16 czerwca 2014

Rywalizacje

Jacek
Ludzie kochali rywalizacje od zawsze. Jedni sprawdzali kto lepszy inni lubili na to patrzeć.

Już za czasów Nerona wypuszczano na arenę wychudzonego chrześcijanina z lwem lub tygrysem i choć wynik był przesądzony, widzowie z przejęciem patrzyli i oklaskiwali. Tak jak  z walkami gladiatorów na śmierć i życie gdzie publiczność żądna krwi z przejęciem patrzyła jak jeden z przeciwników uśmierca drugiego.
Teraźniejsze rywalizacje wyglądają inaczej i zaczynają się już od przedszkola by nauczyć dzieci pokory, cierpliwości i pracy nad sobą w dążeniu do celu, by stać się lepszym, silniejszym, szybszym, mądrzejszym. Rywalizacje sportowe szybko się weryfikują: mistrzami zostają najlepsi ale pozostali uczą się wyciągać korzyści dla siebie.
W moim przypadku w latach młodzieńczych sport nie odegrał żadnej większej roli, a gdy jestem w wieku kiedy  osiągnąłem już większość na płaszczyźnie życia prywatnego i zawodowego, poczułem chęć urozmaicenia monotonii dnia codziennego szukając  atrakcji w sporcie :-)
Zaczęło się od rowerowania, doszło bieganie :-)
Endomondo to aplikacja dla ludzi lubiących wszelkiego rodzaju aktywności fizyczne. Tu zawiązują się wirtualne znajomości, a sportowcy przez większe czy mniejsze "S" mogą ze  sobą rywalizować. Np: kto w danym miesiącu przejedzie lub przebiegnie największą liczbę kilometrów, albo w jak najkrótszym czasie przejedzie rowerem dany odcinek lub będzie miał najwięcej aktywnych minut we wszystkich dyscyplinach, bądź też spali najwięcej kalorii itp itd. Jest to zabawa i niby nie ma znaczenia czy jest się na 5, 50 czy 2500 miejscu pośród wszystkich uczestników, jednak przystępując do jakiejkolwiek rywalizacji budzi się we mnie duch walki i staram się żeby nie być ostatnim ;P co w sumie wychodzi mi na zdrowie, a cała rywalizacja daje frajdę.
Reasumując: kochamy rywalizacje! ;-)

Grażyna 
Testosteron... i właściwie tyle mogłabym napisać w TYM temacie :-P
Z rywalizacjami jest fajnie jeśli potrafimy przegrywać, gorzej jeśli nie nauczono nas ponosić porażek i wyciągać z nich wniosków.
Dla mnie to temat rzeka, sięga czasów prehistorycznych i istnieje nie tylko w świecie ludzi, ale i zwierząt... chociaż jakby się tak głębiej zastanowić to i roślin pewnie również.
Różnica jest taka, że zwierzęta rywalizują o samicę/samca, o pożywienie, o teren, czyli o to co pozwala im żyć i przetrwać gatunkowi, natomiast homo sapiens z pokolenia na pokolenie nudzi się coraz bardziej i wymyśla sobie różnego rodzaju uciechy...
Zresztą co się dziwię, przecież już w Starożytnym Rzymie Messalina założyła się z najbardziej znaną prostytutką, którą więcej facetów przeleci... ale nie miałam pojęcia, że takie "rywalizacje" istnieją nadal :-o KLIK

Ponieważ temat jest rozległy i globalnie przeze mnie nie do ogarnięcia, odniosę się tylko do siebie i ewentualnie do Jacka, bo on jest zawsze obok ;-)
Ogólnie nie lubię rywalizacji. Wolę biegać dla siebie i mieć czas na widzenie świata, czy jeździć rowerem i mieć czas na zatrzymanie i powąchanie kwiatka ;-) Lubię czuć i rozróżniać zapachy, kocham pola i łąki nagrzane słońcem :-D Uwielbiam burze i błyskawice, szalejące chmury na niebie i czas który pozwala mi to wszystko zauważać... Rywalizując muszę się skupiać na dzikim pędzie.
Czasami robimy sobie z Jackiem szybkie 20 czy 30 rowerowe, czasami uda się szybko przejechać 50 km czy przebiec 5 (teraz tylko Jacek), ale wystarcza mi TYLKO czasami ;-)
Obserwując Jacka widzę, że u płci "brzydkiej" jest zupełnie inaczej, bardziej technicznie, że liczy się czas i jeśli coś idzie nie po jego myśli to jest niezadowolony z siebie, ale to tak jak w puzzlach - każdy kawałek jest inny i ważne aby je do siebie dopasować - on zrobi piękną czasówkę, ja upiekę pyszną drożdżówkę :-D Ważne w tym wszystkim jest, żeby szanować to co lubi i ceni nasza druga połówka.
Za rywalizacjami jestem jak najbardziej na TAK, ale tylko za tymi zdrowymi!


Z pozdrowieniami
Jacek i Grażyna :-)


15 czerwca 2014

10 km Szlakiem Krutyni


Jacek 
14 czerwca 2014 r pobiegłem w Gałkowie w III Biegu Szlakiem Krutyni, na 10 km. Po raz pierwszy na tak długim, jak dla mnie, dystansie. Na treningach przebiegłem nawet 13- 15 km ale ostatnio treningi były głównie po asfalcie, gdyż moja ścieżka leśna została rozkopana i nie nadawała się do biegania. Asfalt daje szybkość i moje najszybsze 10 km pokonałem w 55 min i 56 sekund. W Gałkowie trasa jest wyłącznie leśna i zależało mi by pokonać ją w czasie poniżej godziny, jednak gdzieś w głębi tliła się nadzieja, że może da się w 55 minut.... A że "siła tłumu" jest wielka i niesie biegaczy z większą prędkością, wszystko wydawało się możliwe :-)
Na starcie stanęło ponad 600 osób, ja gdzieś w środku grupy w zielonej koszulce.


Ruszyłem z tłumem i trzymałem tempo. Pierwszych parę metrów to był marsz zanim biegacze się nie rozciągnęli. Do czwartego kilometra biegło się bardzo dobrze, trzymałem się środka mojej kilkudziesięcioosobowej grupki. Nikogo nie wyprzedzałem i prawie nikt mnie nie wyprzedzał. Na 4 km złapała mnie kolka i musiałem zwolnić. Wtedy zaczęto mnie mijać co było bardzo stresujące i powodowało psychiczny dyskomfort, ale to przecież rywalizacja... Kolka trzymała mnie około 2 km. Gdy odpuściła, próbowałem trochę nadrobić lecz nie jest to takie łatwe dla początkującego amatora, biegającego raczej niedzielnie ;-P. Mijając 8 kilometr przyspieszyłem jeszcze bardziej, w połowie 9 kilometra próbowałem finiszować lecz nie mogłem wykrzesać z siebie zbyt wiele siły.
Finisz


Na metę dobiegłem z czasem 00:55:45 brutto (netto 00:55:36). Według Endomondo 10 km przebiegłem w czasie 00:52:55, a trasa miała długość 10.54 km czyli te pół km dobiegałem w ok 2-3 min i to by się zgadzało. Nie atestowane trasy mogą się nieznacznie różnić długością, ponadto są mierzone po najkrótszej drodze, a jak np wchodzi się w zakręt po zewnętrznej to już jest parę metrów więcej.
Może wg czasu organizatorów nie udało się w 55 min ale i tak jestem bardzo zadowolony :-D Siła tłumu, tak jak myślałem i jak ostrzegała Grażynka, jest tak potężna, że pobiłem swoje wszystkie rekordy życiowe (całe szczęście, że nie osłabłem i nie padłem w połowie trasy ;-P). Miałem najszybszy 1km, 3km, 5km i 10km a nawet poprawiłem Test Coopera.
Medal wręczyła mi Grażynka :-)


Całokształt odbieram całkiem pozytywnie, jedynie koszulki kiepskiego gatunku w pakiecie startowym były... Nawet przymierzyłem się do pucharku [może kiedyś w swojej kategorii wiekowej się uda, np 80+ :))))].




O początkach mojego biegania już pisałem. Bieg dla samego biegu jest fajny, oczyszcza ciało i umysł (choć moje ciało za bardzo z kilogramów oczyściło...), ale udział w imprezach biegowych daje coś więcej :) Warto potrenować by pobiec w biegu masowym dla samej atmosfery tam panującej. Wyniki są ważne ale nie najważniejsze, celem jest dobiegnięcie do mety, wytrwałość, mądrość i nie poddanie się gdy wszystko krzyczy DOŚĆ... jak w życiu.
Po biegu poszwędaliśmy się po stadninie :-)


I koniecznie chcieliśmy zrobić sobie zdjęcie w miejscu, gdzie 2 lata temu robiliśmy, gdy Grażynka biegła na 10 km...
2012 rok

2014 rok

Grażyna 
Jackowi mogę tylko pogratulować i cieszyć się jego małymi sukcesami, bo dla niego to nie tylko zabawa biegowa ale także "walka" o zdrowie. Oboje jesteśmy dumni z siebie, że nie siedzimy na kanapie, z pilotem w ręku i puszką piwa... W końcu po 40-stce już by tak wypadało ;P
GRATULUJĘ CI KOCHANIE i życzę kolejnych sukcesów :* Tych możliwych do zdobycia, a nie tych wyimaginowanych, bo INNI robią więcej, lepiej, szybciej, mocniej... Niech robią! Jak to mówi Monia: "każdemu jego Everest", więc nasz niech będzie nasz :) Za kilka dni kolejna wyprawa rowerowa, ok 250-260 km rowerem w 1 dzień - to jest nasz Everest na najbliższy czas :-)
Wczoraj w Gałkowie startowali również maratończycy, byliśmy świadkami tegoż startu. Efekt: ogromne łzy i żal, że nie ma mnie wśród nich. To nic, że wiem iż nie mogę, ale nie ma dnia żebym choć przez moment nie pomyślała: "może dziś spróbuję i będzie ok?" Nie będzie, bo ból choć dużo mniejszy czuję cały czas.
Miało tu nie być smutasów, ale TO jest silniejsze ode mnie.
Wiem, wiem, wiem! Są osoby, które nie mogą nawet chodzić a co dopiero jeździć rowerem czy biegać, bardzo im współczuję i jestem w stanie sobie wyobrazić co mogą czuć... Ale jest też człowiek, Polak z częściowym porażeniem, niedowidzący i jedzie do Kalifornii aby wziąć udział w Bedwater Ultramarathon - 217 km na własnych nogach przez Dolinę Śmierci. Jest pan (82 lata), który biegł w Gałkowie gdy biegłam ja i biegł wczoraj... 10 km!!!! Biega Jacek, któremu w dzieciństwie powiedziano, że ma przestać biegać bo nie będzie chodził. Ludzie po kontuzjach wracają na start. A ja od 2 lat czekam na zdrowe nogi. I w tym temacie trudno mi choć jedną różową kreskę postawić :-(
START - trochę rozmazany, ale tak się widzi oddalających biegaczy przez łzy...


Prawie godzina spędzona samotnie w oczekiwaniu na biegnącego Jacka (role się odwróciły, w 2012 to on czekał podczas 10 km, półmaratonu i maratonu :-D) skierowała moje kroki do koni :-) Ogólnie boję się tych zwierząt bo są wielkie i silne, ale kiedyś jako dziecko chodziłam do szkółki jeździeckiej i nie mogłam pojąć skąd ten strach :-/ Przypomniała mi siostra! Spadłam z konia, tzn zrzucił mnie podczas jazdy na lonzy :-( Umysł potrafi doskonale wyprzeć to co dla niego niewygodne...
Konie były 3. Jeden trzymał się całkowicie na uboczu, a dwa były chętne do pieszczot i skubania trawy, którą dostawały z ręki :-)


Ten z lewej to taki skubacz pospolity, skubał każdego i wszystko, ale to właśnie on zdobył moje serce i poczułam jakbym trochę się odblokowała. Dobrze mi z nimi było i chętnie się do nich przytulałam (Jacka zaprowadziłam tam po biegu, kiedyś mnie namawiał na wolontariat przy koniach... może się przełamię, ale nic na siłę i nie od razu). 

Wczorajszy dzień ruszył czuła strunę... Pogoda nie dopisała, bo choć nie padało podczas biegu (i całe szczęście!) to było bardzo zimno i bardzo wiało. Wracaliśmy w deszczu, żeby nie powiedzieć w ulewie i to co było na szybach auta i po za nimi całkowicie zgadzało się z tym co czułam w sobie... 


Żałowałam tylko, że nie mam wycieraczki i przycisku uruchamiającego jej, aby jednym machnięciem przegoniła smutek zasłaniający całą ważną resztę. 


Dziś wyciągam wnioski, cieszę się radością Jacka i z pozytywnego dotyku koni :-D 
Zawsze można znaleźć jakiś plus, jeśli tylko się chce go zobaczyć ;-) 

Jacek i Grażyna

5 czerwca 2014

Z mężczyzną czy z kobietą?

Pytanie na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Jedni bez względu na płeć lepiej dogadują się z kobietami a inni z mężczyznami. Ja od dziecka miałem niewielu kolegów, za to wiele koleżanek, które jednak nie traktowały mnie jak kandydata na chłopaka czy męża a jak "przyjaciółkę z penisem" i fajnego towarzysza do zabaw i wycieczek, ja zresztą też traktowałem je jak kumpla a nie kandydatki na żonę.
Raz jak miałem ok. 17 lat, mój kolega zaproponował, żebyśmy poszukali sponsora i wybrali się w pieszą wędrówkę wzdłóż polskiej granicy. Spytałem czy wie o czym mówi i czy może, jeżeli już o tym myśli, nie wolałby ma rowerach. Odpowiedział, że woli pieszo. Spytałem ile chce dziennie przejść kilometrtów, powiedział, że 50. Biorąc pod uwagę, że granice polski mają łącznie 3511km długości (licząc administracyjną granicę morska) drogą będzie około 3750km  to jest 75 dni marszu a że trzeba by było zrobić jeden dzień przerwy w tygodniu to 85 dni. Następnego dnia wybraliśmy się na trening. Po 10km marszu, gdy podeszwy butów kleiły się do nagrzanego słońcem asfaltu i zaczął padać na nos ze zmęczenia, przyznał mi racje, że to nie był dobry pomysł. Gdyby sytuacja ta dotyczyła koleżanki powiedziała by z pewnością, że musimy odłożyć plany na rok, gdyż trzeba się lepiej przygotować kondycyjnie. Dlatego łatwiej było mi się odnaleźć wśród kobiet niż mężczyzn, bo też uważam, że mężczyźni za szybko się poddają i nie ma rzeczy niemożliwych a tylko w danej chwili dla nas nie osiągalne, jeżeli ktoś inny był w stanie to zrobić my też możemy tyle, że nie od razu.
Plan umarł śmiercią naturalną ale w mojej głowie jakiś rok temu odrodził się rajd rowerowy wzdłuż polskiej granicy i do tej pory ta myśl się tam tli.


Odwiedzić najciekawsze przygraniczne miejsca, uwiecznić je na fotografiach i opisać by i inni mogli chociaż częściowo przeżyć to samo a może nawet osobiście przejechać, jeżeli nie całej to chociaż jakiś odcinek mojej trasy.
W tej chwili towarzyszką w kręceniu kilometrów na rowerowym liczniku jest moja Grażynka, a że jest kobietą nie powie mi:  "niemożliwe", tylko: "jeszcze nie teraz"

                                                                                                                                     Jacek

28 maja 2014

Dzień Matki (wpis z lekkim opóźnieniem)

Nigdy nie zastanawiałam się nad korzeniami Dnia Matki :) aż do teraz.
Widocznie ciekawość rośnie wraz z wiekiem i siwiejącą głową ;P ;P ;P
Okazuje się, że sięga ono czasów starożytnych Greków i Rzymian, gdy kultem otaczano matki-boginie, symbole płodności i urodzaju.
Zwyczaj powrócił do XVII-sto wiecznej Anglii pod nazwą Niedziela u Matki :) - swoją drogą ładna nazwa ;) - dzień ten był wolny od pracy, matkom składano podarunki w zamian za błogosławieństwo :)
Święto przetrwało do XIX wieku, ponownie zaczęto go obchodzić po II Wojnie Światowej.
W Polsce zaczęto je obchodzić w 1914 roku w Krakowie :) i jest to stały dzień w roku czyli 26.05.
To święto ma na celu okazanie matkom szacunku, miłości, podziękowania za trud włożony w wychowanie... Różnie to w życiu bywa z tym trudem ze strony matek i z tą wdzięcznością ze strony dzieci, ale ogólnie święto jest bardzo sympatyczne, nie mniej jak Dzień Dziecka, Walentynki czy Dzień Kobiet i baaaardzo się cieszę, że nie zostało okrzyknięte świętem komunistycznym ;p

Tak się idealnie składa, że mamy dwie Mamy :* z tym, że jedna dość blisko (60 km od nas), a druga zbyt daleko żeby sobie wyjazd z dnia na dzień zaplanować (ok 300 km).
Do tej dalszej był telefon z życzeniami, a do bliższej wybraliśmy się rowerami i wyciągnęliśmy ją na wycieczkę rowerową w okół jeziora Ełk :D
Jeziorko niewielkie, ale urocze :)




Przed wyjazdem zostalismy oczywiście suto nakarmieni ;) Mama pomyka rowerkiem trochę tu, trochę tam, ale nie więcej jak 10 km, a my zafundowaliśmy jej ponad 20 :-o Miałam straszne wyrzuty sumienia gdy widziałam jej zmęczenie i nie było już odwrotu, musiała pedałować.


Mama niedawno miała angioplastykę... no ma się ruszać, ale umiarkowanie, a nam trudno było określić czy 20 km w jej wydaniu to duży czy umiarkowany wysiłek :/ Tym bardziej, że sama chciała ;) a gdy dojechaliśmy na miejsce to zamiast iść do domu popedałowała jeszcze z nami do Lidla po wodę :D
Dumna z niej jestem, ma już swoje lata, kupę chorób na karku, i.... dała radę :)))
Dwa lata temu zabraliśmy ją na wycieczkę do Świętej Lipki, bo lepiej gdzieś wyjść niż siedzieć przy stole.
Po powrocie był szampan, lody i kolacja :D
Rowerowa mama to mama Jacka :)
Moja na rower chyba nie da się namówić, ale może na nordic walking? ;)

Oczywiście wpadło kilka fotek plenerowych, np wielkie gniazdo łabędzie


i odpoczywające kaczusie :)


Przy promenadzie, z jednej strony, stoją dumnie rzeźby Królów Polskich :) 


a z drugiej strony inne, z których urzekła mnie jedna (Krzysztofa Mianowskiego) zatytułowana "Przemijający czas"...


Następnego dnia, przed wyjazdem wyciągnęliśmy mamę na spacer po Ełku, co też ją zmęczyło, bo mówi, że mamy długie nogi i musi przy nas prawie biegać ;) Oczywiście była zadowolona :)



Przechodząc obok jakiegoś zniszczonego budynku naszą uwagę przykuła umieszczona na nim reklama :D a że mamy rozbuchaną wyobraźnię, to najpierw zaśmiewaliśmy się z solarium "w takim miejscu" a później z całej reklamy, panienki na niej i ulicy przy której solarka się znajduje :))))



Śmiech to zdrowie przecież ;P
Do domu wyjechaliśmy o 12.

Na koniec Jacek podsumował, że to przecież setna rocznica obchodzenia Dnia Matki w Polsce! :D Faktycznie!

Lekko opóźnieni, ale Pozdrawiamy Wszystkie Mamy :)))



Grażyna i Jacek
         

20 maja 2014

Patataj... ;p

POMYKANIE OKIEM JACUSIA... ;)

Tak jak sobie zaplanowaliśmy 12.05. wybraliśmy się rowerami do Trójmiasta. O 4.30 dojechaliśmy na dworzec giżycki, a stamtąd pociągiem w kierunku Olsztyna. Wysiedliśmy w Wipsowie, gdyż był tam łatwiejszy wyjazd na trasę. Tym razem jeszcze nie skusiliśmy się na cały przejazd rowerowy ;) ale wszystko przed nami...  Przejeżdżając przez  Jeziorany przypomniało mi się słuchowisko radiowe z lat 70-tych kiedy to królował Program Pierwszy Polskiego Radia, a zamiast Radio Maryja było Radio Wolna Europa, którym zasłuchiwali się nasi dziadkowie :) Postój połączony  ze zwiedzaniem zaplanowaliśmy w Ornecie, bo niby miała być jednym z najpiękniejszych miast mazurskich, z najlepiej zachowanymi zabytkami. Niestety, cała stara część miasta ze stylowymi kamienicami z XIX i początku XX wieku są strasznie zaniedbane. Być może jest to spowodowane przeznaczaniem tych kamienic na mieszkania komunalne... Po krótkim odpoczynku i posileniu się kanapkami ruszyliśmy w dalszą drogę. Zaraz po wyjeździe z Ornety załapaliśmy się na deszcz, ulewa kilkunastominutowa przemoczyła nas dogłębnie, a gdy już prawie wyschliśmy dopadła nas kolejna dawka deszczu.
W Elblągu zrobiliśmy kolejny postój, niezbyt długi, bo pomimo zmiany koszulek na suche było nam zimno. Wyjazd z Elbląga był koszmarem. Nie mogliśmy znaleźć żadnych drogowskazów wyprowadzających z miasta,  nie wiedzieliśmy czy możemy pojechać obwodnicą elbląską na drogę krajową nr 7 (droga szybkiego ruchu) i czy można na nią wjeżdżać rowerami. Skorzystaliśmy z rowerowej nawigacji w telefonie co było błędem, bo nie dość że nadrobiliśmy przez to ok 20 km to jeszcze prowadziła koszmarnymi drogami złej jakości.


Około 20.30 dotarliśmy do Pruszcza Gdańskiego gdzie czekała na nas rodzina, kolacja i nocleg :D Dzień zakończył się wynikiem 202 km na siodełku rowerowym i kolejną ulewą...

Następne 4 dni to było jeżdżenie po Trójmieście, a że tam jest wszędzie daleko ;P to wyszło nam kolejne 180 km :-o


ORP "Błyskawica" - statek muzeum z II Wojny Światowej


Galeon "Dragon" - statek wycieczkowy, w Gdyni od 2007 r


MOLO w Sopocie

Droga powrotna w sobotę 17.05., częściowo pociągiem (z Gdańska do Elbląga), z Elbląga kierowaliśmy się na Lidzbark Warmiński. I znowu pod wiatr... W dodatku z jęczącą Grażynką, że jej ciężko! Pomyślałem nawet, że to ostatnia taka długa jazda, bo miałem już dość tego obrażania się na cały świat i na mnie, jakbym zmusił ją do tak długiej wycieczki i zamówił nie fajną pogodę :/
Niestety, w Ornecie wyjazd na Lidzbark Warmiński był zamknięty z powodu remontu drogi i tym sposobem wracaliśmy prawie tą samą drogą, dzięki czemu w Dobrym Mieście poznaliśmy bardzo fajnych młodych ludzi :)
W Lutrach musieliśmy znaleźć zjazd na Reszel, jednak nawigacja w mojej głowie, działająca jak do tej pory bez zarzutu, zawiodła po wjechaniu na drogę krajową nr 593. Po 1 km mieliśmy skręcać na Reszel a jechaliśmy około 3 km i tego skrętu nie było, dopiero wtedy się zorientowałem, że wjeżdżając na 593 mieliśmy skręcić w lewo, a nie w prawo... Mój błąd. Oczywiście zawróciliśmy ale 6 km było już nadrobionych.
Zatrzymaliśmy się dopiero w Świętej Lipce by uzupełnić zapas wody "Świętą Wodą" ;p i pojechaliśmy do Kętrzyna. Tam dotarliśmy już po godz. 20.00 zdążyliśmy jeszcze zrobić zakupy na kolację bo w lodówce tylko światło zostało. Ostatnie 45 km było jazdą w zupełnych ciemnościach (oświetlenie naszych rowerów pozostawia wiele do życzenia) ale w doskonale znanym nam terenie i z nawałnicą na ok 20 km przed domem. Do domu dotarliśmy po godz 23.00 z 216 km na liczniku, zupełnie wypompowani. Cała niedziela to regeneracja w łóżku z laptopem i przeżuwaniem prawie bez przerwy by uzupełnić spalone kalorie, moje kolana bardzo ucierpiały, nawet chodzenie sprawia mi ból.

POMYKANIE OKIEM GRAŻYNKI... ;) 

No to se chłopina ulżył :D "jęcząca Grażynka!" Przypomniała mi się Jęcząca Marta z Harrego Pottera ;P
I cóż mogę na to powiedzieć Kochanie? Nasuwa mi się jedynie: uh la la la I love you baby, uh la la la la love me tonight ...!!! itd :))))) Ewentualnie możesz sobie zmienić Grażynkę na nowszy model :P :P :P
Rzeczywiście w drodze powrotnej ZE ZMĘCZENIA włączyła mi się Maruda, której za nic nie mogłam uciszyć. To nie była złość personalnie skierowana DO czy NA kogoś, to była niemoc, bezradność, bezsilność i potworne zmęczenie :/ to były myśli kierowane do samej siebie: :cienias z Ciebie Zołzo!", to było pomniejszanie swoich wyczynów, możliwości, zdolności i niszczenie swojego ego.
I tu macham do Moni, wiem co czułaś TAM, wtedy...
"Ale to już było... i nie wróci więcej...." hihi będę się dzisiaj słowami piosenek podpierać :D
Wyjazd uważam za bardzo udany. Pogoda rzeczywiście nam nie sprzyjała, główną przeszkodą był silny, porywisty wiatr, zwłaszcza w drodze powrotnej. To on powodował, że po 100 km jazdy miałam ochotę wracać pociągiem. Dwa czynniki spowodowały, że tego nie zrobiłam: 1. wstyd przed sobą i całym światem, że wymiękam, 2. było mi żal kasy ;)
We wtorek (po poniedziałkowych 200 km) zrobiliśmy oblot Sopotu i Gdyni. 3-Miasto ma dość dobrze rozwiniętą, nadmorską (i nie tylko) sieć ścieżek rowerowych, więc jazda była sama przyjemnością, nie licząc zmęczenia, które nas nie opuszczało.
Sopot bardzo lubię,


wejście na dechy (widoczne u Jacka) odkąd pamiętam, zawsze było płatne, ale teraz to lekka przesada 7.50 za osobę. Są też mola w Brzeźnie i Orłowie, może nie tak okazałe ale spełniają swoje role :) I to za darmo!


Miły pan pozwolił mi nawet sfotografować swoją zdobycz - Belonę :) 




Z Orłowa pojechaliśmy do Gdyni na Skwer Kościuszki. Jej! Wieki tam nie byłam (kiedyś w smażalni ryb pracowałam ;P), ale niewiele się zmieniło :)
Stoi dostojny Dar Pomorza... :)


... jak i...


Tego dnia, objeżdżając to i owo przejechaliśmy kolejne 80 km, a popołudnie i noc spędziliśmy u mojej przyjaciółki Agi.
Aga to osoba wyjątkowa, która w moim serduchu ma wyjątkowe miejsce... i której z tego miejsca DZIĘKUJĘ ZA WSZYSTKO!!! :* :* :*

Cudnie było zawieszać się nad takimi widokami :) Ale morze nie zawsze jest tak spokojne...




Następnego dnia mój tata miał urodziny :) Nikt (oprócz mojego rodzeństwa) nie wiedział, że będziemy :D No właściwie to "prawie" nikt, bo Pisklak miał niezły ubaw pisząc z Endo, że tylko rodzice nie wiedzą bo cała reszta dokładnie śledzi każdy nasz ruch :)))) 
Do taty zadzwoniłam z życzeniami, upewniał się czy będziemy w czerwcu ;p  
Niespodzianka się udała! Było miło i przyjemnie :) 

Czwartkowe popołudnie było zarezerwowane na kibicowanie młodemu z rodziny podczas zdawania testów sprawnościowych do gimnazjum sportowego, które oczywiście zdał :) 
Natomiast wieczorem pojechaliśmy do Pruszcza gdzie spędziliśmy noc, a rano zajmowaliśmy się moją bratanicą :D
Piątek był dniem kilku spotkań i okazało się, że zabrakło nam czasu na odpoczynek przed powrotem do domu... W ciągu 5 dni mieliśmy w nogach 400 km i kolejne 200 do zrobienia. 
Mieliśmy nadzieję, że droga powrotna będzie chociaż z wiatrem, ale było jeszcze gorzej niż jadąc do 3-Miasta :/ do tego chwilowe zgubienie drogi, skurcze mięśni ud, silne nudności... Nie było mi fajnie. Gdy w drodze powrotnej dojechaliśmy do Dobrego Miasta szukaliśmy miejsca żeby usiąść, zjeść i odpocząć. Przycupnęliśmy na trawie za przystankiem autobusowym i gdy pałaszowaliśmy kanapki podjechał do nas na rowerze młody chłopak pytając czy jedziemy z daleka :) Wymiana 2 zdań i zaproszenie na kawę! Byłam w szoku, bo z zasady jestem ZBYT ostrożna, ale tym razem chęć odpoczynku i kawy była zbyt silna ;p 
Młodzi ludzie prowadzą sklep i serwis rowerowy "Vinci Projekt", zajmują się w swoim mieście rozwojem dróg i imprez rowerowych, można ich znaleźć na FB (facebook.com/pumptrack.dobremiasto), a jeśli ktoś znajdzie się w Dobrym Mieście i będzie "umierał" ze zmęczenia to ONI na pewno nie odmówią kubka kawy i miłej pogawędki :)))) 
Teraz już wiem dlaczego droga na Lidzbark Warmiński była zamknięta, mieliśmy być własnie w Dobrym Mieście :D 
Rozmowa i kawa dodała mi energii. Może nie na całą drogę, na jakiś czas, jednak Maruda tylko czekała na słabszy moment. Kilka razy schodziłam z roweru i prowadziłam go na podjazdach, bo gdy nogi poczuły opór natychmiast przestawały współpracować. Okropne uczucie... 
Dopiero z Kętrzyna poczułam moc. To było 45 km szybkiej jazdy. Nie mam pojęcia czy wiatr się odwrócił, czy ucichł, czy Maruda odpuściła, bo doszła do wniosku, że i tak nic nie wskóra, czy bliskość domu tak na mnie zadziałała, czy też prośby-modlitwy do SW, że mam serdecznie dość życia pod wiatr i może trochę odpuści... 
A może wszystko razem, po trochu? :) 
Do domu dojechaliśmy o 23.10, podróż rowerami (z przerwami) zajęła nam 15 godz! Mówiłam, że przez 2 tyg nie spojrzę na rower, a wczoraj byłam już gotowa upiec Jackowi chałkę czy gofry i zawieźć do pracy ;) Mówiłam też, że to ostatnia tak długa podróż na siodełku, a w niedzielę oświadczyłam, że nie mogę odpuścić całego przejazdu do 3-Miasta bo taki był/jest plan... :) 
Gdy ból i psychiczne "zeszmacenie" mijają, marzenia powracają, a te nieosiągnięte ze zdwojoną siłą... 
Czyli Noc Świętojańska należy do nas :D

Grażyna i Jacek

11 maja 2014

Stresotwórczy twór czyli sakwy!

Pakujemy się.
Wcale to łatwe nie jest, jeśli wszystko musi się zmieścić w sakwach.
Wszystko co niezbędne w wersji minimalistycznej :-D
Muszą być ubrania rowerowe i wyjściowe, buty na zmianę, woda, żarełko na drogę, dętka, pompka, zestaw narzędzi, środki opatrunkowe, przeciwbólowe, aparat fotograficzny i co tam jeszcze się przypomni ;-)
Oooo i dopalacz w formie gorzkiej czekolady :-))))
Planowałam pakowanie od tygodnia, kazałam kartonik sobie z piwnicy przynieść (to taki mój patent), żeby wrzucać do niego co nam przyjdzie do głowy. W godzinie "0" przeglądamy czy aby na pewno WSZYSTKO jest potrzebne, robimy segregację i się pakujemy. Nie warczymy na siebie nigdy bo mój mózg pracuje na pełnych, babskich obrotach (od gaci począwszy na żarciu skończywszy), a Jackowy technicznie (nigdy nic nie jest potrzebne ;-P), więc w drogę sobie nie wchodzimy ;-)
Jednak tym razem lenistwo trzymało mnie tak mocno w swych objęciach, że kartonik stał pusty i dziś rano wrócił do piwnicy, a ja wytężam umysł i pytam z obłędem w oczach "co jeszcze, co jeszcze???" :-o
Górna sakwa upchnięta po brzegi naszymi ubraniami i zapięta. Tam już nic nie wlezie, zostały boczne, są niewielkie. Zawsze to Jacek jeździł jak wielbłąd, ale tym razem zabieram i ja jedną taką wioskową (sakwę), której nie cierpię, ale cóż... gdzieś te buciory trza wpakować i aparat też mały nie jest :-)
Jesteśmy prawie gotowi tylko wyspać jeszcze będzie się trzeba i tu zaczyna się górka... bo ja to z tych bardzo przeżywających, rozkminiających, przewidujących, zamartwiających, itp itd i czuję jak mój cały organizm pracuje na obrotach ponad normę, w głowie myśli szaleją, serducho czaczę odwala i ze spaniem może być problem :/ Zawsze jest tak samo, a przed nami pobudka o 3.30, 100 km jazdy pociągiem i ok 200 km rowerem :-) - ta przerwa na mapie to pociąg.



Powtarzam sobie jak mantrę: "będzie cudnie! jesteś wielka! (w sensie duszy, nie ciała ;-P), dasz radę! nie padniesz! a jak padniesz to powstaniesz!!!" :-D :-D :-D

A tak w ogóle dziś jest miesięcznica NASZEGO blogusia :-))) Jakże ten czas zasuwa... i podsumowując wszystko do kupy wypadałoby powiedzieć: "WITAJ PRZYGODO, a chwilo TRWAJ!!!" :-D



Grażyna

9 maja 2014

Gdzie diabeł mówi dobranoc...

Grażyna: Zwiedzanie i odwiedzanie jest świetne, ale opisywanie i czytanie tego, co już zostało napisane, NUDNE :/ No może nie do końca, bo sami, dzięki wędrówkom, zmuszamy się do zgłębiania wiedzy, choć pobieżnie ;P W poniedziałek ruszamy w kolejną długą trasę. Częściowo pociągiem, do Olsztyna i dalej do 3-Miasta rowerami :) Z prognoz wynika, że ma lać, niech leje, my dzisiaj kupujemy bilety na poniedziałek i już żadna błyskawica nas nie powstrzyma :D 180 km woła nas!!! :)

Jacek: Długie wyjazdy zawiesiliśmy na kilka dni by oszczędzać siły na przyszły tydzień. Wczoraj była krótka przejażdżka do Węgorzewa. Miasto to nie ma polskiej historii, powstało jako osada przy drewnianym zamku Krzyżackim wybudowanym u ujściu rzeki Węgorapy do jeziora Mamry w roku 1335. Zamek był wielokrotnie niszczony i przebudowywany i w tej chwili zupełnie nie przypomina zamku :)

Grażyna: Można go w necie zobaczyć. Jestem tak rozczarowana jego wyglądem, że nawet aparatu nie chciało mi się wyciągnąć. Na starą, czerwoną cegłę nałożono tony tynku i pomalowano na "żółto". Nie wiem kto wydał na to pozwolenie... To, że TO zamek dowiedzieliśmy się czytając informacje o Węgorzewie, bo wcześniej mijaliśmy go dziesiątki razy i przez myśl mi nie przeszło, że to Zamek Krzyżacki... To sobie pomarudziłam ;P

Jacek: Do roku 1945 zamieszkiwała tu ludność niemiecka wysiedlona po II Wojnie Światowej i zastąpiona przez polskich osadników. Miasto wcześniej nosiło niemiecką nazwę Angerburg (od nazwy zamku) i polską Węgobork.  Główna droga przebiegająca przez miasto, około 15 km na północ za miastem, kończy się szlabanem z napisem "Granica Państwa" do której nie można się zbliżyć, (nie mówiąc już o fotografowaniu) bo pojawia się pan uzbrojony po zęby i oświadcza, że przebywanie w tym miejscu kosztuje 200 zł. Naprawdę można pomyśleć, że w tym miejscu "diabeł mówi dobranoc", tam kończy się nawet asfalt :)

Grażyna: :)))) Chyba tylko Jackowa legitymacja uchroniła nas przed tym mandatem ;P Podjechaliśmy pod szlaban, zaczęliśmy ustawiać aparat do foty, a tu za nami pyr, pyr, pyr pan w mundurku na skuterku :) Przedstawił się, poprosił o dokumenty (ja oczywiście bez!), ale że nie był typowym służbistą to z nami porozmawiał, wyjaśnił to i owo. Powiedział, że takich delikwentów co to uda się im fotę strzelić przy szlabanie (lub słupach granicznych) i wstawiają je później na portale społecznościowe, to własnie przez te portale ich wychwytują i nakładają mandaty... Trzeba się mieć na baczności ;P Na koniec zapytałam pana czy w takim razie zrobi nam fotkę przy tym szlabanie :)))))) Oczywiście to był żart ;) Zresztą nie raz mieliśmy szczęście włócząc się zbyt blisko granic :D np z Białorusią... Ale zaczynam zbaczać z tematu przewodniego na tematy, które mnie bawią ;P No to lecimy dalej z Węgorzewem :) a właściwie po Węgorzewie ;)

Jacek: W budynku dawnego dworca kolejowego znajduje się Muzeum Tradycji Kolejowej (do 1992 r. kolej została rozwiązana).



W muzeum znajduje się wystawa poświęcona zabytkom techniki kolejnictwa. W kolekcji można zobaczyć stare urządzenia, kasy biletowe, mundury kolejarzy i inne ciekawe eksponaty, np bardzo nietypowy pojazd szynowy :P


W mieście jest też Muzeum Kultury Ludowej, które zawsze jest zamknięte gdy tam jesteśmy :/





Węgorzewska placówka jest świetnym dowodem tego, że pod hasłem "muzeum" może kryć się coś więcej niż zakurzone eksponaty. Gromadzone od niemal czterdziestu lat zbiory prezentowane są na wystawach stałych i czasowych. Ekspozycja przedstawiająca dawne rzemiosła wiejskie i małomiasteczkowe. Przy muzeum działa pracownia garncarska, w której każdy może spróbować lepienia garnków. Muzeum organizuje też wiele imprez o zasięgu wykraczającym poza granice regionu, a nawet kraju. Szczególną popularnością cieszy się sierpniowy Międzynarodowy Jarmark Folkloru, a kilka dni 17/18 maja odbędzie tu Noc Muzeów.

Grażyna: Nie wiem dlaczego ale nie lubię "zapuszczać" się w te strony, może dlatego, że moje drogi prowadzą do Giżycka, tam jest moje serducho :)
Węgorzewo na pewno ma swój urok. Ścieżka rowerowa nad kanałem, przystań jachtowa, jezioro Mamry z pięknym, nowym kąpieliskiem... ale i tak planując krótkie wypady wybieram Giżycko :)
Wracając do domu wybraliśmy drogę przez Harsz, maleńką, cichą wioskę pełną bocianów, gdzie na chwilę się zatrzymaliśmy podziwiając to co znane, a co, w zależności od pory roku czy dnia, zawsze wygląda cudnie, inaczej....



Gdy siedzieliśmy nad jeziorem powiedziałam do Jacka: "popatrz jacy z nas szczęściarze :)" na co on odpowiedział: "tak, a cały majątek mamy w sakwie!" Haha :))) Dokładnie tak jest :)


Udało nam się nie zmoknąć, choć chmurzyska mocno się kłębiły i groziły :) Lało i grzmiało gdy już byliśmy w domu i posilaliśmy się naleśnikami :)
Po burzy zawsze jest słońce (tak jak w życiu), a nad moją piękną, zieloną o tej porze roku, mirabelką zawisła nawet tęcza :D


"Nie wierz swym oczom - szepnął wiatr - jeżeli kochasz sercem patrz..." 



Grażyna i Jacek