22 sierpnia 2016

Gość w dom...

Grażyna:
Nie chce mi się skrobać, ale mam kata nad sobą, więc... :-P
Weekend minął szybko i treściwie, z fajnymi ludźmi przy boku ;-)
Z Kaśką i Jaśkiem w piątek wpadliśmy do "Naszej" Chaty, w sobotę zwiedzaliśmy Szymbark
i Wieżycę, w niedzielę zaliczyliśmy spacer dookoła Jeziora Przywidzkiego, a po południu,
w deszczu, wybrałyśmy się we dwie na 16 km wypad rowerowy.
Nie ma to jak zdrowa głowa :-D
Młody wraz z mamą odwiedzili jeszcze nasze labirynty w kukurydzy KLIK
Szymbark nawiedziłam po raz trzeci i chyba ostatni, choć miejsce naprawdę bardzo fajne :-)


a sala bankietowa, której poprzednio nie było, mnie urzekła ;-)


Jacek:
Korzystając z okazji, że mieliśmy gości z drugiego końca Polski, już po raz trzeci w ciągu ostatnich pięciu lat odwiedziliśmy Szymbark.


Założony przez Daniela Czapiewskiego Skansen, o którym już pisaliśmy KLIK, nadal się rozwija.
W  tej chwili oprócz domu stojącego na dachu, domu Sybiraka, najdłuższej deski świata, obejrzeliśmy Kościółek Św. Rafała (który albo nam umknął poprzednimi razami, albo mieliśmy pomroczność jasną :-/ ) i największy fortepian świata.


Spacer po skansenie przywołuje również nostalgię i smutek podczas oglądania: łagru czy pociągu śmierci...

Ale żeby już tak całkiem smutno nie było, dojrzałem COŚ w sam raz dla siebie :-P


Bo przecież ogólnie wiadomo, że...


:-)  :-)  :-)  :-)

Korzystając też, że już jesteśmy w najpiękniejszym przyrodniczo miejscu Szwajcarii Kaszubskiej, wdrapaliśmy się na wieżę widokową w Wieżycy (najwyżej położony punkt na Pomorzu ), o którym też już pisaliśmy KLIK, by podziwiać widoki...



Zwiedzając skansen natknęliśmy się na maszyny rolnicze używane przez mojego dziadka.



Ja wiem do czego służyły, bo czasem towarzyszyłem dziadkowi przy pracy, ale czy pokolenie dzisiejszych 20 latków też wie???

Grażyna:
Oj tak! Pięknie stamtąd się patrzy i jeszcze piękniej macha tą wieżą :-)
I zapewniam Cię Kochanie, że miejsce w niebie masz zapewnione :-P :-D

Od Kasi dostaliśmy piękne prezenty... Dziękujemy raz jeszcze! :-)


Kubeczki widać, a w butelce - 2 litry piwa z browaru Kaszubska Korona, którego oczywiście już nie ma :-D
Ale od dziś, po same brzegi, wypełnia ją zrobiona przez nas, nalewka wiśniowa :-)
Będzie leżakować minimum do świąt :-)
I już tak na koniec, gościnnie na naszym blogu, coby zakończyć miłym akcentem...

Kaśka:
Kaszuby powitały nas upałem, którego poskąpiło nam Pomorze. Pierwsze spotkanie z Grażynką w Pruszczu, a później z Jackiem. Lubię spotykać ludzi, z którymi rozmowa się sama toczy, a tak właśnie było. W sobotę mieliśmy przyjemność poznać skarb kaszubskiej ziemi. Szymbark - dla mnie odwrócony dom. Dziś wiem, że to miejsce niezwykłe, pielęgnujące pamięć o naszych przodkach, którym nie dane było smakowanie wolności. Smutna, ale niezwykle ciekawa lekcja historii. Doświadczenie nalotu... I pewien niesmak, gdy dzieci, młodzież potrafią się zachować, a dorosły kieruje się tylko swoim... Nie potrafił odkleić wzroku od wyświetlacza telefonu.
Wizyta w Domu Odwróconym do Góry Nogami zapewnia nieziemskie wrażenia. Szczyt Wieżycy nieoczekiwanie szybko osiągnięty, mój syn podziwiał widok z wieży - ja się nie odważyłam.
Kaszuby - pozostaną wspomnieniem,do którego chętnie będę wracać. Mam nadzieję, że za czas jakiś powrócę (sama lub z potomstwem), by znów rozsmakować się w gościnności gospodarzy, Grażynka potrafi dopieścić moje podniebienie, a zupa pomidorowa... Niestety długo pewnie takiego nieba w gębie miała nie będę. Mam cichutką nadzieję, że w przyszłości będę mogła gościć gospodarzy u siebie.
I kropka nad "i" moje tkanki miękkie mają szansę posiedzieć na rowerowym siodełku:))
Dziękuję:))) Daliście nam kawałeczek Nieba:))

Grażyna i Jacek

14 sierpnia 2016

"Nasza" Chata ;-)

Zamiast sprzątania chałupki był wypad do Chaty :-)
Na temat samej Chaty Polskiej więcej info TU, a ja skupię się na naszej, kaszubskiej :-)

Wcześniej widzieliśmy jakieś tam ulotki pozawieszane na drzewach i innych dziwnych miejscach, ale nie szukaliśmy sklepu celowo.
Liczyliśmy, że wpadniemy na niego przy okazji :-D
Jednak Jacek postanowił, że pojedzie na czasówkę i postara się odnaleźć sklep.
Wrócił zachwycony (co rzadko mu się zdarza :-P), no i oczywiście babska ciekawość zwyciężyła, TEŻ MUSIAŁAM ZOBACZYĆ! :-)

Trafiliśmy na Biesiadę Lipczyńską, czyli lepiej trafić nie mogliśmy :-D


Właściciel sklepu wyszedł do ludzi i informował co dzieje się dziś i co będzie działo się za 2 tygodnie.
A będzie się DZIAŁO, oj będzie :-D bo oprócz jarmarku pełnego niespodzianek, odbędzie się także losowanie Audi Q5, w którym również bierzemy udział ;-)
Trzymać kciuki!!!! Już do starości nie musielibyśmy kupować auta :-P


Po początkowym zachłyśnięciu się imprezą, poszliśmy robić zakupy :-)


Chleb wielki, olbrzymi, pachnący... Przypomina mi bochny, które kupowało się u mojej prababci
we wsi :-)
Uwielbiam kaszubskie nazwy :-D




A drewniane stoiska są pełne uroku!




Nigdzie nie znalazłam nic śmierdzącego ani przeterminowanego, co często zdarzało się w innej sieci, gdy mieszkaliśmy na Mazurach. Jest czysto miło i gościnnie :-D



Nasz swojski Pan Makłowicz (mam nadzieję, że nie przekręciłam nazwiska) wyczarował pysznego indyka, rozpływał się w ustach, a do tego pyszny sos żurawinowy, kromka chleba i...


... prawdziwy sznaps! :-D
Smakował jak coś bimropodobnego, ale lubię tego typu smrodki :-D


Zresztą w samym sklepie alkoholi, typu różnego, jest dostatek :-P


"Przyczepiłam" się do jednej, miłej Pani za ladą :-) bo bardzo podobał mi strój regionalny, w który była ubrana :-D


Po zakupach skorzystaliśmy z poczęstunku, i cieszyłam oko terenem przy sklepie :-)



Chata, która zbliża ludzi... dosłownie!


Najpierw pomyślałam, że ławka jest pęknięta :-D dopiero po chwili załapałam sens...
Czasami mój mózg wykazuje dziwną ociężałość umysłową :-P


Tu nawet stary rower znalazł swoje miejsce :-D
Czas było wracać do domu, ale za 2 tyg na pewno wrócimy ;-)

Jeszcze tylko pozachwycałam się widokami naszymi


cieszyłam się zjazdami, ale głośno westchnęłam gdy w oddali zamajaczył ciężki podjazd...


I w ten sposób połączyliśmy miłe z pożytecznym.
Sobota była bardzo fajnym dniem, bo nie dość, że między fajnymi ludźmi to jeszcze we dwoje i na rowerach :-)
A "nasza" Chata Polska w Nowej Karczmie TU  niech się nigdy nie zmienia i stawia na jakość!


Grażyna

1 sierpnia 2016

Wiochmen

Jacek:
Moje "latanie" po pociągach się zakończyło.
Kolejne doświadczenie, kolejny etap życia...
Znalezienie jakiejś nowej pracy pewnie nie zajęło by mi więcej niż 2 - 3 tygodnie, tylko  ja nie chcę JAKIEJŚ, chcę taką, która da mi satysfakcje z jej wykonywania.
"Kanarowanie" w jakiś sposób dawało.

Jeśli ktoś prowadzi sklep, to nie chce by jego towar był wynoszony bez zapłaty, tak samo jak właściciel restauracji nie chce, by się ktoś u niego najadł i wyszedł nie uiszczając należności za spożyty posiłek.

W tym wypadku to kolej świadczy usługi przewozowe, za które pobiera opłatę w postaci biletu i też nie chce by ktoś wyłudzał przejazd nie płacąc za niego.
Moim zadaniem było ujawnianie takich osób i nakładanie opaty dodatkowej za brak biletu według ustalonej taryfy.
Zrezygnowałem z kilku niezależnych od siebie przyczyn o których nie będę się rozpisywał.

Teraz mam zostać w domu.
Każdego dnia czekać na Grażynkę z obiadkiem, przygotować opał na zimę, na działce też jest dużo pracy o każdej porze roku.
Jest tylko jeden problem: ja nie jestem w stanie wytrzymać zbyt długo bez pracy zawodowej.
Nie jestem typowym kanapowym leniwcem, hodującym mięsień piwny, chociaż ten co posiadam jest niczego sobie. Piwny oczywiście :-P

Moje bieganie zakończyło się w listopadzie ubiegłego roku, wraz z ostatnim moim biegiem, którym był Półmaraton Niepodległości.
Próbę biegania po tak długim czasie można nazwać jednym słowem: tragedia.
Potrzebne jest nowe wyzwanie...
W ubiegłym roku była to "Korona Półmaratonów Polskich".
Może w przyszłym roku będzie to: "Kaszuby biegają"... ;-)
Jest to seria 12 biegów w różnych lokalizacjach i dystansach od 10 km do półmaratonu.
Dla osób chcących dowiedzieć się czegoś więcej: KLIK

Teraz mam czas by pomyśleć co chcę robić dalej  a później wprowadzać to w życie.

Grażyna:
Twoje nasiadowe posiedzenie w domu to nie tylko obiad dla Grażynki i opał na zimę, ale również 1500 innych domowych obowiązków.
Choćby SPRZĄTANIE, które nie oznacza tylko zamiatania podłogi... :-P ale również pranie, prasowanie, pieczenie, doglądanie zwierzyńca, zakupy itp itd.
Masz okazję Kochanie się wykazać, a potem spróbuj te nic nie znaczące obowiązki domowe skwitować, jak większość panów, że my (te nie pracujące zawodowo) NIC NIE ROBIMY! :-D
Już nie mogę się doczekać Twojego wpisu na ten temat np po 3 miesiącach "nic nie robienia".
Och! Jak fajnie będzie wychodzić z domu o 5.45, wracać o 17 na same gotowce :-D :-D :-D
I nie zapomnij wstawać 15 min przede mną, żeby przygotować mi śniadanko! :-P
No po prostu KOCHAM CIĘ! :-*

Zawsze marzyłeś żeby mieszkać na wsi, palić w piecu i mieć pole...
Może nasze "pole" to raczej działka, ale je masz, piec też. Domu się nie doczekałeś, ale mieszkania z sypialnią również TAK! :-D Spełniają się Twoje marzenia jedno po drugim, nawet to, że będziesz typowym wiochmenem :-D hi hi ;-)



Piękne mam te słoneczniki ;-)
Twoje kaloszki są trochę mało ubłocone, a spodnie do wymiany bo się już przepracowały :-D
Ogólnie podobasz mi się w tej roli bardzo, ale w fartuszku kuchennym jeszcze bardziej! :-D


Jacek:
Buciki nie ubrudzone bo nie wyrzucam gnoju od krów i świń. Nie zamierzam zakładać takich hodowli chociaż mleko świeżo dojone byś chciała :-) Swoje masło i śmietanę też.
No to może chociaż koza :-)

Grażyna i Jacek

31 lipca 2016

Zwierzyniec :-)

Pierwsza była Lusia ;-) - sierpień 2014.


Pisaliśmy o jej początkach u nas, w poście pt. "Jest nas Troje".
Luśka to cudowna, wierna psina o nieprzeciętnym apetycie, z dużym sprytem do żebractwa o kolejny kęs ;-)
W tym roku, 26 listopada, skończy 10 lat...
Nie wiem ile jeszcze pożyje, ale rozstanie będzie bardzo bolesne :-(
Na razie cieszy się dobrym zdrowiem, cudownym charakterem i trochę mniej dobrą kondycją.

W listopadzie ubiegłego roku, z giżyckiego Kociętnika, przygarnęliśmy Duszkę :-D


Jechaliśmy tam po zupełnie innego kota, ale okazało się, że on nas nie chce ;-O
No to wybraliśmy młodą Blue, ale po kilku wolontariatach Dusza swoim płaczem zmusiła nas do zabrania jej stamtąd :-)
Kochana z niej kotka i NIGDY nie zamieniłabym jej na inną/innego kota.
Nie znamy jej dokładnego wieku, ale ma ok 3-4 lat.

Była jeszcze Pysia, królica, ale odeszła już za tęczowy most i nie doczekała wielkich zmian w naszym życiu, w których towarzyszyły nam Lusia i Dusza.

Lipiec 2016 zaowocował kolejnymi, adoptowanymi, towarzyszami naszego życia :-)
Jakoś tak na FB trafiłam na sopockie Uszakowo i zakochałam się w Speedy-m!
Przekonałam Jacka, że chcę królika, bo przecież mamy tyle króliczego dobrodziejstwa na działce, że i stadko dałoby się wykarmić i 4 lipca pojechaliśmy zapoznać się z młodym "facetem" ;-)
Jednak, jak to w życiu bywa, po przejrzeniu klatek z pięknymi królisiami, rozdartym sercem i kołowrotkiem w głowie, okazało się, że to nie Speedy nam pisany tylko Lisek :-D

 
Zabraliśmy go jeszcze tego samego dnia, w pożyczonym transporterku, z paczką ziółek i sianka na drogę :-) Lisek w listopadzie skończy 4 lata.
Uszakowo jak i Brat Kot robi kawał dobrej roboty i należą im się pokłony w pas z ogromnym szacunkiem, za serce i opiekę nad niechcianymi stworzeniami :-*
Sprawa w Uszakowie okazała się na tyle skomplikowana, że w jednej z dolnych klatek wyoczkowałam 5 miesięcznego Vifonka, z bardzo smutną minką :-(
Nie mogłam go tam zostawić...
Urobiłam Jacka, wpłaciliśmy na jego kastrację i po 2 tyg pojechaliśmy po małego :-)


Początkowo wzięliśmy go na tymczas, żeby się przekonać czy starszy Lis zaakceptuje młodszego kolegę. Różnie to wyglądało, ale krew się nie polała, a ja tydzień urlopu poświęciłam maluchom, konsekwentnie i bez ustępstw. Po tygodniu mieszkały w jednej klatce i jadły z jednego pojemnika :-)
27.07. podpisałam adopcję Vifona!
Wszystkie moje stworki są po przejściach.
Lisek miał być karmą dla węża... a nasz dom jest jego trzecim domem adopcyjnym :-(
Vifon był kochany i rozpieszczany, ale jego pan wracał do swojego kraju (Chiny) i nie mógł go zabrać... (imię dostał od nazwy chińskiej zupki - od poprzedniego właściciela ;-D )
Dusza została znaleziona na cmentarzu...
Luśka - wyeksploatowana w hodowli stała się zbędna...
U nas zostaną do śmierci, swojej lub naszej.

Duszka jest kotem niewychodzącym, ponieważ nie radzi sobie na zewnątrz, ucieka, głupieje, nie wraca... tak jest dla niej bezpieczniej. Ma swoje okienko w łazience, przez które nie wyskakuje ale chętnie w nim siedzi i ogląda świat :-D I wita nas głośnym miauczeniem gdy wracamy z pracy do domu ;-)
Luśka wędruje z nami na działkę, a i ostatnio królisie również. Gdy postanowiliśmy ich pilnować
i wypuścić luzem (bałam się ale...), obserwowanie ich szaleństwa i rozbrykania było czystą przyjemnością :-D



Luśka czasami zachowuje się jak pies pasterski :-P


Królisie buszujące w trawie ;-)





Moja trzódka i działka dają mi wiele radości :-) jedno i drugie pozwala wyciszyć myśli i nabrać sił na kolejne życiowe schody...





W naszym domu szanujemy każde życie, no oprócz muszego :-/
Nie jesteśmy w stanie patrzeć gdy muchy, wcześniej łażące po gównie, chodzą nam po jedzeniu, ble!
Ale wszystkie żuczki, mrówki, pająki czy ślimaczki są wypuszczane na wolność :-)
Tak jak ten maciupci ślimaczek, którego przyniosłam wraz z ususzonymi pokrzywami, dla królisiów.


Trafiłam w swoim życiu na wielu WSPANIAŁYCH ludzi, którzy do dziś są bardzo blisko :-*
Ale trafiłam i na takich którzy z mojego życia potrafili zrobić piekło... i chyba stąd ta miłość do zwierzyńca, ta chęć przebywania z nim, patrzenia na zachowanie, jakże różne od ludzkiego...
Często nieprawdziwego, fałszywego i zakłamanego :-(

I już tak na koniec trochę prywaty ;-P
Gdyby znalazł się ktoś kto chciałby wspomóc Kociętnik i/lub Uszakowo załączam linki pod którymi łatwo będzie znaleźć kontakt do nich :-D

KOCIĘTNIK - Stowarzyszenie "Brat Kot"

USZAKOWO

Wakacje trwają, a wraz z nimi okropne i niehumanitarne pozbywanie się zwierząt TEŻ...
a jesteśmy niby homo sapiens...
Patrząc na moje zwierzęta mam wrażenie, że mają one więcej rozumu niż człowiek!

Grażyna

26 lipca 2016

Jak się zmienia punkt widzenia

Kilkanaście lat temu był bum hipermarketowy.
Oferowali tam również rowery za 400 zł, po czym zaroiło się od ludzi na takich właśnie rowerach.
O przygodzie z takim rowerem pisaliśmy w jednym z pierwszych naszych wpisów 16.04.2014 pod tytułem "Rowery".
Przez te parę lat pedałowania zgłębiłem nie tylko wiedzę odnośnie efektywnej jazdy, ale i samych rowerów i osprzętu na jakim są złożone.
Czasy się zmieniły, teraz mieszkając przy dużym mieście, jeżdżąc prawie codziennie pociągiem SKM widzę ludzi z rowerami. Co najmniej 60 % to rowery za ponad 3000 zł.
Słyszałem kiedyś chłopca, który pokazując ojcu reklamę roweru w jakimś markecie za 799 zł:
"Tato jaki fajny rower, kup mi".
Ojciec: "Tylko debil zapłaci 800 zł za rower" - współczułem temu dziecku ojca "debila".

Wiem, że nie wszystkich stać na rowery za 2000 zł. Sam uważam, że kupować drogi  rower nastolatkowi to duża przesada, jest duży wybór rowerów w granicach 1000 zł, ale te marketowe za 500 zł to też przesada. Jak dorośnie i sam zarobi to niech kupi droższy.
Jeżeli kogoś stać na droższy to niech kupuje i na pewno debilem nie jest.

Rozmawiałem ostatnio z młodym pasjonatem rowerów, prowadzącym duży sklep z serwisem rowerowym, powiedział, że przepaść pomiędzy rowerami za 1000 zł i za 5000 zł jest nie do opisania. Można to porównać do samochodu za 40 i 140 tyś zł. Jednym i drugim można jeździć, przejechać Polskę a nawet Europę. Dlaczego jednak wielu ludzi woli wydać 40 tyś zł na 10 letniego staruszka z wyższej półki niż nowe auto z salonu???


Czym różnią się te dwa rowery po za tym, że pomiędzy jednym a drugim jest 3000 zł różnicy w cenie???

Dla laika tylko kierownicą, no może jeszcze osłonką na łańcuch.
Dla mnie to jest bardzo duża różnica.

P.S.
Nie zgadzam się z wieloma Twoimi poglądami w tej sprawie Kochanie i dlatego nie skomentuję, bo zrobiłoby się nie miło...
A punkt widzenia zmienia się w zależności od miejsca siedzenia, czyż nie?
Grażyna

Jacek