18 sierpnia 2014

Dzień bezrowerowy...

Grażyna:
Po setkach km czas było odpocząć i łyknąć trochę przyjemności ;-P
Czwartek był właśnie takim dniem. Spaliśmy do 9, pogrzebaliśmy w necie, poszliśmy z Luśką na spacer, a popołudniu pojechaliśmy do Starogardu na kolacyjne, przyjemnościowe zakupy :-D
W Lubichowie rośnie sobie cudny iglak, nazwany przez moją siostrę wiedźmą :-)


Jacek:
Ostatnio nasza Luśka większość dnia spędzała w plecaku przemieszczając się z nami więc wybraliśmy się na dłuższy spacer po Lubichowie by się mogła wybiegać.





Lubichowo jest to wieś położona na północnym skraju Borów Tucholskich, przy drodze wojewódzkiej nr 214 w powiecie starogardzkim. Nie ma nawet co o niej napisać.


Po obiedzie pojechaliśmy do Starogardu Gdańskiego na mały spacer po starej jego części.
Miasto jest stolicą i centrum nadwiślańsko-pomorskiego regionu Kociewie, a także jednym z najstarszych miast na pomorzu.


Dzień spędzony tylko na odpoczynku i spacerkach, by zregenerować mięśnie przed planowanym wyjazdem do Gdańska.


Grażyna: 
Tym razem byłam bardziej biesiadą zainteresowana niż łażeniem i podziwianiem zabytków ;-P aczkolwiek mokra część parku bardzo mi się podobała :-)


Wróciliśmy do domu ok 20 i siedzieliśmy do 2.30 słuchając starych przebojów w necie :-D

Jacek:
W piątkowy poranek, po śniadaniu ruszyliśmy do Gdańska.
Zakładaliśmy, że cała droga do punktu docelowego nie będzie dłuższa niż 80 km, a czas przejazdu 4 godziny i tak było. Wyszły niecałe 74 km i 3g 15 min. Cała droga fajna, w Starogardzie oznakowanie wzorowe.
Na tablicy przy rondzie były 2 kierunki na Gdańsk. Pierwszy na A1, a drugi na 222, więc wybraliśmy lepszą dla nas.
Przelot szybki i sprawny z 1 zatrzymaniem na siusiu dla pieska i dla nas.

Grażyna:
He he ;-P lepszą dla nas, czy z możliwością przejechania rowerem???
Po prześpiewanej nocy ;-) i nie tylko prześpiewanej :-P

kolejny dzień był "lekkim" koszmarkiem... ale daliśmy radę, bo KTO jak nie MY! :-D

Grażyna i Jacek

Toruń :-)

Jacek:
Na kolejny dzień zaplanowaliśmy krótką wizytę w Toruniu i powrót do Lubichowa.
Po spacerku w Chełmnie, jeszcze przed godz 9.00 wyruszyliśmy do Torunia. Przez pierwsze kilka kilometrów jechaliśmy ścieżką rowerową, lecz w Stolnie wyjechaliśmy znowu na DK91 i tak pomknęliśmy już do samego Torunia. Dopiero na przedmieściach znowu zjechaliśmy na ścieżkę.
Przed godz 11.00 byliśmy na miejscu.
Miasto wielkie i stare, nie mieliśmy niestety noclegu by móc cały dzień przeznaczyć na zwiedzanie, ani przewodnika by nic nie przeoczyć co godne zobaczenia.
Postanowiliśmy najpierw znaleźć cmentarz po drugiej stronie Wisły i odwiedzić dziadka Grażynki.
Gdy wracaliśmy na Starówkę zatrzymaliśmy się na moście, wiodącym przez Wisłę, by zrobić parę fotek:




Na spacer spauzowaliśmy Endo, więc nie widać kilometrów które wychodziliśmy (mapki brak z powodu braku programu do jej obrobienia, cóż... nie nasz komp i net ;-P).
Kiedy zbliżała się 14.00 zaczęliśmy się zbierać do wyjazdu, czekało nas 120 km jazdy a chcieliśmy zdążyć przed zmrokiem.
Pomimo że jechaliśmy bardzo szybko to co godzinę musieliśmy robić przerwy. Psina się strasznie niecierpliwiła i "awanturowała" w plecaku. Pomimo tego szalonego pędu przed nocą nie zdążyliśmy.


Ostatni odpoczynek o zachodzie słońca i 20 km jazdy po ciemku.

Grażyna:
Na upartego nocleg by się znalazł, ale...
Toruń to moje rodzinne miasto :-) ale nawet przewodnik by nam nie pomógł skoro mieliśmy bardzo okrojony czas, byliśmy zmęczeni i właściwie to chciało mi się posadzić tyłek i nie ruszać z miejsca. A na myśl, że mam tyle km przed sobą robiło mi się dziwnie w środku.
Dziś na wszystko patrzę inaczej, bo już z boku, i wiem że coś tam znowu pokonałam, ale czasami zastanawiam się czy warto i po co to robię...
Te pytania wracają jak bumerang w momentach bardzo silnej niemocy fizycznej i psychicznej.
Gdy mija, wiem że warto :-)
Starówka Torunia jak i Gdańska dla mnie zawsze pozostaną najpiękniejszymi :-) Toruń jest i stary i nowy, wolę tę jego starszą część, zawsze wolałam :-)



Miałam jeszcze pstryknąć krzywą wieżę, jednak potraktowałam ją po macoszemu :-o ale Placu Rapackiego nie ominęłam :-) To miejsce, które w dzieciństwie kojarzyło mi się z początkiem fajnego spaceru, lodami i zakupami :-D


Z wielką ochotą i przyjemnością siedziałam na Nadwiślańskim Bulwarze :-) Lusia zresztą też ;-)


Wszystko co miłe szybko się kończy... czas było wracać do Lubichowa. Tym razem Lusia większość czasu spędziła na Jackowych plecach, co dało mi więcej siły na machanie nogami ;-) bo na przedmieściach Torunia wyprzedziliśmy pana na skuterku!!! :-O Chyba miał zepsuty ten skuterek... ;-P
Z Torunia wyjechaliśmy o 14.30, na miejscu byliśmy ok 21.


 Następny dzień to trzymanie się z daleka od rowerów i spacer po Starogardzie Gdańskim oraz w okół jeziora Lubichowskiego :-)



Grażyna i Jacek 


17 sierpnia 2014

Chełmno.

Jacek:
Następnym celem podróży było Chełmno.
Wyruszyliśmy po wczesnym obiadku, a przed nami było około 80 km. Połowa drogi przez Skórcz i Osiek, była spokojna, bez warczących samochodów, można było jechać nawet obok siebie.
Na 40 km musieliśmy wjechać na DK 91. Ruch samochodowy bardzo duży, ale na szczęście był szeroki pas techniczny, którym można było się bezpiecznie i szybko przemieszczać, nie stwarzając zagrożenia ani kierowcom ani sobie. Gdy na 51 km zatrzymaliśmy się na krótką przerwę, byłem zaskoczony prędkością jaką musieliśmy jechać. 50 km pokonaliśmy w nie całe 122 min i to z balastem w postaci Luśki na plecach :-)
Droga 91 doprowadziła nas do celu. Zatrzymaliśmy się na chwilkę na moście, którym przekraczaliśmy Wisłę by z daleka podziwiać Chełmno:




Miasto położone na wzgórzu, 40 km od Torunia i 30 od Grudziądza, jego stara część, obok Torunia, jest najstarszym miastem regionu. Prawa miejskie, tzw prawo chełmińskie, otrzymało już w 1233 roku.
Tego dnia zrobiliśmy tylko zakupy i udaliśmy się prosto do znajomych. Spacer po mieście zostawiliśmy na poranek dnia następnego, przed wyjazdem do Torunia.

Grażyna: 
Droga tylko dla Jacka była szybka i super fajna i wypasiona i w ogóle...
Dla mnie to mordęgi ciąg dalszy. Buntowało się całe ciało i głowa też. Za to Lusia rekompensowała wszystko :-) Przygarnięcie tej psinki to najlepsza rzecz jaką mogliśmy sobie zafundować :-D


Dźwiganie jej na plecach (pomimo odczuwalnego ciężaru) jakoś nie jest problemem.
Chełmno znam... chyba 25 lat :-o Mieszka tam moja przyjaciółka. rozeszły nam się drogi, ale kontakt mamy nadal :-) Poznałyśmy się gdy miałam 15 lat, przez Świat Młodych (kącik przyjaciół) i tak to trwało i trwa choć w nieco innym wymiarze :-)
Miło nam się gawędziło. Zjedliśmy kolację, wypiliśmy po piwku, a następnego dnia już o 8 rano ruszyliśmy na spacerek po Chełmnie :-)
Chełmno to piękne i stare miasteczko warte zobaczenia



To także Miasto Zakochańców :-D



posiadające swój rynek i ratusz


Pewnie moglibyśmy pisać o historii miasteczka bez końca i do znudzenia, tylko po co, skoro informacje są ogólnie dostępne.
Ok godz 9 wyruszyliśmy w dalszą drogę. Czekał na nas Toruń... dla mnie prawie całe życie.



Grażyna i Jacek


14 sierpnia 2014

200 km po debiut akuszerski ;-)


Jacek:
Wstaliśmy o czwartej rano by zdążyć na pociąg do Olsztyna, który odjeżdżał o 5.47, a na dworzec mamy ponad 15 km. Musieliśmy liczyć co najmniej 40 min szybkiej jazdy.
Zdążyliśmy :) Pomimo, że dojazd zajął nam 38 min to zostało tylko 5 min zapasu.

Grażyna: 
To była obłędna jazda! Piesa na moich plecach i pośpiech, żeby tyłka naszego REGIO nie zobaczyć ;-)
Zdążyliśmy właściwie na styk i to był początek naszych długich wakacji :-D


Jacek:
W Olsztynie obraliśmy kierunek na Morąg. Wyjazd nie był skomplikowany, a i droga fajna o małym natężeniu ruchu. Może tylko dlatego, że był niedzielny poranek :) Odległość ok 50 km pokonaliśmy w czasie poniżej 2 i pół godziny.
W Morągu musieliśmy kierować się na Malbork, ewentualnie Dobrzyń. Nie było oznakowań. Przejechaliśmy prawie całe miasto, a na drodze wylotowej na Pasłęk i Ornetę pytaliśmy ludzi. Zostaliśmy pokierowani przez 2 osoby na Pasłęk. Po przejechaniu około 3 kilometrów, czas był na przerwę obiadową i  Luśka też musiała pobiegać. Wykopałem z sakwy mapę i stwierdziłem, że musimy wrócić do Morąga. Okazało się, że musielibyśmy nadrobić ok 10 km i na dodatek droga z Pasłęka przez Elbląg do Malborka jest drogą szybkiego ruchu. Pchanie się tam rowerami nie byłoby dobrym rozwiązaniem. Po powrocie do Morąga skierowaliśmy się na drogę nr 519, którą dojechaliśmy do Dobrzynia. Odpoczynki były już częste. Piesa coraz bardziej okazywała swoje niezadowolenie z zamykania w plecaku i trzeba było dać jej pobiegać. W jednym miejscu trafiliśmy na dziki sad i cała nasza Trója kosztowała Polskich, darmowych jabłek :-D



Do Malborka dojechaliśmy około godz 17.00 i zahaczyliśmy o Lidla by dokupić wodę (przez całą drogę wypiliśmy 5 butelek 1.5 litrowych).
W Malborku przejeżdżając przez Nogat zatrzymaliśmy się aby popodziwiać zamek i na foto:



Z Malborka do Starogardu Gdańskiego prowadziła 37 kilometrowa droga krajowa nr 22.
Po za tym, że ruch tam był bardzo duży i stresujący to jechało się szybko. Mówiłem nawet do Grażynki, że jest to droga na zrobienie najszybszych 30 km :-)
W Starogardzie jeszcze małe zakupy na kolację i ostatnie 18 km. Tam ja przejąłem Luśkę na plecy i prowadzenie ;-) nie schodząc poniżej 30km/h by być jak najszybciej na miejscu. Psica już szalała ze niecierpliwienia w plecaku, a do tego jedno ramiączko rozpruwało się i bałem się, że trzaśnie.
Wyszło 194.5 km plus 15.5 dojazdu na dworzec. Dla nas do przeżycia, ale Luśce zapewniliśmy aż nadto atrakcji...

Grażyna: 
Mając w perspektywie 200 km jazdy nie ma czasu na zwiedzanie, więc łapaliśmy chociaż skrawki tego co było po drodze :-)
Moje ciało i psychika tym razem nie najlepiej znoszą tak duży wysiłek...
Bardzo się staram i nie poddaję, w końcu czekaliśmy na tą wyprawę, ba! plany były jeszcze ambitniejsze, ale wolałam nie ryzykować.
I tak jestem pełna podziwu dla siebie (bo nie jeden ludź dawno by odpuścił) i dla naszej psinki.
Mamy ją zaledwie od 10 dni i od razu zapewniliśmy nie małe przeżycia. Ale myślę, że pomimo zmęczenia, jest zadowolona, że cały czas przebywa z nami :-) To typowy pies jednych właścicieli: nikt i nic po za nami jej nie interesuje! No może oprócz kotów mojej siostry i pełnej michy, którą trzeba kontrolować ;-)
Pierwsza noc u siostry została przerwana płaczącą kotką, która chciała dostać się do domu o 3 nad ranem. Wpuściłam ją, a ponieważ stanęła pod drzwiami siostrzeńca to otworzyłam jej drzwi.
Po chwili młody (18 lat) wybiegł z pokoju: "ciocia, ona rodzi! wody jej odeszły, całą pościel mam zafajdaną!"
Zrobił mi herbaty i oboje siedzieliśmy przy kotce do ok 4.30. Akcja się nie rozwijała, więc postanowiliśmy dać jej spokój. Pierwszy kociak urodził się o ok godz 20 tego samego dnia (rodził się tyłem, łapkami, głowa się zaklinowała i wyciągałam kicię uważając bardzo żeby nie przerwać jej kręgosłupa!), po chwili był drugi, niestety nie udało się go uratować :-( Trzeci urodził się dopiero następnego dnia rano! Już martwy... :-( To roczna kotka i jej pierwszy poród. Cieszymy się, że choć jeden przeżył :-)


Ale, ale! Moja siostra ma jeszcze czarną kotkę, która dwa tygodnie temu obdarowała ją czterema kociakami ha ha! ;-D




Lusia za kotami raczej nie przepada. Nie krzywdzi ich ale pomrukuje i trzyma się od nich z daleka, no powiedzmy, że malutkie toleruje ;-)
Noc była kiepska, zmęczenie następnego dnia dawało się bardzo we znaki i jedyne na co było nas stać to 6 km spacer.
A następnego dnia wyruszaliśmy do Chełmna...

Grażyna i Jacek

9 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Królowa Kut" (17)

Kolejna legenda z rzeźbą znajdującą się w Kutach, maleńkiej wiosce na Mazurach.

"Królowe z bajek zawsze są piękne, młode i bogate, mieszkają w pięknych pałacach, są bogato ubrane.
Tymczasem nasza królowa była młoda, ale nie miała pałaców, a królestwem była maleńka wioska.
Bo też nie jest ona z bajki, a z legendy.
Kiedy Zalewska gnała krowy na pastwisko, usłyszała płacz koło domu Salomonów.
Stary Salomon stał na progu chaty, ze spuszczona głową, a Emma obok synów głośno zawodziła:
- Boski gniew, niedola, śmierć! - łkała. - Czarna choroba!
Amelia słyszała co to czarna choroba, wiedziała ile każdego dnia grzebie w Węgoborku, że i w Stręglu i w Budrach też opłakują zmarłych.
Zalewska ujęła Emmę, poprowadziła w głąb domu.
-Chatę musisz wykadzić! Rzuć na węgle garść ziół, które ci dam i obnieś po izbie trzy razy. Pamiętaj aby z izby kadzidło nie uchodziło - radziła. - A potem leć do proboszcza po żywą wodę i dawaj choremu pić.
Od pamiętnego ranka minęło wiele dni...
Choroba zjawiła się u Leszczyńskich, położyła dwoje dzieci Likuza, zmarła babcia Andersowa i jej mała wnuczka. Śmierć zbierała obfite żniwo. Kilka pogrzebów dziennie, już nie było komu opłakiwać zmarłych , a na cmentarzu mogiła przy mogile... Wreszcie długie rowy za murem cmentarnym przyjmowały tych, którzy umierali w osamotnieniu.
Jesień. Nieskoszone łany zbóż schły na polach, ręce które posiały ziarno zabrała dżuma.
Wieś cichła i pustoszała.
Zalewska jak co rano wyganiała krowy na łąkę i trwożliwie przemykała do domu. Bała się.
Czasami siadała do stołu i na pożółkłym kawałku papieru pisała list do syna, który za Berlinem pędził twarde życie żołnierza: "Ja żywa, za co dziękuję Bogu i tego samego tobie życzę..."
Drżące ręce stawiały niezgrabne litery, odkładała list do jutra, a nazajutrz zaczynała: "Ja żywa, za co..."
I któregoś ranka nie było już komu wyprowadzić bydełka na pastwisko ani dokończyć i wysłać listu do syna.
Opadające liście klonów sypały wymarłym Kutom złocistą mogiłę.
Od strony Przytuł szła młoda dziewczyna. Nie dziwiła jej wymarła wieś, przecież w jej rodzinnej wsi nie było inaczej. Ale czy bolała ją śmierć krzykliwej kucharki, stajennego czy fornala? Bili ją poniżali, wyzywali, zganiali wczesnym rankiem ze snopka służącego za legowisko.
"Bóg ich pokarał" - myślała.
Dobra była tylko Pani, a gdy i ona zmarła dziewczyna przeniosła się do jednego z dworskich pokoi.
Jakże tam było pięknie! Dziewczyna łapała w ręce skarby , przymierzała suknie, cieszyła się.
- Nie oddam tego nikomu, nikomu! - szeptała do siebie. - Teraz ja będę wielką panią...
Zawinęła skarby w tobołek i ruszyła w stronę Kut.
Mijała chatę za chatą, rozglądając się uważnie. Przeszła całą wieś, a gdy nikogo nie zauważyła, uspokoiła się i weszła do pierwszej z brzegu chaty.
Zdarła z siebie łachmany i zaczęła się stroić w wełniane kiecki, barwne chusty i haftowany serdak, które to znalazła w chacie.
Wybiegła nad jezioro, przejrzała się w wodzie i zamarła z zachwytu. - Jak królowa wyglądam! - szeptała. - Jak najprawdziwsza królowa!
Zadomowiła się w Kutach, spiżarnie ją karmiły, a wnętrza kufrów odziewały. Dokładnie poznawała swoje królestwo...
Bywały jednak noce, gdy ogarniał ją niepokój.
Trapiło ją, co będzie jeśli gdzieś na świecie są żywi ludzie, zechcą przyjść do jej królestwa i zabrać jej skarby. Nie odda swojego bogactwa! Już nigdy nie będzie paść gęsi!
   Minęła zima, nastała wiosna. Dziewczyna ubrana strojnie wybiegała na drogę, śmiała się do siebie, śpiewała, a jej śpiew coraz bardziej przypominał głos wodnych ptaków: był skrzekliwy i piszczący.
Ludzie jednak gdzieś żyli, a że nie powodziło im się najlepiej ruszyli przed siebie w poszukiwaniu godniejszej doli.
Dziwili się opustoszałym chatom, wiosce nad jeziorem w której nie znaleźli śladu życia. Byli zmęczeni, opustoszałą wieś uznali za godną przystań.
   Ognisko przeraziło Anortę - królową Kut. Pojęła, że traci swoje królestwo. Postanowiła godnie powitać przybyszów królestwa. Biegała z garścią rozpalonego chrustu od strzechy do strzechy... Osada płonęła. Wędrowcy spod lasu ruszyli na ratunek chatom, dzięki czemu wieś ocalała.
   Niektórzy dostrzegli dziwną zjawę utrzymując, że to diablica, inni że to zapewne pokutująca dusza nawiedza miejsce rodzinne.
Natomiast drwale opowiadali, jak czasami zbliża się do nich śmiechliwa, głupia dziewczyna i ucieka gdy ktoś do niej zagada.
Wkrótce i ona znikła...
   Dziś Anorta jest już tylko legendą, ale jakże miło odkryć kawałek "królewskiej" przeszłości w małej, mazurskiej wsi."




Grażyna

8 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Historia zatopionego dzwonu" (16)

 „Historia zatopionego dzwonu” jest wydarzeniem rzeczywistym. Czas, miejsce i wydarzenia historyczne w Polsce, łączą się z legendą o Mateuszu i Celestynie.



"Odetchnęli chłopi z ulgą gdy ostatni kloc drewna został sprawnie wrzucony na błotnisty odcinek wiejskiej drogi przylegającej do jeziora. Błotne topielisko było prawdziwą udręką. Koła wozów zapadały się po osie, a konie ledwo brnęły. Żwir sypany na tę drogę natychmiast znikał. Topiel połykała nawet kamienie.
Idzie granie! Bo tak nazywano burzę z błyskawicami i grzmotami. Za ciemną chmurą wisiała szara ściana ulewy, która zwaliła się już na Pozezdrze, doszła być może do Stręgielka.
Zerwała się wichura. Wygięły się nadbrzeżne wierzby i olsze. Zielone wiechcie gałęzi plaskały o fale jeziora. Zrobiło się ciemno jak nocą. W pośpiechu wyciągnięto ofiarne świece, zapalano i wstawiano w okna.
Nawałnica nad Kutami szalała. W szum wichury wtargnął potężny łoskot, jakby pół nieba runęło na wieś. Poderwało ludzi. Pomimo lęku, pośpiesznie narzucali na głowę chusty i kapoty, wybiegali z chat, pędząc w stronę plebanii choć przemoczona odzież pętała nogi.
Przerażone ludzkie oczy ujrzały górę zwalonych kamieni, cegieł, tynków, dymiących jeszcze pyłem. Na kościele nie było ani krzyża ani wierzy. Opodal, obrócony bokiem, dygotał na ruchomej pryzmie gruzu i pojękiwał metalowym sercem potężny dzwon. Dzwon jakby wahając się, a może żegnając, nieznacznie obrócił się, ześlizgnął z podtrzymującego gruzu i powoli, dostojnie począł staczać się po pochyłości wzgórza wprost do jeziora Czarna Kuta. Odrętwiali ludzie nie byli w stanie ruszyć się z miejsca. Do ich uszu dobiegł odgłos uderzeń dzwonu: „Ste-fan, Ste-fan, Ste-fan”. I na koniec długie „Steee...”
Dzwon przykryły fale jeziora. 
Deszcz ustał, niebieskie granie oddaliło się. Pastor z opuszczoną głową, bez jednego słowa zawrócił w stronę plebanii. Zagubiona, całkiem oszołomiona gromada ludzi podążała za nim. 
Czy do uszu waszych dotarło imię przekazane przez serce dzwonu? - spytał przyciszonym głosem. Czy zapamiętaliście to imię? Stefan był wielkim królem... Stefan Batory... umarł dawno i grób jego daleko - zatrzymał się dla zaczerpnięcia oddechu. Dziś pożegnał nas po raz wtóry i ostateczny. Właśnie tu, w maleńkiej mazurskiej wsi."  

Po tym zdarzeniu, Kuty odwiedziła właścicielka majątku Krzewinka, Dorota Olszewska, która wysłała ludzi do odbudowania wierzy i zasponsorowała nowy dzwon. Jej nazwisko jest wykute na zewnętrznej stronie odlewu. Niestety nie udało mi się ustalić roku tego wydarzenia. 


Jacek

5 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Jankowa Droga" (22)

Upał. Od około miesiąca mamy upał i ani kropli deszczu, a potrzebny jest bez wątpienia. Dziś ze względu na upał, w poszukiwaniu kolejnych legend, wyruszyliśmy już o 6.30, zanim jeszcze słońce zacznie grzać. Poprzednim razem skończyliśmy na legendzie nr 23 z tym, że nie odnaleźliśmy 22 i teraz mieliśmy zacząć od niej. Legenda 22 nosi tytuł "Jankowa Droga". W lesie, w miejscu wskazanym na mapce, były drogi, ale która z nich Jankowa, tego nie odgadliśmy. Oznaczeń tam nie było żadnych, w tym wypadku gmina się nie postarała. Po godzinnym poszukiwaniu odpuściliśmy i pojechaliśmy z zamiarem szukania kolejnych legend, oczywiście "ścieżką rowerową". Po drodze zauważyłem tylko jedną tabliczkę leżącą w trawie, dalej droga była piaszczysta nieoznaczona, ciągnąca się przez łąki o wielu rozwidleniach. Jadąc nią uznaliśmy, że to błądzenie nie ma sensu, a do następnej legendy trzeba będzie pojechać asfaltem, ale to już innym razem.
Po około 35 kilometrowej porannej przejażdżce wróciliśmy do domu.

"Grupa chłopaków z Żabinki gnała co sił w nogach do wsi z krzykiem, że w starej, pustej po śmierci Petera chacie ktoś mieszka.
Janko ruszył do wsi za chlebem. Nikt nie pytał, skąd i dlaczego wybrał właśnie Żabinkę. Najważniejsze, że był potrzebujący a takiemu się nie odmawia.
Na pytanie, jak mu się żyje w chacie, odpowiadał z uśmiechem, jak pod płaszczem Najwyższego. Janko przyległ do wsi, a jej mieszkańcy uznali go za swego.
Gdy nadciągała zima i lód pokrywał jezioro, starym obyczajem prowadzono przez nie "drogę" na las. Zawsze to bliżej niż okrążanie całego jeziora.
Wytyczanie nowej drogi przez lód wymagało specjalnego obrzędu, którego nie wolno było łamać, bo sprowadzi wielkie nieszczęście, nie wolno było drogi wytyczać przed świętem Trzech Króli..
Oto zima przyszła wczesna, mroźna, śnieżna. Do okna Jankowej chaty zastukała dziecięca rączka.
-Janko, czas drogę przez jezioro prowadzić. Dziadek Wrencel nie pójdzie, bo chory i przy piecu leży... Antonek też nie, bo mu nogę w łupki wzięli.
Janko nakazał skrzyknąć dziatwę nad jeziorem. Przywiązał sznurem wyleniały kożuch i ruszył przed siebie prosto na rysujące się w oddali olsze. Szedł tak i szedł pewnie, odważnie, sam jeden, aż dzieciom z podziwu otwierały się usta. Kiedy jednym zdawało się, że widzą Janka małego, malutkiego jak wróbelek, inni nie widzieli go wcale. Czas mu wracać - szepnął Wencelowy wnuk. Odpoczywa na drugim brzegu uspokajał brat Antonka.
Następnego dnia ta sama rączka stukała do Jankowego okna.
-Janko, czy droga już gotowa?Janko! Janko! Odpowiada cisza. Janko nie wrócił! Nastało poruszenie. Kobiety gnały do chaty, mężczyźni szykowali sznury, sanki, sieci.
Kara boska, przekrzykiwały się baby. Naruszono spokój przed narodzeniem Chrystusa.
Mężczyźni ruszyli na lód całą gromadą, ciągnąc za sobą sanie i sprzęt. Gdy wracali była już noc, a gwiazdy rozświetlały wytyczony poprzedniego dnia trakt. Jankową drogę.
Jeszcze jedna dusza będzie grzała lód jeziora w listopadowe dni..."

Nasze dzisiejsze poszukiwanie Jankowej drogi nie przyniosło oczekiwanego skutku pewnie dlatego, że prowadziła ona po lodzie przez jezioro a jak wiadomo w sierpniu nie ma lodu  ;-)

Jacek

4 sierpnia 2014

Jest Nas Troje!!! :-D

Czekaliśmy na Nią od grudnia ubiegłego roku...
Wiadomość, że przybędzie w sobotę (2.08) "dopadła" nas we wtorek w Ełku.
Jeju, jakie straszne napięcie w nas narastało, aż trudno było panować nad emocjami i to niekoniecznie tylko tymi pozytywnymi... Napięcie rosło, a wraz z nim tysiące pytań.
W sobotę najpierw stanęły miseczki :-)

Następnie najbardziej puszysty koc ubrałam w poszewkę, bo po co kupować legowisko skoro nawet nie wiadomo jakie duże ma być i czy będzie chciała na nim spać...

Po czym ugotowałam niewielki garnuszek ryżu, z warzywami i piersią kurczaka ;-) w stosunku 1:1:1

Z małym opóźnieniem (czterogodzinnym!) zjawiła się Ona! :-)

Lila-Luśka, to ośmioletnia sunia, cotton, zaadoptowana przez nas.
Przyjechała z (byłą) właścicielką i jej synem oraz dwoma innymi cottonami. Tamte pieski były zainteresowane wszystkim, nami również, Lusia tylko swoją panią... :-(
Czuła, że to rozstanie...
Była bardzo pobudzona, tak bardzo, że przerażała mnie myśl, iż będę miała psa z silnym ADHD.
Pani trochę poopowiadała, odpowiadała na nasze pytania, podpisaliśmy umowę adopcyjną i zostaliśmy z naszą pupilką. Ex właścicielka zapewniła, że przez 2-3 godz będzie jeszcze w okolicy, bo gdyby COŚ się strasznego działo to wróci.
Przywożenie psa i zamykanie za sobą drzwi to był najgorszy z możliwych pomysłów :-/
Lusia nie chciała od nich odejść, wyła, piszczała, płakała, nawoływała.
Oboje czuliśmy się bardzo bezradni.
Po 2 godz postanowiliśmy pójść z nią na długi spacer :-)

Trochę przeholowaliśmy, bo dreptaliśmy 9 km zapominając, że to malutki piesek, z krótkimi łapkami i nosiliśmy ją na zmianę, gdy o to prosiła :-)
Po spacerze było trochę lepiej, chociaż jeszcze kładła się w progu, i zawodziła patrząc w kierunku drzwi :-(
Noc średnio dobra. Sunia spała oczywiście z nami, ale często spacerowała po mieszkaniu.
Niedziela była już spokojniejsza, zaczęłyśmy ją od lektury legend :-D

Następnie Jacek poszedł biegać, a my spokojnym krokiem spacerowałyśmy po leśnej ścieżynce :-)
Ponieważ nie mamy zamiaru rezygnować z wypraw rowerowych, późnym popołudniem postanowiliśmy "zestresować" naszego psa :-o Wpakowaliśmy ją do zwykłego plecaka i wyruszyliśmy na ponad 40 km wycieczkę rowerową...

I okazało się, że Lusia to WYJĄTKOWY pies!!! Była bardzo grzeczna, nie piszczała, nie wyrywała się (pobudzona była podczas pierwszego pakowania do plecaka), a gdy zrobiliśmy przerwę po 38 km cieszyła się jak szczeniak :-) i kolejne jej pakowanie nie było już problemem :-)
Już dziś zamówiliśmy plecak do transportu naszej psinki, bo w nim będzie czuła się najlepiej.
Cottony uwielbiają być bardzo blisko ludzi!

Lusia to pies-żarłok... nie taki co to sobie lubi chapnąć to i owo, tylko taki co lubi WSZYSTKO i w KAŻDEJ ilości!!! (to mi się trafiło :-P...)

Lusia to psinka z hodowli, mająca rodowód, zwiedzająca kiedyś świat, rodząca szczeniaczki, która była kochana i zadbana. Zasłużyła na godziwą emeryturę i trafiła do nas tylko dlatego, że w akcie strasznego przygnębienia i smutku szukałam szczeniaka pasującego do nas, a zaproponowano nam adopcję Lusi :-) - na szczeniaczka nie było i raczej nie będzie nas stać.
Nie zastanawialiśmy się ani chwili! I nawet kiedy przy drodze znalazłam szczeniaka oddałam go, bo czekaliśmy na Lusię :-D
Dziś jest z nami pełne 2 dni (plus kawałek soboty). Jest bardzo spokojna, pobudza się tylko wtedy gdy coś zaczyna się dziać, np idziemy na spacer ;-) nie płacze, nie leży pod drzwiami, merda ogonkiem na nasz widok i rozgląda się, gdy któreś z nas znika jej z horyzontu.
Pojechaliśmy do miasteczka kupić jej szelki, smycz i karmę dla alergika (niestety, na coś reaguje silnym drapaniem i gryzieniem łapek), dostała przysmak i kurzą łapkę do zjedzenia :-)
Jest cudowna!

Fajnie jest się budzić i widzieć jej roześmianą twarz :-D
To piesa idealna! nie hałaśliwa, nie agresywna, nie interesująca się innymi psami czy ludzkimi nawoływaniami, a jaką sensację wzbudzamy jadąc z nią na rowerach :-D aż samochody zwalniają :-) Dla naszego bezpieczeństwa to wymarzona sytuacja ;-)
Chcemy wierzyć, że będzie z nami szczęśliwa...
I jest NAS TROJE! :-D



Grażyna i Jacek z Lusią :-)

Szlakiem Mazurskich Legend - "Saga o Mateuszu i jego synu Celestynie" (15)

Jacek:
Gdy dojedziemy już do Kut, mamy cztery rzeźby w zasięgu wzroku. 
Obraz Krakowa, z którym Mateusz był związany od dziecka, i obraz dworu króla Stefana Batorego, który obdarzył go wysoką godnością i zaszczytami, boleśnie mu się oddalały i bladły. Czy w sercu został żal za minionym? Chyba nie, wszak Mateusz sam wybrał taki los. Za wierną służbę, król obdarował go majątkiem w odległych Kutach.
Mijały wiosny, ciepłe lata, złote jesienie i zimy tak śnieżne a mroźne, że podobnych w Krakowie nie było.
Celestyn rósł. Poznawał zakamarki obejścia, wsłuchiwał się też w głosy dobiegające ze szkoły, czasami podchodził bliziutko by nie uronić żadnego słowa.
Wieczorami królowała Amelia – kucharka, kazała się wsłuchiwać w lekkie odgłosy kroków za oknem, mówiąc, ze duch białobrodego starca szuka swoich śladów i pustelni. A żył on dawno, może sto lat, albo więcej – ciągnęła kucharka. Miał on krzyż Chrystusowy na piersi, ale mowa jego nie nasza, no i szata dziwna, szara, do ziemi, „kutio” zwana i może od niej poszła nazwa wsi. Celestyn słuchając zamierał w lęku.
Kiedy Celestyn sam próbował czytania to był moment w którym ojciec dostrzegł spełnienie swoich gorących pragnień i zaczęła się nauka. Najpierw 2 lata w Kutach pod czujnym okiem Mateusza, następnie w Węgoborku. Stąd też do Kut wieści o dużych postępach, jego pilności i wielkich zdolnościach, szczególnie do łaciny i greki. Przed Celestynem stanęły otworem podwoje prześwietnej Akademii Albertańskiej.
Pomimo wojny jaką król polski Zygmunt III Waza toczył ze szwedzkim Karolem IX, o tron północnego kraju, Celestyn wyruszył do Królewca – stolicy księstwa pruskiego. Przez dostojnego starostę węgorzewskiego, Andrzeja Kreyztzena, który bawił w Królewcu i zainteresował się wzorowym studentem z jego terenu, przekazał Celestyn informację rodzicom, zapewnienie o synowskiej pokorze i szacunku oraz spodziewanym wyjeździe do Wittenbergi, potem Lipska i Gissen na dalsze zgłębianie wiedzy.




Przed doktorem Celestynem Myślętą otwierają się sale wykładowe europejskich uczelni. Wykłada, teologię, filozofię,języki wschodnie. Do umiłowanego Królewca wraca jako naukowa sława. Otrzymuje katedrę na miejscowym uniwersytecie, wykłada hebrajski i teologię. Wśród licznych zajęć dużo pisze i publikuje dzieła o tematyce teologicznej. Odległe Kuty są już tylko jasnym i ciepłym wspomnieniem z dzieciństwa. Zwłaszcza gdy dotarła wieść o śmierci sędziwego ojca." 

Grażyna:
Czytając tą legendę przypomniała mi się historia czwórki rodzeństwa, ludzi starszych od nas. Ich rodzice byli dość ubodzy, a do tego ojciec ciężko zachorował i nie było komu zarabiać na chleb. Do kościoła chodzili o różnych porach, bo jedni czekali aż wrócą drudzy, żeby założyć kurtkę czy buty brata/siostry...  Wykształcili się wszyscy, cała czwórka ukończyła studia, a dwoje z nich Akademię Medyczną :-) co w tamtych czasach nie było takie proste, bo nie "produkowano" magistrów, inżynierów czy doktorów na pęczki. Student to był KTOŚ!
Rodzice powtarzali im, że nie mogą dać im nic, ale dopóki się uczą mają zapewniony dach nad głową i chleb. 
Jeśli ktoś chce być kimś, to bieda i pochodzenie nie jest wytłumaczeniem dla zwykłego lenistwa... gorzej jeśli brakuje wiary w siebie. 


Jacek i Grażyna 

3 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Tajemnicze kroki" (14)

Ta legenda (rzeźba) została umieszczona przy drodze z Pozezdrza do Kut. droga prościutka, lekka, łatwa i przyjemna :-)


"Nad jeziorem Głęboka Kuta porasta gęsty maliniak, który czasami dzieci odgarniają bo i do Stręgielka przez Przytuły było bliżej i miło popatrzeć jak leszcze chlapią ogonami w toni jeziora. I nie było czego się bać, skoro tylko nocą straszy. A straszy, oj straszy!
Nikt z tych, którzy na własne uszy słyszeli kroki i tupanie na ścieżce, nie ośmielił się dołączyć do niewidzialnego nocnego pochodu. Najgorsze, że już pierwszy odgłos kroków powoduje milknięcie szczekania psów, nawoływania łysek i perkozów, gra świerszczy i zgrzytanie derkacza...
Nawet wiatr ustaje.
Dawno temu na lud mazurski zaczęły spadać klęski. Najpierw deszcze łamały i topiły zboża, potem żar słońca zamienił ziemię w skałę, a gdy wreszcie późnym latem ludzie wyszli w pole, aby zebrać to co pozostało, poczuli wielką niemoc. Ręce omdlewały, nogi się uginały, w chatach padali na ławy, łóżka, podłogi, a żar rozsadzał piersi i głowy. Przed oczami wirowały pająki, kiecki czarownic, z kątów patrzyły oczy ropuch. Potem wszystko oddalało się, cichło i słychać było tylko pochlipywanie dzieci i zawodzenie kobiet nad zmarłymi.
Morowa zaraza, czarna śmierć nie wybierała. Umierali starzy i młodzi, całe rodziny.
Na cmentarzu w Kutach przybywało mogił. Najpierw odprowadzano bliskich ze śpiewem, potem zabrakło trumien i śpiewających.


Ojcowy obyczaj nakazywał, aby każdy na ostatnią drogę był wyprawiony po bożemu: chłop - w kapelusz ze słomy bądź z trzciny, chustkę do nosa, żeby otrzepać piach z portek i grzebień, aby czuprynę zaczesać. Kobietom narzucano czarną chustę z frędzlami, a pod głowę kładziono grzebyk i blaszkę wygładzoną bądź lusterko, by przejrzeć się mogła zanim stanie przed Najwyższym Sędzią.
Ci ostatni, co w samotności umierali, nie mieli już kapeluszy, nie miał kto odprowadzić ich na cmentarz, a ich myśli kierowały się w stronę Stręgielka, gdzie na kołkach wisiały kapelusze, których nie miał kto odebrać.
Niepokój. To uczucie znane nie tylko żyjącym.
Dusze zmarłych odbierają niepokój znacznie głębiej, bo tylko on im pozostał. Wszystkie radości i troski żywych uleciały wraz z ostatnim tchnieniem.
Ci co odeszli bez nakrycia głowy, jakby nadzy i niegodni, schodzą na ziemię w poszukiwaniu tego, czego nie otrzymali na wieczystą drogę. Ścieżkę do kapelusznika pamiętają, tylko dalej, za Przytułami, drogi im się mylą.
Kiedy pełnia księżyca odchodzi niespokojne dusze rozpoczynają swój odwieczny pochód: klepią drewniaki, stukają buty, plaskają kapcie... I tak aż do świtu.
Czy dotrą kiedyś do chaty kapelusznika i zdejmą z kołka zamówiony kapelusz?
A jeśli nie ma już chaty, ani kapelusznika? Nadal pozostanie niepokój?
I będzie trwał wiecznie...?"



Grażyna

2 sierpnia 2014

STK - sto pięćdziesiąt ;)

Jacek:
Zainicjowaliśmy wśród naszych znajomych na Endomondo rywalizację "Sierpniowy Tysiąc Kilometrów". Oprócz znajomych jeszcze inni dołączyli, w sumie ponad 150 osób i ciągle przybywają nowe. Trzeba, biegnąc, idąc lub jadąc rowerem, pokonać w sierpniu 1000 km.
Wiem, że nie będzie to łatwe, jeżeli nie wyjeżdża się na długie wyprawy rowerowe, ale możliwe.
Jako inicjatorzy już pierwszego dnia daliśmy dobry przykład ;-)

Grażyna:
:-) Rywalizacja - to taka próba ruszenia tyłka z kanapy częściej niż 2x w tygodniu i zbierania kilometrów dla PMK! Bo to taki szczytny cel przecież :-)

Jacek: 


Trasa miała mieć około 160 km i przebiegać przez Węgorzewo, Banie Mazurskie, Gołdap, Kowale Oleckie lub Olecko (mieliśmy ocenić siły na trasie) i powrót przez Wydminy i Giżycko.
Do Gołdapi jechało się dobrze i szybko. W Baniach Mazurskich bruk został pokryty gładkim nowym asfaltem, przy okazji testowaliśmy nową ścieżkę rowerową, która jest jeszcze w budowie, a ma przebiegać przez 3 województwa.


Grażyna: 
Ścieżka rowerowa (jej kawałki bo do całości jej daleko) wygląda imponująco i mamy nadzieję, że Ci co je planują zaczną myśleć po czym sami chcieliby jeździć :-) Chodzi o gładki asfalt, a nie kostkę brukową, swoisty spowalniacz.


Od 3 lat obserwujemy prace w powiecie węgorzewskim, ale dopiero w tym roku naprawdę widać efekty :-)


W Gołdapi odpoczywaliśmy w tym samym miejscu gdzie rok temu z Kurczakami :-D


Jacek:
W Gołdapi, po 60 km, zrobiliśmy pierwszy postój na posiłek i próbując ruszyć w dalszą trasę zaskoczył nas taki widok...


Zbudowano drogę szybkiego ruchu dla samochodów, a nie pomyślano o turystach rowerowych :-/  nie było obok żadnej drogi którą moglibyśmy dojechać do Kowal Oleckich. Pozostało nam błądzić po drogach leśnych i polnych. I tak "błądziliśmy" przez dwie godziny przejeżdżając w tym czasie zaledwie 20 km. Zrezygnowaliśmy przez to z Kowal Oleckich, dojechaliśmy do drogi 655 kierując się do domu rezygnując nawet z Giżycka i lodów z L.

Grażyna: 
Nie ma chyba nic gorszego niż jęczący facet ;-P
Gdy Jacek zobaczył zakaz poruszania się rowerami, w pierwszym zamyśle miał ochotę właśnie tą drogą jechać, na co zareagowałam stanowczą odmową. Nie stać nas na mandaty.
Wiadomo, że jakieś dróżki boczne zawsze się znajdą. Trochę posiłkowaliśmy się mapą, ale głównie nawigacją. Początkowo żadne z nas nie wpadło na to, że na niewielkich odległościowo terenach są miejscowości/wsie o tych samych nazwach... Pani z tel nie pytała nas do której chcemy dojechać, tylko kierowała do najbliższej hehe ;-) Efekt był taki, że jechaliśmy lasem, błotnistymi ścieżkami (skąpałam stopy w kałuży), polami i łąkami :-) Było całkiem przyjemnie, tylko to niezadowolenie Jacka... wiadomo, facet miał plan, a plan się rypnął.
Zabrakło mi spontaniczności, radochy ze wspólnie spędzanego dnia, bo wszystko "musiało" być wg mapy...
Dziś ja zaczynam marudzić, a to nie miejsce na to :-)
W Gołdapi uwieczniliśmy ichnią Górę Gołdapską 272 m


na którą się nie wspięliśmy, bo to nie Giewont przecież ;-P Nie, nie to było powodem. Mieliśmy długą przerwę od ostatniej wypasionej wyprawy i nasze organizmy dość mocno się buntowały...
Na naszej polnej drodze "stanęła" Kraina Teletubisiów ;-)


Ale przede wszystkim nasze nowe koszulki rowerowe, kupione chyba w maju, miały wreszcie szansę ujrzeć światło dzienne :-D bo jakoś ciągle nie było okazji...



Pomimo wszystkich nie fajnych spięć, myśli i zgrzytów, dzień należy uznać za udany i niosący kolejne doświadczenia. Głównie takie, że nie wszystko da się zrobić "pod kreskę", a sytuacje nieprzewidziane traktować z przymrużeniem oka ;-)

Ostatni widok (utrwalony na fotce) trochę mnie zasmucił... czyżby już sejmiki bocianie???



Grażyna i Jacek

P.S. 
Wyjaśnienie skrótów: 

STK - Sierpniowe Tysiąc Kilometrów 
PMK - Pomoc Mierzona Kilometrami 

1 sierpnia 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "Tajemnice Złotej Góry" (13)

Od Kapelusznika do następnej legendy, zatytułowanej "Tajemnice złotej góry", musimy dojechać do Pozezdrza. Lepiej jest jechać asfaltem a później kawałek wrócić tą samą drogą niż wyznaczoną drogą leśną. My znamy ten las, wielokrotnie chodziliśmy tam na grzyby i jagody, a i tak wyjechaliśmy nie w tym miejscu gdzie zamierzaliśmy. Łatwo się tam pogubić i niepotrzebnie nadłożyć drogi.
Jak już będziemy w Pozezdrzu z drogi asfaltowej skręcamy do pensjonatu "Zofiówka" a przed jego bramą kierujemy się w lewo nad jezioro. Rzeźbę widać z daleka.


"Dawniej nad Sapiną słychać było dziwne odgłosy wydobywające się z głębi ziemi, spędzające sen z powiek mieszkańcom. Któregoś dnia mężczyźni podjęli decyzję, że pójdą w kilkunastu chłopa, wykopią głęboki dół, zajrzą w głąb ziemi, rozwieją obawy, zaspokoją ciekawość, a przede wszystkim dadzą odpór babskim jęzorom, plotącym o zbójeckiej jaskini ze skarbami.
Baby, jak to baby, przerażone niepewnością losu swoich chłopów pognały w stronę Kut, gdzie w lesie, otoczony rojem dzikiej zwierzyny, żył siwobrody starzec, mędrzec nad mędrcami. On znał tajniki puszczy, jezior i ziemi. Czytał z gwiazd i prowadził za sobą jak dzieci wszystkie leśne bestie.
Starzec nie odmówił pomocy, przybył na miejsce, wsłuchał się w odgłosy i wskazał miejsce nakazując kopanie. Kiedy dół był na dwóch chłopów głęboki, szpadle natrafiły na opór. Nie były to kamienie tylko ceglany mur. Wszedł do niego mędrzec i powiedział, że jest tam wielka skrzynia ze skarbami, które dadzą bogactwo im, ich dzieciom i wnukom. Jest tam jeszcze trzos, który mają mu oddać. Po wytaszczeniu skrzyni, ludziom przeszła myśl, że największe bogactwo znajduje się w trzosie a on chce ich zubożyć. Postanowili przepędzić starca.
Już zaprzęgano konie aby skrzynię zaciągnęły do wsi, już wymieniono mocującą linę, gdy ktoś spostrzegł drobną postać starca, intruza stojącego opodal. Starzec podniósł głowę, ujął w dłonie nieodłączny kij i krzyknął głosem tak mocnym, że aż echo wbiło się w ścianę pobliskiego lasu.
- Nieszczęśnicy! Wasza zachłanność będzie waszą klęską. Za chwilę złoto wam przeznaczone przepadnie, odejdźcie od skrzyni!
Przerażeni odskoczyli, a skrzynia zsunęła się do Sapiny i pochłonęła ją woda. Mędrzec powiedział, że w trzosie były tylko rękawiczki leczące ludzi i zwierzęta, a oni przez całe pokolenia będą się uczyć mądrości."


Wiele opowieści z dawnych czasów ma morał, który mówi o ludzkiej chciwości, zachłanności i pazerności, która zawsze obracała się przeciwko nim.
A nauka mądrości, o której mówił mędrzec, trwa do dziś niestety, z marnym skutkiem...

Jacek

31 lipca 2014

Szlakiem Mazurskich Legend - "O kapeluszniku, motkach i myszkach." (12)



"Kościół pustoszał.
Odświętnie ubrana gromadka ludzi szła w stronę Stręgielka. Anton wskazał rozmyty deszczem kopiec na którym kiedyś stała chata.
- No i widzicie - zaczął - co pozostało po zemście małych motek i bogatym kapeluszniku.
Chciwiec z kapelusznika był straszny, a że wtedy obyczaj nakazywał włożenie do trumny zmarłego chłopa kapelusz, a białce chustę z długimi frędzlami, to w czasie morowej zarazy dla kapelusznika nastały złote czasy. Zatrudnił nawet 2 pomocników: Franca i Andraska, bo sam nie dawał rady.
Chłopcy robili kapelusze, a kapelusznik jeździł do Lecu, Węgoborka czy Gumbina po filce, złotą, równo przyciętą słomę, długie sitowie czy białe wiórki miękkie jak rączka dziecka.
Kto bogatszy fundował sobie kapelusz filcowy, biedniejsi z białych wiórków, a biedota z sitowia i słomy.
W komorze piętrzyły się bele filcu, snopy słomy, pęczki sitowia, a kapelusznik dokładał i dokładał świeżego towaru.
Zaraza zbierała swe żniwo, a drzwi izby przestały się zamykać, bo ciągle ktoś wchodził i prosił o kapelusz natychmiast. Diabeł podszepnął kapelusznikowi coś, co chytrusa bardzo ucieszyło.
Zaczął brać zapłatę wyłącznie w pieniądzach, a przy zamówieniu kazał wpłacać połowę wartości.
Nieszczęśliwi ludzie wyciągali ostatnią monetę z zawiniątka i dawali niegodziwcowi...
Aż przyszedł czas, że w izbie wisiało bardzo dużo kapeluszy, których nie było komu odebrać, bo śmierć zabrała ręce bliskich i zatroskanych.
Kapelusznik ruszył do okolicznych miast i wsi sprzedać kapelusze. Jego sakiewka pęczniała i już myślał o kupnie drugiego konia, gdy zauważył lękliwe spojrzenia swoich pracowników.
Franc i Andras co i rusz ze strachem zerkali w stronę komory z zapasami materiałów na kapelusze.
Franc nie wytrzymał lęku i pewnego dnia uciekł.
Nie wytrzymał tego kapelusznik, zlał Andrasa za wszystko co poczęło majstra niepokoić, ale postanowił otworzyć zaryglowane drzwi do schowka.
Gdy to zrobił z komory buchnął obłok drobnych motyli, a podłoga izby zaroiła się rzeką myszy.
- Panie majster - jęknął Andras - czy to nie są dusze tych, co wpłacili za kapelusze, a nie zdążyli ich odebrać?
- To tylko motki! - krzyczał kapelusznik, ale w duszy coś mu zadrgało i mocno zaniepokoiło.
Andras uciekł na podwórze, a za nim kapelusznik. Sprawdził wiszący na szyi trzosik i powędrował drogą do Węgoborka.
- Niech zabierają swoje kapelusze - mamrotał pod nosem - niech cieszą się zawartością komory! Niech słońce spali im skrzydła, tak jak piach suszy ich kości! Niech...
Węgobork powitał go biciem dzwonów, które biły jak dzień długi, tak, jak się to czyni na czas wojny, pożogi, zarazy...
Chaty miały okna zabite deskami, na drzwiach wapnem malowany szeroki, biały pas i ani żywej duszy.
Przy którejś chacie wysunięta ręka podawała mu kawałek chleba. Skierował się w stronę kościoła. Szeroko otwarte drzwi ukazały chłodny mrok i dużą beczkę wypełnioną pachnącą ziołami wodą. Pił łapczywie by ugasić pragnienie i wielki żar w piersi, który dręczył go przez całą drogę.
Światła latarni nocnych stróżów wskazywały drogę wozom wypełnionym słomą, a na nich ciała zmarłych, ułożone byle jak, bose i często w skąpej odzieży. Sunęły gdzieś za miasto...
Kapelusznika ponownie otoczył rój motek, a dziesiątki myszy właziły pod kapotę i przypalały jak ogniem utrudzone ciało...
Dzwonnika nie zdziwiło martwe ciało na progu kościoła, gdy szedł rano głosić światu czas zarazy. Zdziwiła jedynie prawa dłoń, kurczowo zaciśnięta na woreczku zawieszonym na szyi.
- No i powiedzcie sami - zapytał Anton kończąc opowieść - jest sprawiedliwość na świecie, czy jej nie ma?"


Chyba troszkę mnie przytłaczają te smutne, ale jakże mądre legendy...
Czy jest sprawiedliwość? Tam gdzie bogactwo i przepych - wątpię. Temat można by rozwijać w nieskończoność. Ci przy "korycie" myślą o tych co głodni...? Wystarczy się rozejrzeć.
Czy gdyby była sprawiedliwość, istniały by kraje gdzie nie ma szkół, a dzieci umierają w męczarniach, z głodu...
Niech każdy odpowie sobie sam...

A na koniec, żeby tak całkiem smutnawo nie było wrzucam fotkę, którą zatytułowaliśmy "Szczyt lenistwa na wsi!" ;-D




Grażyna