7 czerwca 2016

Pieniądze szczęścia nie dają...

Jacek:
... ale zakupy już tak.
Po tym jak podczas ostatniej wycieczki na naszych starych rowerach, w rowerze Grażynki oderwała się tylna przerzutka i utkwiła w szprychach, zapadła decyzja.
Nowy rower a najlepiej dwa.
Z tą przerzutką to i tak mieliśmy szczęście, że podczas pięćdziesięcioparo kilometrowej wycieczki oderwała się dopiero podczas wjeżdżania na podwórko.
Wyglądało to poważnie




Ale gdy zdemontowałem i obejrzałem uszkodzenia okazało się, że do wymiany jest tylko przerzutka. Pomimo to, już wcześniej nosiliśmy się z zamiarem wymiany naszych wysłużonych rowerów na nowe.



Szukaliśmy sobie nowych pomiędzy markami : Batavus, Kross, Giant i Unibike. Jak już pisaliśmy kiedyś, bardzo nam się podobał Batavus Venturo, ale cóż... tak jak z pięknej michy się nie najesz gdy jest pusta, tak i przy wyborze rowerów musieliśmy bardziej patrzeć na osprzęt a mniej na wygląd.
Po porównaniu tych czterech marek najkorzystniej wychodził Unibike.
Wybraliśmy Unibike Globetrotter, damski i męski by były prawie identyczne, lecz okazało się, że są trudno dostępne.
Po sprawdzeniu wielu sklepów rowerowych w Trójmieście znaleźliśmy tylko w jednym, w Gdyni z bardzo rozbudowanym asortymentem


Na zdjęciu tylko 1/3 sklepu :-)


Po długim oczekiwaniu na zmontowanie naszych rowerów, wreszcie ruszyliśmy.
Wyjazd z Gdyni rowerami był tak samo koszmarny co 2 lata temu, którą to przygodę opisaliśmy we wpisie pt "Nie wszystko idzie według planu".

Grażynka miała okazję przetestować swój rower jadąc do samego domu (od sklepu do domu 66 km), ja musiałem iść do pracy, więc rower został w Gdańsku. Zabrałem go dopiero w niedzielę. 
Mój test po za drogą z Gdyni do Gdańska pierwszego dnia, wyszedł 34 km, gdzie rower przeszedł i test prędkości i precyzji działania przerzutek (tu musiałem robić korektę gdyż z przodu z największej zębatki bardzo opornie przerzucał na średnią). Co do testu prędkości to marnie mi to wyszło, na trasie gdzie na zmianę góra - dół, najszybsze 5 km przejechałem w 11 minut a 10 w 23:28 min. 
No cóż, nogi też już nie sprawują się tak dobrze jak 2 - 3 lata temu. 
Dla tych co myślą, że nowy rower, dobrej marki, na niezłych podzespołach sam jedzie muszę powiedzieć, że niestety, napedałować się trzeba :-P
Teraz czas na jakąś wycieczkę krajoznawczą po okolicy, by się podzielić urokami Kaszub tutaj na blogu.

Grażyna:
Rowery w kredycie na 3 lata, który trzeba spłacić szybciej, bo odsetki koszmarne!
Nie znam się na osprzęcie, słowo "wolnobieg" kojarzy mi się ze spowalniaczem, a ma zupełnie przeciwne działanie :-) Ale nie muszę znać się na wszystkim. Ja większość rzeczy odbieram wizualnie, estetycznie i po kobiecemu. 
Zawsze chciałam mieć rower z motylkową kierownicą, żeby ręce zmieniały ułożenie, bo bardzo mi cierpną podczas jazdy. I mam :-D
Tylko ta kondycja i siła...
Spadły znacznie, ale po 40-stce chyba tak już jest i czas się z tym pogodzić. 
Cieszę się, że w sklepie był jeszcze wybór w doborze ramy, bo choć panowie twierdzili, że do mojego wzrostu wystarczy 17", a do Jackowego 19" to nie mieli racji. 
Musi być 19 i 21 :-) bo nawet jeśli nie jesteśmy wielcy, to wzrost nie zawsze świadczy o komforcie jazdy na rozmiarach tabelarycznych. 
Rumaki są naprawdę fajne i mam nadzieję, że posłużą znacznie dłużej niż mój zdechnięty Kross (3 lata).
Fajnie, że da się go zrobić i to za niewielką kasę, bo będą 2 zapasowe.
Nasze nówki sztuki okupują salon, bo cieszymy nimi oczy ;-) ale niedługo wyfruną do drewutni, bo ile można... :-P


Przy zakupie nie taniego sprzętu, postanowiłam upomnieć się o prezenty :-D
Padło na licznik rowerowy i regulowany uchwyt do butelek, świetny pomysł z tym uchwytem bo można zamontować nawet 1,5 litrową butlę z wodą :-)
No i sakwa... moje marzenie od min 2 lat! Jej cena zawsze nas powstrzymywała przed zakupem, ale tym razem Jacek chciał zrobić mi przyjemność i dorzuciliśmy ją do rat. 


Teraz jeszcze musimy dokupić uchwyty do tel bo często korzystamy z nawigacji. 
Co do nawigacji, zastanawiam się jak to jest z tymi drogami/ścieżkami rowerowymi, bo np wczoraj, wracając z pracy chcieliśmy sprawdzić drogę mniej ruchliwą i nawigacja wyprowadziła nas DOSŁOWNIE w pole :-/



Całe szczęście, że nie pokusiłam się o jazdę tą trasą do pracy bo miałabym niezłą obsuwę czasową :-)
A nawiązując do tytułu... nie wiem co za kretyn wymyślił pieniądze, ale bez nich nie da się funkcjonować, nawet jeśli jest się minimalistą. 

Grażyna i Jacek

23 maja 2016

Szybkie życie.

Przez parę lat mieszkaliśmy w małej mazurskiej wsi gdzie życie toczyło się zgodnie z naturą. Pory roku, wschód i zachód słońca. Czas na poziomki, później jagody, jeżyny i grzyby. Pojawienie się Zielonek w lesie informowało, że to już jesień.

W pobliżu były dwa niewielkie miasteczka, w których wraz z nadejściem zmroku ulice pustoszały całkowicie. Kto miał możliwość latem zarabiał na turystach by później móc przetrwać zimę.

Byli też poszukiwacze skarbów,


byli wszędzie gdzie można było coś znaleźć.


Osoby, które społecznie dbały o czystość miasta...



usuwali nawet śmieci olbrzymich rozmiarów


Czasem praca bywała wykańczająca :-P


Należy się odpoczynek, bez względu na miejsce i towarzystwo :-D


Nie potrafię podać powodu, ale zachciało się nam przenieść w pobliże dużego miasta.
Rzucenie kostką, gdzie ilość kropek od jednej do sześciu wskazywało inne miasto (odważna decyzja jak na ludzi w naszym wieku).
Padło na Gdańsk.
Pracę znalazłem od razu, nawet nie zdążyłem oswoić się z okolicą.
Pierwsze co mnie uderzyło to ta gonitwa nie wiadomo za czym.
Życie w ciągłym pędzie. Duże miasto to i duże odległości do pokonania, wiążące się z czasem potrzebnym na przemieszczanie, oraz koszty przemieszczania.
Ja, by rozpocząć pracę np o czternastej, wyjeżdżam z domu o 12:15 by dojechać na 12:50 na autobus do miasteczka oddalonego o 22 km. (bo zaczynam też o 6, więc wstaję o 4 :-/ a Grażynka ze mną...)
Około 13:20 dojeżdżam do Gdańska, gdzie mam o 13:30 kolejkę do Gdyni.
O 14:00 zaczynam pracę, kończę o 22:00. Muszę kombinować by się zerwać wcześniej by zdążyć na ostatni autobus o 22:30 by być w domu na 23:30. Po moich obliczeniach, przy 8 godzinnym dniu pracy, jestem poza domem 12 godzin.
W dużych miastach to niby normalne, ale gdzie w tym wszystkim czas wolny?  Życie?
Tylko w czasie urlopu?
Zawsze wcześniej zastanawiałem się dlaczego mieszkańcy dużych miast są zawsze w biegu.
Teraz sam tego doznałem...

Jacek

15 maja 2016

Piwo.

Jacek:
Wpisu o wycieczkach po Kaszubach i odkrywaniu ciekawych miejsc na razie nie będzie.
Musimy podszlifować formę by zapuścić się gdzieś dalej.
Tereny tu mamy prawie jak w Bieszczadach: szybkie, niebezpieczne zjazdy, których nie da się pokonać bez przyhamowywania i mordercze, wykańczające podjazdy.

Na jednej z wycieczek, odkryliśmy mały sklepik z wyrobami regionalnymi (6km od domu).
Postanowiliśmy przetestować piwa.
Oprócz niemieckiego  "Pils" ;-)



pięciolitrowa beczułka, której największą wadą było to, że po mimo swojej objętości skończyła się w zastraszająco krótkim czasie.
Smak typowo niemiecki; wyraźna goryczka, bez posmaku słodu.

Irlandzkie Zielone



Było zielone nie tylko w nazwie



Ciekawy smak, nadaje się tylko do degustacji, raczej nie da się wypić jego dużo. Trudno powiedzieć czy kolor zawdzięcza barwnikom czy faktycznie ziołom, bo nie czuć tego w zapachu, jak np. w winach typu "Wermut"

Niepasteryzowane o "dziwnych" nazwach i krótkim terminie przydatności do spożycia.



Kościerskie:

- ciemne, gorzkie, lekko czuć karmel i kawę, smakiem nie zachwyca. Warzone w browarze Kościerzyna, około 20 km od miejsca w którym obecnie mieszkamy.

Wesołe Ziele:

- kolor ciemno słomkowy, od razu po otwarciu czuć zapach zielska. Smak inny niż wszystkie, które kosztowałem wcześniej. Wyraźnie czuć chmiel, lekki posmak limonki i jakiegoś zielska, którego moje kubki smakowe nie potrafią zidentyfikować.
Warzone metodą rzemieślniczą w stylu amerykańskiej interpretacji brytyjskiego "India Pale" w Białymstoku.
Amerykańskie piwa pamiętam słabo. Kosztowałem je przebywając w Nowym Jorku 14 lat temu.

Płocha Gocha:

- kolor ciemno słomkowy, prawie bezzapachowe, smak trudny do określenia, chmielowy z nie z idetyfikowanymi dodatkami. Tak jak poprzednie, warzone metodą rzemieślniczą w Białymstoku czyli mój dawny region, gdyż to w Ełku mieszkałem przez 3/4 mojego życia.

Świeże:


- Lekki zapach chmielu, kolor jasno słomkowy, smak słodkawo chmielowy, ale delikatny.
Można wyżłopać go dużo, zapominając którą butelkę się już otwiera. Niepasteryzowane, data ważności do spożycia tylko 2 miesiące. Warzone w browarze Kormoran w Olsztynie.

Piast

Nie wiem czy jest regionalne, aczkolwiek mało popularne w naszym regionie.
Jest pasteryzowane, co na pewno upodabnia jego smak do najbardziej popularnych piw dostępnych w każdym markecie.

Grażyna:
No, no, wyszło na to, że niezłe z nas żłopy :-P ale po przebudzeniu nie szukamy pełnych butelek i nie zastanawiamy się "co by tu wypić?"
Czyli nie jest źle ;-)
Alkohol całkiem nieźle łagodzi emocje dnia powszedniego, ale we wszystkim trzeba znaleźć umiar.
Mam nadzieję, że nam się umiar nigdy nie skończy :-)
Mało mnie tu ostatnio...
Mało z różnych powodów...
Rośnie we mnie wpis na temat zmian i zastanawiam się tylko, czy oby na pewno nadaje się on na łono bloga Pozytywnych, bo z różnych powodów pozytywny może nie być.
A co do piw, to najbardziej lubię... drinka! :-P


Grażyna i Jacek


7 maja 2016

Kolejomania

W czasie 4 - 14 maja 2016 roku w Galerii Bałtyckiej w Gdańsku jest wystawa poświęcona kolejnictwu, nosząca tytuł "Kolejomania".
Organizatorzy dołożyli starań by uatrakcyjnić wystawę.
Dla najmłodszych zorganizowano: Kolejowy plac zabaw oraz warsztaty kreatywne.
Dla starszych:  Dnia 14.05.2016 r symulator pojazdów szynowych, gdzie każdy chociaż przez chwile mógł się poczuć jak maszynista.
Prezentacja taboru kolejowego na makietach.





Pokazy pojazdów na makiecie modułowej.



Podczas wystawy mozna poznać świat kolei z wielu stron.Połączenie modeli pociągów,lokomotyw i wagonów różnego przeznaczenia 



Oraz trochę historii



Z makietami ruchomyni 


i nie ruchomymi


Niewątpliwie ciekawą ekspozycją dla zwiedzających są modele z kolekcji Euro 2012




Kolej poza zaprzęgami konnymi jest najstarszym środkiem transportu na świecie , wypartą w tej chwili przez samochody ale warto ją poznać. Co Wam mówię Ja - Kanar SKM.

Na zakończenie jeszcze widok z kabiny maszynisty starszej lokomorywy



i nowszej


Jacek
.

23 kwietnia 2016

Z życia kanara - fałszywe oskarżenie.

Nie jest to moje doświadczenie tylko opowieść kolegów.
Standardowa sytuacja, podróżny bez biletu, wypisywanie wezwania do zapłaty, dowód osobisty, dane spisane, klient oświadcza, że tego nie przyjmie, mogą wysłać mu to pocztą.
Grupa czteroosobowa, trzech mężczyzn i dziewczyna, wyszli na peron dokończyć wezwanie. Podszedł przypadkowy przechodzień:
- Zostawcie tą biedną dziewczynę, nie karaicie jej.
Pogonili faceta i zeszli za rampę poczekać na następny pociąg.

Po tygodniu naczelnik im oświadcza, że muszą się stawić w Komisariacie Policji bo wpłynęło zawiadomienie o molestowanie seksualne podróżnej, potem gwałt zbiorowy....
Komisariat, przesłuchania, była nawet fotografia jak stoją we trzech ze swoją koleżanką z grupy,
oczywiście nikt nie potwierdził molestowania, którego nie było.
Dziewczyna nie w ciemię bita i z jajem.
Konfrontacja - pan potwierdza swoje zawiadomienie.
Pani:
- Nic takiego nie zaszło, stałam ze swoimi kolegami z pracy, a jak ten pan chce wiedzieć, to byłam wtedy na takim "głodzie" że byłabym szczęśliwa gdyby robili mi te wszystkie fajne rzeczy, które pan tu opisał.
- Pani jest zboczona...
- A pan głupi! Złożył pan zawiadomienie o nie popełnionym przestępstwie i fałszywie oskarżył moich kolegów, powinni teraz złożyć na pana wniosek do sadu o odszkodowanie w wysokości 50 tyś zł za straty moralne, których doznali niesłusznie oskarżani.

Pan spłoszony nie miał już nic do powiedzenia, ale co by było gdyby to nie była ich koleżanka tylko podróżna???



Jacek

20 kwietnia 2016

DIÔBELSCZĚ ZELËSKÒ - legenda kaszubska :-D

"Żił na nordowëch Kaszëbach jeden gbùr. Béł. to robòcy i spòkójny chłop, a żił ze swòją białką Francëszą i ze sąsadama wiedno e zgòdze. Gòrziło to baro diôbła, co tej krącył sã jesz pò zemi. Zaòrôł òn swòjima pazrama sztëk rolë, co ji nicht nie òbrôbiôł i zasadzył tobakã.
Lëdze nie znelë te dzywnégò zelëska i nicht nie wiedzôł, jak òno sã zwało.
Jednégò dnia gbùr szedł wedle diôbelszczi rolë i òbzérôł dzywné zelëskò z wiôldżima dłudżima i lëstama. Pòdeszedł do niego diôbeł i rzekł:

- Të  jes bòdôj mądri. A wiész të, jak sã zwie to zelëskò, co jô tu móm zasadzoné? Të w żëcym na gwës te nie wëzgòdniesz!
Gbùr mądrzéla òrzekł markòtno:
- Co të wiész, to jô téż wiém! Dowiém sã, jak sã zwie to twòje zelëskò!
- Chcemë sã wiatowac!!! - rzekł diôbeł. - Jak pòwiész mie w trzech dniach, jak zwie sã mòje zelëskò, tej wezniesz całą mòjã rolã. Nie wëzgòdniesz, to jô weznã twòjã dëszã!

Gbùr wiatowôł sã z diôbłã. Czedë przëszedł do chëczi, baro sã żôlił, że tak letkòmëslno stracył dëszã. Sôdł nasowiałi na ławie przë piéckù, spùscył głowã, nie jôdł i nie pił.
- Co të jest taczi zajiscony? - pita sã białka.
- Ach, kòchónô Francëszkò, ze mną je baro zle. Më ju długò ze sobą nie bãdzemë żëlë. Wnetka weznie mie pùrtk.
Òpòwiedzôł ji ò diôbelsczim zelëskù i ò wiatowanim. Białka sã rozesmoa i rzekła:
- Le sã nie jiscë ó taczé përznã. Jédz i pij, jô wëzgòdnã, jak no diôbelszczé zelëskò, sã zwie!
Na drëdżi dzéń reno białka sã wëzeblokła, wlazła w beczkã ze smòłą, rozerwała pierznã i wôlała sã w piórach. Pióra przëlepië sã do smòłë, że terô białka wëzdrzaa jak dzywny ptôch. Szła tej na diôbelską rolã, chòdza pò brózdach midzë zelëskã i ùdôwa, jakbë chca jest lëstë.
Przëlecôł diôbeł na swòje pòle. Mëslôł, że jaczis dzywny ptôch chce rwac i jesc jegò zelëskò. Żebë gò wënëkac, kôskôł w rãce i wrzeszczôł:
- Brzëdkô nocnô sowò, wëlażôj z mòji rolë! Nié dlô ce jem sadzył tobakã! Biôj rut z mòji tobaczi!!!
Skòrno le białka ùczëła słowò "tobaka", nëka chùtkò do chëczë. Ùmëła sã i rzkła chłopù, jak sã zwie to diôbelsczé zelëskò.
Nastôł trzecy dzéń. Biés béł ju rôd, że zarobił gbùrska dëszä i smiôł sä całim swòim diôbelsczim pëskä. Czej gbùr do nie pòdeszedł, rzekł:
- Jak sä zwie to mòje zelëskò? Wëzgòdnij, abò cë skrącã kark!
Gbùr spòkójno òdpòwiedziôł:
- Tobaka! Tobaka, tak sã zwie to twòje zelëskò, të głupi pùrtkù!
Diôbełtracył, rozgòrził sã i zwiornął bez gbùrsczi dëszë do piekła. Gbùr òtrzimôł diôbelską rolã z tobaką. Tak tej lëdze na Kaszëbach pòznelë tobakã, zbièlèë jã i młolë do zażiwaniô. Jesz dzys na Kaszëbach gôdają na tobaczné lëstë na pòlach: diôbelsczé zeléskò."

Tekst oryginalny w języku Kaszubskim autorstwa Dušan-Vladislav Paždjerski.

Jeżeli będzie ktoś zainteresowany, przetłumaczę na Polski w kolejnym wpisie ;-)
Miłej lektury: Jacek

3 kwietnia 2016

Kłamstwo

Jacek:
Kłamstwo - przekaz, komunikat niezgodny ze stanem faktycznym.
Są kłamstwa nie wyrządzające innym krzywdy i takie, które potrafią mocno zranić inną osobą.
Rozmawiają 2 psiapsiółki:
- Gdzie kupiłaś tę cudowną bluzkę?
- Koleżanka przywiozła mi ją z Paryża.
- Ile kosztowała ?
- 250 Euro.
Osoba otrzymująca ten przekaz może się pozachwycać, ale w żaden sposób przez to nie ucierpi, nawet, kiedy prawda jest taka, że bluzka kupiona była w "szmateksie" za 15 zł.

Grażyna:
Każde kłamstwo jest i będzie kłamstwem, bez względu na to czy ktoś się o tym dowie, czy też nie.
Nie zgodzę się, że przykład z bluzką jest kłamstwem mniejszej wagi, czy mniejszego zła.
Życie w kłamstwie, tak samo jak w nieprawdzie, jest smutne i najbardziej rani nas samych, bo wszystkie bliskie nam osoby znikną z naszego życia...
Nikt nie chce przebywać z ludźmi nieprawdziwymi, żyjącymi w świecie zakłamanej fantazji i iluzji.


Jacek:
Ale są inne kłamstwa:
Jadąc kilka dni temu kolejką podmiejską na trasie Gdańsk - Gdynia, do pana siedzącego obok zadzwonił telefon.
Pan: jadę...  do Krakowa... właśnie mijam Bydgoszcz... tęsknie... spotkamy się zaraz po moim powrocie...
To już nie jest całkiem niewinne kłamstwo.

Któregoś razu podczas jednej z naszych podróży rowerowych, zatrzymaliśmy się w jakimś miasteczku pokrzepić się kawą. Mogło być to Gniezno, chociaż nie jestem pewny.
W ogródku przed kawiarnią, przy sąsiednim stoliku siedział, opalony na heban z wielkimi "łypami" młody człowiek i podczas kilkunastu minut wykonał telefon do ośmiu lub dziewięciu różnych kobiet i łamaną polszczyzna zapewniał je o swojej miłości, twierdził, że tęskni i czeka.
Dopóki tam siedzieliśmy, żadna do niego nie przyszła, pewnie już poznały z jaką "szują" maja do czynienia. Ale ile jeszcze mu uwierzy i zostanie zraniona, tego nie wie nikt.


Niektóre kłamstwa, zwłaszcza te wypowiadane z ust ludzi którym powierzyliśmy władanie naszym państwem, ranią wszystkich, którzy im zaufali...

Grażyna:
Politykom nigdy nie wierzyłam i wierzyć nie będę! Dla mnie to już nawet nie kłamstwa tylko oszustwa w obliczu prawa... Mam nadzieję, że kiedyś będą z tego rozliczeni, tak jak rozliczali swoich poprzedników chylących się nad grobem.

Grażyna i Jacek

27 lutego 2016

Łańcuch.

Jacek:
Musieliśmy przewieźć trochę swoich rzeczy autem, łącznie z rowerami.
Jak to zrobić bez bagażnika rowerowego, gdy rowery są duże a wnętrze samochodu małe?
Postanowiłem rozebrać rower na części i złożyć go ponownie na miejscu.
W całości została rama z kierownicą, pozostałe części osobno. Zdejmując łańcuch zauważyłem, że jest tak zanieczyszczony, że nawet stawia opór na łączeniach ogniw podczas zginania.
To dlatego ciężko się ostatnio jeździło, a ja winą obarczałem spadek kondycji i sił w nogach.
Wszystko było fajnie, rower na miejscu zmontowany z powrotem, tyle że łańcuch i kaseta miały przejść kąpiel w benzynie ekstrakcyjnej przed powtórnym założeniem.


Tylko gdzie on jest? Łańcuch znaczy. Jestem pewny, że zapakowany w worku foliowych leżał w przedpokoju z innymi rzeczami do przewiezienia. Jakim cudem mógł zginąć? Przecież oprócz naszej dwójki nikogo nie było w mieszkaniu. Może został wyrzucony razem ze śmieciami?
Już nawet Grażynkę wypytywałem czy go nie zapakowała do śmieci. Koniec końców pogodziłem się z tym, że muszę wstawić nowy z nowymi zębatkami by się ścierały równocześnie a szkoda, bo po kontuzji w ubiegłym roku rower niewiele przejechał po wymianie.

Po powrocie do domu ponownie dla pewności obszukałem kąty i łańcucha nie ma.
Dopiero następnego dnia zaglądając do szafy - zdziwienie - bo w niej worek z łańcuchem.

Grażyna:
Grażynkę nie wypytywałeś tylko od razu założyłeś, że Ci łańcuch wyrzuciła.
Przywykłam, to standard dla Twojego własnego zapominalstwa.
Nawet jak urwałeś termostat przy grzejniku, dwa dni temu, to moja wina była, bo po jaką cholerę ja ten grzejnik odkręcałam...? Bo co, bo zimno mi było?! No żart jakiś, prawda? :-P
Pomału żegnamy się z Mazurami... ;-(
Zamykamy pewien etap naszego życia, aby otworzyć nowy, z nadzieją, że lepszy :-)


Grażyna i Jacek

9 lutego 2016

Tatuaż.

- Marek ale se tatuaż walnąłeś na ramieniu
- Prawda, że czadowy???
-Prawda, ale co Cię natchnęło do tych chińskich znaczków?
- Chciałem wydziergać coś co mają prawdziwi twardziele i w salonie tatuażu w katalogu znalazłem właśnie to:


- No super, a wiesz co znaczy?
- Nie ale widziałem na chińskich filmach karate.

Radość i duma Marka nie trwała długo.
Któregoś dnia zachciało nam się chińskiej kuchni, więc udaliśmy się do restauracji prowadzonej przez Chińczyka. Dziwnie radosny się zdawał patrząc na Marka ramię.
- Podoba się mój tatuaż? Czadowy, nie!
- Tatuażysta inspirował się chyba moją kartą dań... - odparł Azjata.
- Wiesz co to za napis? - spytałem.

Wtedy pokazał nam ten sam napis tylko w poziomie

Zdziwienia Marka nie dało się opisać


Kurczak słodko kwaśny

Jacek

4 lutego 2016

Korona

"Aby coś wygrać biegnij na 100m, aby czegoś doświadczyć przebiegnij maraton" tak mawiał czeski maratończyk Emil Zatopek.
Zarząd Infrastruktury Sportowej w Krakowie - organizator Cracovia Maraton postanowił uhonorować maratończyków.
Aby uzyskać tytuł zdobywcy Korony Maratonów Polskich, należy ukończyć pięć maratonów: Maraton w Dębnie, Cracovia Maraton, Wrocław Maraton, Maraton Warszawski i Poznań Maraton w ciągu 24 miesięcy licząc od daty ukończenia pierwszego maratonu zgłoszonego we wniosku.

Wbrew powiedzeniu "biegać każdy może..." nie każdy może przebiec maraton.
Dla tych, którym z różnych przyczyn nie jest dane biegać maratonów, natomiast są w stanie przebiec dystans półmaratonu, wymyślono rozwiązanie.
Mianowicie Polskie Stowarzyszenie Biegów we współpracy z Wojskowym Klubem Biegacza "META" Lubliniec, w 2014 roku opracowało regulamin zdobycia medalu Korony Półmaratonów Polskich.
Zostało wybranych 12 półmaratonów. Żeby zdobyć koronę należy ukończyć 5 w ciągu roku kalendarzowego.

O moich startach do korony nie będę się rozpisywał gdyż pisałem o tym w poście "Turystyka Biegowa" w grudniu.
O to moje półmaratony z listy:



Zwieńczenie i zarazem cenna pamiątka:



Na FB natrafiłem na komentarz jednego z biegaczy, że do zdobycia korony powinny być ograniczenia czasowe, że to jest zbyt proste zdobyć koronę jeżeli trzeba tylko dobiec do mety.
Moim prywatnym zdaniem to jest "trofeum" biegaczy amatorów i ograniczenia czasowe w których trzeba ukończyć bieg by nie zostać zdyskwalifikowanym powinny wystarczyć. Dla tych najszybszych są przecież igrzyska olimpijskie oraz inne zawody.

Ja też nie zaliczam się do szybkich biegaczy. Właśnie mija 3 lata od moich pierwszych kroków biegowych. Pierwsza moja próba biegowa to było niespełna 5 km w czasie ponad 34 min. Przez te trzy lata w okresach mojej najlepszej formy udało mi się przebiec 5 km w 23:32 min, 10 km w 50:41 min i półmaraton w 2:00:05.  Przy gorszej formie moja piątka to 28 - 29 min, a dyszka w godzinę i lepiej już nie będzie.
Czy to, że niektórym biegaczom mój czas wydaje się śmieszny, nie miałem prawa biec po Koronę Półmaratonów?


Jacek

17 stycznia 2016

Marsz... START!

Grażyna:
Nie ma to jak być pozytywnie zakręconym, a że my tacy jesteśmy to... ;-)
Zima jest piękna, ale i trochę nas udupiła treningowo.



Dywanówek nie lubimy, bo to nuuuuda jest, biegać jakoś trudno w śniegu i ślizgawicy, biegówek (nart) nie posiadamy, klubów fitness (naszych marzeń) u nas NIET, więc maszerujemy, w myśl myśli ;-)


I jest pięknie!
W ciągu 16 dni przeszliśmy 200 km :-D (Jacek 10 km więcej), to więcej niż wybiegane km w najlepszych czasach biegowych :-D


Znaleźliśmy sobie nowy cel, do którego dążyć sumiennie będziemy, a pomysł i myśl o tymże celu zaskoczyła (ale i ucieszyła) nas samych ;-)
Powstają planki malutkie i średnie, ale i plany WIELKIE jak nasza miłość :-)


Nieeee... nie zdradzimy co to, przynajmniej do zapisów, bo jeszcze TA czynność musi nam się udać, a łatwo nie będzie :-P
Można sobie zadawać pytanie: "po co to nam? po co wysiłek, kontuzje, niemoc, niechęć, łzy...?" itp itd
A po co się żyje?
Na żadne pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi :-)
Jeden kocha net (my też go kochamy), TV, piwo, pilot, a jedyny ruch to przerzucanie kanałów ;-P my po skończonych 30-stu paru latach, odnajdując siebie na nowo, odnaleźliśmy pasje które nas łączą i to jest piękne :-)
Dla mnie zamykają się bezlitośnie drzwi biegowe... ale otwierają inne i w nich cała moja nadzieja ;-)

Jacek:
Zastanawiałem się czasami nad sensem życia, po co wydawać na świat potomstwo?
By tak jak my zmierzali się z problemami istnienia na tym łez padole?
Pracować by jeść, jeść by żyć, żyć by jeść...
Skoro już jesteśmy na tym świecie to chcielibyśmy robić to co sprawia nam przyjemność zanim opuścimy to miejsce na zawsze .
Nic 2 razy się nie zdarza, życie to są chwile...
Coś stanie nam na drodze, jakiś mało istotny incydent, i od nas zależy co z tym zrobimy. Skorzystamy z danej przez los szansy i zrobimy coś naprawdę ciekawego, czy pozwolimy by nam to umknęło, lub pojawi się ktoś kto zmieni jakąś część naszego życia w koszmar, gdy nie przejdziemy obok  niego obojętnie spoglądając w drugą stronę.
Rok 2014 upłynął pod kątem dalekich podróży rowerowych (ponad 8 000 km), rok 2015 pod kątem biegowym, natomiast 2016 zanosi się na dalekie, bardzo dalekie wycieczki piesze.
Na razie trenujemy, przemierzamy nasze rowerowe ścieżki pieszo...
A cel? O tym na razie szaaa... ;-)


Grażyna i Jacek