20 września 2017

Złota Góra.

Grażyna:
Doczekaliśmy się pięknego, jeszcze letniego,słonecznego dnia 😊
Tak się złożyło, że był to kolejny bieg Jacka z cyklu Kaszuby Biegają, tym razem Bieg o Złotą Górę.
Złota Góra to wzniesienie o wysokości 235,1 m n.p.m. w paśmie Morenowych Wzgórz Szymbarskich. Znajduje się tam pomnik Bojowników Ruchu oporu oraz punkt widokowy.
U podnóża Złotej Góry corocznie, w pierwszą niedzielę lipca, odbywa się festyn kaszubski zwany Truskawkobraniem. Jest to największa impreza plenerowa na Kaszubach, a liczba jego uczestników liczona jest w setkach tysięcy 😵
W 2005 roku, w ciągu jednego dnia,sprzedano tam prawie dwie tony truskawek...

Miejsce cudowne, do tego słońce i ciepło sprawiło, że był to jeden z milej spędzonych dni 😊


Trochę latałam z aparatem, co ostatnio nie często mi się zdarza.



Momentami miałam wrażenie, jakbym była w Sztynorcie 😉


Po przygotowaniach



rozgrzewce


i starcie Jacka



miałam 50 min dla siebie 😏
Weszłam do lasu w poszukiwaniu grzybów, ale oprócz niejadalnych nie znalazłam nic, za to widoki powalały.


Wyszłam z lasu żeby popatrzeć na ludzi...

 


zresztą przed startem też trenowałam podglądactwo 😆




Nie ma lepszej zabawy niż robienie fot innym fotografującym 😉
Chyba pierwszy raz, od bardzo dawna, czułam się bardzo dobrze, taka lekka i... wolna.
Te kameralne biegi (tym razem wystartowało niewiele ponad 200 osób) są prawie jak rodzinne i przewidywalne 💗
Widzi się te same twarze, można się domyślać kto pierwszy wpadnie na metę, znajomy głos prowadzącego, znajomy młody fotograf, z którym tym razem odważyłam się zamienić parę słów o pięknych okolicznościach przyrody i pogody, sprawiają, że czułam się jak w domu.

Jacek:
Spodziewałem się bardzo szybkiego tempa i tak było.
Dystans 9,6 km, a ostatni zawodnik wpadł na metę z czasem 1:09:52. Moje założenie: zmieścić się w 50 minut.
Stojąc na starcie obok był pan o którym już pisałem. Biegliśmy razem w kilku biegach pierwsze 3-4 km zanim nie pognał do przodu. Tym razem rozglądał się po startujących. Mówił, że szuka swojego zająca. Spytałem czy będzie trzymał jej tempo, stwierdził, że to ona będzie trzymać jego.
Ja stwierdziłem, że moim zającem będzie Kasia (tak jak już pisała Grażynka tu większość uczestników się już zna jak nie z imienia to z widzenia), tylko w dwóch biegach była wolniejsza, a zwykle wpadała na metę przynajmniej minutę przede mną.
Stwierdził, że dobry obiekt sobie wybrałem.
Start był wolny w tłumie.
Kolejne 3 kilometry poniżej 5 min/km a mimo to zając powoli ale sukcesywnie się oddalał. Na początku szóstego kilometra mój zając był jeszcze około 50 metrów przede mną, ale i długi, stromy podbieg, a zając zbyt szybko kicał.  Uciekł, a ja zostałem sam sobie.
Biegnąc tak szybko na ile pozwalały mi nogi, płuca i cały organizm, dawałem się co jakiś czas komuś wyprzedzać.
Na początku 9 kilometra zrównał się ze mną pan i spojrzał na zegarek. Spytałem jak stoimy z czasem, powiedział że 38 i pół minuty. Była szansa na 50 minut. Pomimo braku sił jeszcze przyśpieszyłem i ciągnąłem do mety starając się nie zwalniać ani na moment. Nie udało się jednak nikogo wyprzedzić, a pan z 9 km był tylko 7 sek za mną co potwierdzało poziom biegaczy przede mną jak i za mną.


Czas na mecie 48:22 dał mi dopiero 128 pozycję na 231 startujących. Mój zając był na mecie 53 sekundy wcześniej.
Moim marzeniem jest 10km poniżej 50 min, tym razem by się nie udało, gdyż nawet jakby udało mi się utrzymać na tych brakujących 400 m tempo z ostatniego kilometra to i tak potrzebowałbym 2 minut.


Mimo wszystko mogła to być moja życiówka o kilka sekund lepsza od biegu Westerplatte z 2015 roku.


Narazie nie zasłużyłem, żeby tam wyżej stanąć.

Grażyna:
Szkoda, że znowu dla Ciebie "tylko" bieg był najważniejszy i... zajęczyce.
A był też poczęstunek, tym razem do wyboru: gulasz z makaronem, zupa pomidorowa lub kiełbaska z grilla.


Były też schody w liczbie (o ile nie pomyliłam się w liczeniu) 193, po których zakwasy czuje do dziś


No i byłam ja, Twój najwierniejszy kibic i odbiorca Twoich pierwszych wrażeń...


Grażyna i Jacek

17 września 2017

Folkowy Dwór.

Grażyna:
Wracając z biegu Kamiennych Weselników wpadliśmy do Folkowego Dworu na obiad.
Niewielka restauracyjka w Egiertowie, położona lekko na uboczu, w otoczeniu zieleni, robiła miłe wrażenie 👍


W środku było sporo ludzi i dwa wolne stoliki. Bardzo uprzejma pani, poinformowała nas, że czas oczekiwania na zamówienie to ok jednej godziny. W tym czasie zaproponowano nam czekadełko w postaci chleba ze smalcem, ogórkiem kiszonym i papryczki węgierskiej,


bo zapomniałam dodać,że w tym miejscu serwowane są potrawy kaszubsko-węgierskie i jest to (wg wizytówki) pierwsza na świecie restauracja kaszubsko-węgierska 😉
Złożyliśmy zamówienie.
Jacek: wieprzowinę w sosie grzybowym


Ja... niestety nie pamiętam nazwy 😕 dania, ale był to gulasz węgierski z kluseczkami (ziemniorami też) i surówką


Duże talerze, wypełnione po brzegi jak dla chłopa od kosy 😃
Moje danie bardzo mi smakowało. Tym razem się nie wymieniliśmy, bo trwała jakaś rodzinna impreza i głupio mi było przestawiać talerze. Skubnęliśmy tylko od siebie trochę mięsa.
Jackowe wydawało mi się trochę za suche...
Każde z dań kosztowało ok 27 zł.
Jacek zamówił sobie jeszcze lampkę wina węgierskiego (nazwy w karcie nie było).
Zamoczyłam tylko usta w celach degustacyjnych (ktoś musiał usiąść za kierownicą 😜) i tak jak nie przepadam za winem to smakowało wybornie. Delikatne, nie kwaśne, nie za słodkie, pyszne.
Miejsce naprawdę urocze, obsługa BARDZO miła, obiad dostaliśmy już po pół godz.
Za przystępną cenę najedliśmy się po kokardy, spędzając czas w przytulnym miejscu.
Na ścianach widniały kaszubskie nazwy i pozwolono nam zrobić foty 😉



Na zewnątrz piękne, kaszubskie rzeźby, które niczym nie ustępują naszym, mazurskim...



Ta piękna hortensja zawładnęła moim sercem i ciekawa jestem czy kiedyś doczekam się takiej na naszym polu, bo na dzień dzisiejszy moje sadzonki są maleńkie.
Myślę, że do Folkowego Dworu jeszcze z przyjemnością wrócimy 😍

Jacek:
Po biegu zaserwowano posiłek w postaci kiełbaski z grilla.
Nie wiedząc jeszcze o pomyśle Grażynki z obiadem w restauracji, zjadłem poczęstunek z apetytem (i się nie podzieliłem 😋).
Zamówione danie nawet mi smakowało, poza zbyt suchym mięsem, które trzeba było intensywnie przeżuwać.
Po wcześniejszej kiełbasce czułem się tak najedzony, że  tylko "dziabałem" w talerzu.
Nawet chciałem oddać swoje danie Grażynce, a wziąć od niej jedną czwartą, która jej została ale... nie oddała swojego pysznego obiadu 😅
Morał: nie objadaj się przed posiłkiem.

Grażyna:
Morał raczej taki, że zanim się najesz zapytaj jakie plany ma Twoja kobieta 😝

Grażyna i Jacek

15 września 2017

11/13 Kaszuby Biegają.

Jacek:
09.09.2017 to drugi i ostatni  półmaraton z cyklu "Kaszuby Biegają", tym razem: Półmaraton Kamiennych Weselników w Somoninie.


Nazwa wzięła się od legendy Klik
Faktycznie są to kamienie nagrobkowe plemienia Gotów, dawniej zamieszkującego te tereny. Kamienie są dosyć duże, za duże by człowiek mógł je zanieść i ułożyć, ale skoro kamień rośnie, to kilkaset lat temu były mniejsze.
Trasa, pomimo że w połowie asfaltowa, to dosyć wymagająca. Trochę gliniastego, klejącego błotka, trochę piasku, kilka krótszych i dwa bardzo długie podbiegi. 
Szybki start skutkował pierwszym kilometrem sporo poniżej 5 minut. Zwolniłem na drugim, za to przyśpieszyłem na kolejnych, trzymając tempo poniżej 5:10 min/km, aż do 7 kilometra. Potem już było wolniej, a bardzo długi podbieg na 16 km, spowodował spadek tempa powyżej 6:30 min/km. 
Dalej udało mi się utrzymać poniżej 6 min, a na 21 wykrzesałem z siebie nawet 5:08, chociaż kilka osób miało jeszcze więcej siły i mnie wyprzedziło na tym szybkim, finiszowym kilometrze. 



W sumie trasa fajna, a byłaby jeszcze fajniejsza sucha. Polecam ten bieg w przyszłym sezonie.
Udało mi się nawet złamać 2 godziny, było to moim marzeniem przez ostatnie 3 lata. 
Mój czas 1:56:38 pomimo, że to moja życiówka uplasował mnie dopiero na 122 pozycji na 199 uczestników, czyli nawet nie w pierwszej setce.

Grażyna:
Pierwszy raz, czekając na Ciebie, popłakałam się z radości 😄
Zerkając na Endo i śledząc Twoje poczynania, zdałam sobie sprawę, że ziści się Twoje marzenie i złamiesz 2 godz na półmaratońskiej trasie 😍
Brawo Kochanie!!! 😘
Pogoda jak zwykle nas nie rozpieszczała...


Chyba na tych 11 biegów tylko trzy razy mieliśmy szczęście oglądać słońce.
Ten bieg i widok Twojej uśmiechniętej, szczęśliwej buzi zapamiętam na zawsze 😊


Somonino to piękna miejscowość o sporych przewyższeniach i tylko deszcz i szarzyzna zniechęcały do robienia zdjęć.


Po biegu postanowiliśmy zjeść obiad poza domem.
Wyszperałam w necie knajpkę z dobrymi opiniami, ale o Folkowym Dworze wpis już wkrótce 😉


Grażyna i Jacek

9 września 2017

Wook.

Grażyna:


Końcówka sierpnia to zapowiedź końca lata.
Nie wiem dlaczego, ale nie jest ono moją ukochaną porą roku, wolę wiosnę i jesień 😉
Początek września, tym razem, jest dla mnie symbolem nadchodzącego NOWEGO.
Tak więc, aby uczcić nowe i pożegnać stare, postanowiliśmy wybrać się na obiad.
Padło na chińszczyznę.
Dla nas to święto, bo mamy węża w kieszeni na żarełko po za domem 😁
Nie mam zbyt dużego rozeznania w chińskiej kuchni, jeśli chodzi o smaki, ale wiem co mi smakuje a co nie 😊
Doszliśmy do wniosku, że zamówimy dwa różne dania, każdy zje połowę i zamienimy się talerzami 😎
Padło na:


przy czym pierwszy zestaw był moim wyborem, a drugi Jacka.
Wieprzowina z imbirem po tajsku bardzo mi smakowała. Danie dość pikantne, smaki wyważone, takie akurat. Najpierw bawiłam się pałeczkami (po raz pierwszy w życiu 😆), ale moje tempo jedzenia było gorsze niż ślimacze i sięgnęłam po widelec.
Zresztą musiałam to zrobić, bo patrząc z jaką prędkością znika zawartość talerza Jacka, bałam się, że pozostanie mi tylko jego talerz do wylizania 😜


Był głodny (po 18 km treningu) i skupiał się na najedzeniu a nie na smaku 😂
Zjadłam 1/3 swojej porcji, Jacek 2/3 swojej gdy wymieniliśmy talerze.
Pierwsze kęsy były ok, ale po kolejnych miałam wrażenie, jakby do Zintoo z kurczaka ktoś wsypał szklankę cukru. To bezsprzecznie nie jest mój smak i więcej się na niego nie skuszę.
Byłam wdzięczna Jackowi, że nie zostawił mi większej porcji 😂


Zdjęcia w takiej kolejności w jakiej żarełko zostało opisane.
Dzień fajny, tylko dla siebie i musimy zacząć takie wypady robić przynajmniej raz w miesiącu i celebrować wspólnie spędzany czas, bo przecież nie wiemy ile nam go jeszcze zostało...


Jacek:
Jedliśmy już kiedyś danie z tej restauracji. Był to zestaw przysmaków różnorakich 😊 przyrządzonych przez chińczyków, typowe danie dla dwóch osób.
Tym razem chińczyków nie było. Może już tylko liczą kasiorkę, a pracują Polacy 😛
Chcąc posmakować czegoś innego wzięliśmy dwa różne dania.
Trudno mi je porównać bo na pewno były zupełnie inne.
Polską kuchnię znamy, gdyż mamy ją na co dzień, ale warto czasami posmakować kuchni innych kultur.

Grażyna i Jacek

4 września 2017

Czwarty bieg przed metą.

Jacek:
V Kolbudzka 10 jest już za nami.
Przed biegiem całą noc padało. Ulewa i  burza zniechęcała do wynurzenia nosa spod kołdry, jednak rano zaczęło się rozpogadzać. Dobry znak, może woda nie będzie chlupać w butach.
Bieg był dopiero na 13:00, dojazd 30 minut, nie trzeba było się spieszyć.
Po przybyciu na miejsce, do startu została jeszcze godzina. Nie miałem w sobie tyle zapału i werwy co przed poprzednim  biegiem.
Na starcie stanęło 330 osób. Nawet na fotce zostałem ujęty


Trasa typowo leśna z przeważającą drogą gruntową, wielkimi kałużami po ostatnich deszczach.
Bieg z błotem w butach nie jest przyjemny, więc trzeba było kałuże omijać.
Piąty kilometr to niekończący się podbieg, który spowodował  spadek mojego tempa do 6:35 min/km. Następny duży podbieg był na ósmym kilometrze i też dał mi popalić (niestety podbiegi mnie wykańczają. Na 9 i 10 kilometrze przyspieszyłem, chciałem jak najszybciej znaleźć się na mecie ryzykując brak sił na finiszu. Słysząc odgłosy z mety i widząc biegaczy z medalami na szyi wracających po swoich znajomych, by pomóc im w dotarciu na metę, przyspieszyłem jeszcze bardziej. Na ostatnich 50 metrach wykrzesałem z siebie siły na sprint.
Tym razem nie mam żadnej fotki z mety.
Mój czas 51:28 dał mi dopiero 227 pozycję chociaż był najlepszym czasem z cyklu "Kaszuby Biegaja" i tylko 46 sekund gorszy od "Biegu Westerplatte" z 2015 roku.
Ostatnia osoba dobiegła z czasem 1:17:52.

Grażyna:
Ja wiem, mój gwiazdorze, że z każdego biegu chcesz mieć komplet zdjęć i filmów 😂 ale tym razem sprzęt zawiódł. Endo pokazawyło, że jesteś znaczniej dalej od mety niż byłeś w rzeczywistości 😉 więc nie byłam przygotowana.
Ale masz fotę z rozgrzewki 😊


i filmik ze startu 😜


więc możesz trochę pogwiazdorzyć 😎
Czwarty bieg przed metą... to fakt niezaprzeczalny, bo zostały tylko trzy biegi z cyklu Kaszuby Biegają i to na ostatnim będzie ta właściwa meta.
Nie mam wątpliwości, że dotrwasz i jestem z Ciebie bardzo dumna 😍
Ja tym razem, czekając na Ciebie, kręciłam się w pobliżu, bo ani miejsce ani pogoda nie zachęcały do szukania wrażeń, a nadciągające chmury zwiastowały kolejną ulewę 😑


Rodzą się plany na przyszły czas, zapewne jakieś wspólne, choć biegowe tylko dla Ciebie...
bo ja już wiem, że biegać nie będę nigdy, ale nareszcie czuję się z tym pogodzona 😉
I wracamy do legend! 😍 Książki już dotarły, ale ponieważ lubimy szukać miejsc związanych z legendami na pewno trochę to potrwa. Streszczanie samych książek byłoby bez sensu.
Ciągle bardzo ubolewamy nad utratą setki zdjęć na blogu 😢 w tym także Szlakiem Mazurskich Legend. Niestety, nie jesteśmy w stanie ich odtworzyć bo straciliśmy je bezpowrotnie.
A życie się toczy... 😊

Opadły mgły

Moje mgły również opadły 😉


Grażyna i Jacek

20 sierpnia 2017

Bieg Lesoków

Jacek:
Kolejnym biegiem z serii "Kaszuby Biegają" był "Kaszubski Bieg Lesoków" ze startem i metą w Szemudzie. Trasa w 70 % asfaltowa, pozostała część z błotkiem i wielkimi kałużami, po ostatnich deszczach.
Pomimo przeważającego asfaltu, trasa bardzo wymagająca poprzez naprzemienne zbiegi i podbiegi.
Start dosyć szybki z lekkim zatorem po 200 metrach, który szybko się rozładował.
Mijając tabliczkę 1 km widziałem jeszcze czołówkę, chociaż pierwszy podbieg wybił mnie z rytmu.
Dalej biegło się całkiem nieźle, przyśpieszałem na zbiegach, zwalniałem na podbiegach (nie wyćwiczyłem w sobie wbiegania pod górkę).
Każdy kolejny kilometr był słabszy od poprzedniego, ale niewiele. Wymarzone 50 minut na 10 km nadal jest w sfwerze marzeń, aby to osiągnąć trzeba biec stale na granicy 5 min/km, a mi się to udało tylko na 2 kilometrach.
Roszady przynajmniej ostatnich 4 kilometrach były juz niewielkie, pod górkę byłem wyprzedzany na zbiegach to ja wyprzedzałem te same osoby. Biegnąc za kobietą prawie do samej mety, nie chciałem jej wyprzedzać na finiszu ale słysząc zbliżające się kroki za plecami, przyśpieszyłem, wyprzedziłem ją, a i dwóch panów, za moimi plecami, również ją wyprzedziło. Niestety, nie podjęła "walki" na ostatniej prostej, a jestem pewny, że mogła.
W sumie z czasem 53:17 osiągnąłem dopiero 238 miejsce na 358 startujących, tych dwóch panów na metę wpadło z takim samym czasem pół kroku za mną.


Lesoki, według języka kaszubskiego, to ludzie lasu. Ani my ludźmi lasu nie jesteśmy ani trasa z lasem niewiele miała wspólnego 😉
Nawet jeśli...


niewiele lasu było.
Wszyscy uczestnicy zmieścili się w wyznaczonym czasie 90 minut, ostatni 1:13:15.

Grażyna:
Kocham stwirdzenia typu: "Niestety, nie podjęła "walki" na ostatniej prostej, a jestem pewny, że mogła." - mój wniosek jest prosty: skoro walki nie podjęła tzn, że NIE MOGŁA! kropka.
Ale techniczna część była na wstępie, więc ja nie o tym 😊
Fajne są te biegi, spokojne i kameralne z pięknymi okolicznościami przyrody, dobrze zorganizowane.
Obserwuję biegaczy i doskonale wiem co czują, bo sama czułam 😌 to podniecenie przed startem i chęć urwania kolejnych minut towarzyszy zawsze.
Nie oddalałam się zbytnio od miejsca mety, bo miałam mało czasu, a chciałam (jak zawsze) złapać Jacka kończącego bieg,


bo na start tym razem się nie pchałam.


Kolejny dobry dzień za nami 👍
A w powietrzu czuć już jesień... Czekam na tę piękną, kolorową, którą uwielbiam 😉



Przez ostanie miesiące to Jacek tworzył naszego bloga, ale mam nadzieję, że niedługo się to zmieni
i zacznę, tak po babsku, więcej się udzielać 😀

Grażyna i Jacek

30 lipca 2017

Tuszkowska Matka...

Grażyna:
Taaa... to kolejny bieg, różnica taka, że kibicowałam dwóm panom 😃

Jednak miejsce to wiąże się także z legendą (a te jak wiadomo kochamy!).
Wg Wikipedii:
"Pewnego razu w Tuszkowach umarła najstarsza wiekiem kobieta. Wszyscy mieszkańcy uczestniczyli w jej pogrzebie. Trumnę wieziono na wozie do Lipusza, aby ją tam pochować na cmentarzu. Droga wiodaca przez las była piaszczysta i wyboista. Tam gdzie był piasek, orszak pogrzebowy jechał pomału, po korzeniach i kamieniach jechali szybciej, aby ich mateczka w trumnie mogła sobie poskakać, bo w zyciu nie tańczyła. Jak byli blisko Lipusza, trumna z matką spadła z wozu od tego trzęsienia.
- Tu nasza mateczka chce byc pochowana - zdecydowali uczestnicy orszaku i wykopali dół, w który wsadzili trumnę i posadzili sosnę.
Drzewo wyrosło bardzo wysokie i grube tak, że trzech mężczyzn nie moze go objąć.
Sosna rosnie tam do dziś i mozna ją podziwiać, odpocząc w jej cieniu i posłuchać śpiewu ptaków."


Nie dotarliśmy do sosny, gdyż bieg był na 16.40 i nawet jeśli wyjechaliśmy dużo wcześniej, to w zupełnie innym celu. Ponieważ nie chciało mi się gotować, w Kościerzynie zahaczyliśmy o PRL-kę, w której za całe 43 zł, w trójkę, zjedliśmy obiad z dwóch dań i wypiliśmy kompot. O! 😋


Mam sentyment do tego miejsca, choć zakładam, że Pani Magda Gessler miałaby co tam robić 😂


Po przybyciu do Lipusza, Panowie odebrali nr startowe i chipy, pożarli kawę i ciasto 😉 i nastał czas przygotowań. Te buty, te koszulki, spodenki, ten szał ciał i w ogóle cały majestat biegowy za którym tęsknię, a wciąż jestem z boku...


Start!
"Poszły konie po betonie" 😏
Nie nie, po dróżkach leśnych prowadził ten ćwierć maraton.



Miałam godzinę dla siebie na podglądactwo 😇


Dla dzieci szykowała się impreza z klownami 😌


i tunelami... (moje koty i króliki też taki mają 😉 )


A jak ktoś ma dłuuuuugie nogi to i na dachu auta może usiąść 😉


Można było i tak


albo tak :-)


bo szczerze mówiąc pajda chleba ze smalcem swojskiej roboty i kiszonym ogórem to nieziemski smak 😊

Panowie oczywiście zmieścili się w limicie czasowym, zaliczyliśmy kolejną imprezę Kaszuby Biegają i aż żal zaczyna dopadać, że jeszcze 5 spotkań i nastąpi koniec sezonu biegowego...
Myślimy nad wyjazdem do domu... na Półmaraton Niepodległości (w listopadzie), ale nie wiem czy jestem gotowa na zetknięcie się z tęsknotą...
Niestety, ostatni rok był dla mnie najgorszym z możliwych, ale to nie temat na dziś.
Kaszuby są piękne


i to niepodlega dyskusji, ale moje Mazury piekniejsze... bo moje.

Jacek:
Nie wiem który to już bieg.
V pętla Tuszkowska Matka, Lipusz 29.07.2017


Nie musieliśmy nawet zbyt daleko jechać, niecałe 40 km.
Przygotowań do startu prawie nie było chociaż mieliśmy dużo czasu.



Start dosyć szybki, kilkaset metrów miasteczka i dalej las. Pierwszy kilometr i już miałem ochotę przejść w marsz chociaż był o minutę wolniejszy niż w poprzednim biegu. Nie mogłem złapać rytmu...
Następne kilometry tylko o parę sekund wolniejsze od poprzednich więc było dobrze.
Biegłem sapiąć jak lokomotywa widząc stale te same plecy, więc nie traciłem tempa do mojej grupy. Nie widziałem Kamila, nie myślałem nawet, że mógłbym go dogonić, gdyż 2 lata temu, pomimo mojej życiówki na biegu Westerplatte, na mecie był parę minut prze de mną.
Na dziewiątym kilometrze, kiedy moje tempo spadło już do 5:30 wyprzedziło mnie parę osób, nie odpuszczałem trzymając się ich. Na jedenastym kilometrze oni przyśpieszyli i ja też. Gdy minęliśny już tabliczkę oznaczającą 11 km przyśpieszyłem jeszcze bardziej i nawet udało mi się trzech z nich wyprzedzić.
Na finiszu byłem już przed nimi, ale czwartego dogonić mi się już nie udało.


Gdy miałem już medal na  szyi i odnalazłem Grażynkę, jakie było moje zdziwienie gdy okazało się, że Kamila jeszcze nie ma. Sprawdziłem na Endo. Wskazywało 11,11km, więc za chwilę powinien się wyłonić na ostatnią prostą. Wybiegłem po niego by "dociągnąć" do mety.
Odcięło go, zaszwankował achilles i dwugłowy uda.


I okazało się, że moje endo policzyło trasę na 11.28 km a jego na 12,69.
To dlatego przybiegł za mną, bo miał dłuższą trasę 😋😋😋
Oczywiście poczestunek po biegu był jak zawsze, tym razem krokiet z kapustą i grzybami oraz surówka 😀


Do mety dobiegli wszyscy startujący. 317 osób. Poziom był bardzo wysoki. Ja pomimo upragnionego złamania godziny (59:10) uplasowałem się dopiero na 182 pozycji.



Grażyna i Jacek