starszy głos wywoływał damskie imię. Pobiegliśmy w tamta stronę i okazało się, że Panu zginęła żona. Zaczęliśmy również nawoływać (tylko mój słuch był najczulszy :-o) i Pani się znalazła, zbierała grzybki :-) Powiedziała nam, że jej mąż ma ubytek słuchu i dlatego nie słyszał gdy mu odkrzykiwała. Wszystko dobrze się skończyło, ale dziś sobie pomyślałam, że to może diabeł próbował im pomylić drogi do siebie ;-P

(zdjęcie archiwalne z 2011 roku jak to ujarzmiłam diabła ;-P)

"O kamieniach na Mazurach można opowiadać bez końca. Według jednych są to skalne urwiska, które lodowiec wyznaczył na romantyczną podróż w krainę ciepła, inni utrzymują, że to uśpiony lud smętkowy czekający na przebudzenie, a jeszcze inni zapewniają, że to dzieło diabła, który hojnie obdarował każdy ugór, każde leśne karczowisko, nasiąknięte niezliczoną ilością ludzkiego potu tych co przybyli z sąsiedniego Mazowsza, Pomorza, od Kowna czy znad Renu.
    W każdym razie przekonanie było takie, że co jak co, ale kamienie są przekleństwem tej krainy.
Na skraju Puszczy Boreckiej  mieszkał Marcin z żoną, bieda tam aż piszczała, toteż wzdychał chłop do dobrych i złych mocy o łaskę i ratunek.
Bardziej ufał tym złym, bo niby szybsze i skuteczniejsze w działaniu...
Jawiło mu się duże domostwo z obszerną izbą, rzędem antałków z piwem, parującym łbem dzika i tuszkami nad paleniskiem. A wszystko na polanie, tam gdzie rozpoczynają i kończą łowy panowie z węgoborskiego zamku.
Za ten świat oddałby chłop własną duszę.
Pewnej nocy nie zaskoczyło Marcina stukanie do okna. Za drzwiami stała rogata postać, która oświadczyła iż zna Marcinowe pragnienia i że jego życzenia mogą być spełnione pod warunkiem, że on i jego żona przyłożą rękę do serca a następnie na papierze. A gdy już nasycą się bogactwem i poczują się zmęczeni, wówczas po nich przyjdzie.
Chłop prosty był, ale diabłu nie ufał, bał się, że gdy podpiszą z żoną cyrograf diabeł nic im nie da a dusze zabierze. Powiedział o swych wątpliwościach diabłu i zażądał w zastaw diabelską kapotę w której była cała moc rogatego stwora.
Diabeł przystał na propozycję i wziął się do roboty.
Chłop wrócił do chaty, kapotę powiesił na ścianie i ledwie wrócił do łóżka, gdy w chałupie rozlazła się woń padliny.
Obudzona, oburzona i odurzona smrodem kobieta, zrobiwszy awanturę chłopu, roznieciła ogień i znalazłszy źródło straszliwej woni cisnęła kapotę w płomienie paleniska. Wiedziała już, że uratowała siebie i Marcina przed złymi mocami.
W tym samym czasie diabeł w pocie czoła dźwigał głazy, układał w równe szeregi, pluł aby trzymały jedne drugich, a mury rosły. I w chwili gdy dźwigał największy kamień poczuł dreszcze i straszliwą niemoc przeszywającą całe ciało. Z łap wysunął się głaz i zarył głęboko w omszonej glebie.
Oparł głowę o kamień i wówczas jego wszystkowidzące oczy dostrzegły smugę czarnego dymu unoszącą się z komina przyleśnej chaty.
Rankiem ruszył chłop zobaczyć miejsce gdzie diabeł miał karczmę wybudować i jego oczom ukazała się niedokończona, kamienna bryła domostwa, jego domostwa.
Dokończył Marcin dzieło zaczęte przez diabła by po pewnym czasie uśmiechać się pod wąsem i dokładać do trzosika nowe monety.
A mazurski diabeł, po utracie mocy, nie mógł wrócić do piekieł i błąkał się po bezdrożach, mylił drogi wędrowcom, grał na skrzydłach wszystkich napotkanych wiatraków.
Po karczmie w puszczy nie ma śladu, jest natomiast potężny głaz, który może powiedzieć więcej niż bajka. Trzeba jednak odgarnąć z niego warstwę mchu zapomnienia..."

(rzeźba dzisiejsza i tylko nie wiem dlaczego jego mordka przypomina Ferdzia Kiepskiego :-D)

Kolejna bajka, dla mnie z morałem.
Morał znalazłam w niej taki, że czasami trzeba człekowi COŚ pokazać, pomóc zacząć, żeby mógł uwierzyć w siebie i kończyć dzieło własnymi rękami :-)
Nie każdy jest przebojowy, nie każdy jest odważny, ale każdy ma nadzieję na lepsze jutro.



Grażyna

14 lipca 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Topnik z jeziora Wolisko" (6)

Jacek:
Następna legenda na naszej ścieżce przyrodniczej zatytułowana jest "Topnik z jeziora Wolisko". Znajdujemy się już od paru kilometrów w Puszczy Boreckiej i trzymamy się ścieżki kierując na Wolisko.
Po kilku minutach jazdy znajdujemy się nad małym jeziorkiem Wolisko, mijamy jeziorko i przy drodze leży "Topnik"



Legenda w oryginalnej wersji z tabliczki: "Mazurskie wody zamieszkiwał groźny stwór, zwany Topnikiem. Włosy miał z długich wodorostów, ogromne żabie oczy i nieustannie wachlujące, podobne do kaczych, łapy. Potrafił zburzyć wody jeziora tak, że białe grzywy rosły jak góry. Swoim ofiarom oplatał ręce i nogi wodorostami, a włosy sklejał gęstym mułem. nie miał stałego siedliska, przenosił się z miejsca na miejsce, ludzie jednak orientowali się, gdzie obecnie przebywa. W jeziorze, do którego sprowadził się Topnik nie wolno było się kąpać ani pić z niego wody. Śmierć groziła każdemu, kto naruszył spokój jego królestwa, a najokrutniej obchodził się z tymi, którzy wątpili w istnienie złego. Jezioro Wolisko również odwiedzał ten potwór, odbierając życie zuchwałym, niesłuchającym przestróg starych drwali."

Trudno mi się odnieść do tej legendy. Dziś za przyczyny utonięć uważa się: brawurę, alkohol, nieuwagę, niewystarczające umiejętności pływackie lub przecenianie swoich umiejętności. Kiedyś winą obarczano różne stwory, diabły i moce tajemne.

Mijamy Topnika i jesteśmy przy zagrodzie żubrów w Wolisku, gdzie pod piękną wiatą można odpocząć i się posilić własnym prowiantem ;-)


Jest to atrakcja turystyczna nominowana nawet w konkursie na Najlepszy Produkt Regionalny w kategorii usług turystycznych. Teren Puszczy Boreckiej zajmuje około 250 km2.
Żyją tu na wolności: żubry, rysie, łosie, jelenie, dziki a nawet wilki, są też małe drapieżniki jak lisy, jenoty, borsuki, kuny, tchórze i piżmaki.
Wiosną kilka żubrów jest zaganianych do zagrody i przebywa tam do jesieni jako atrakcja turystyczna. Można je oglądać odpłatnie :-P w trakcie karmienia w godz. 9.00 - 11.00 i 16.00 - 18.00.



Grażyna:
A Grażynka latała z aparatem i wsadzała nos tam gdzie pszczółki na przykład ;-P


Przekwitająca koniczyna ogólnie mało ciekawie wygląda, ale w zbliżeniu to z niej całkiem cudny kwiatek :-) 

 

Moczary puszczańskie są piękne, a rzęsa na nich byłaby rajem dla kaczek, tylko jakoś ich tam nie zauważyliśmy... 


Tym razem moja rola, na roli paparazzi, się skończyła ;-) 


Grażyna i Jacek