1 lipca 2016

Zmiany... Pozytywna Pesymistycznie.

Trudny temat, drążący mnie jak woda skałę, od bardzo dawna...
Nie lubię zmian!
Nie lubię niczego z czym muszę się rozstać, co stanowiło dla mnie ogromną wartość.
Nie lubię rozstawać się z ludźmi - choć się rozstaję;
Nie lubię opuszczać miejsc - choć je opuszczam;
Nie lubię wyrzucać rzeczy mających wartość sentymentalną - choć je wyrzucam...
Te wszystkie psychologiczne wywody, że każda zmiana niesie za sobą DOBRO, są dla mnie nic nie wartą paplaniną, bo jak można wszystkich wciskać do jednego worka i wmawiać im, że ZMIANY są piękne i potrzebne?
Dla mnie nie!
Niszczą mnie, doprowadzają do stanów depresyjnych, bezsenności, lęków...
Lubię swoją strefę komfortu i nie potrzebuję przewracać swojego życia do góry nogami, żeby czuć się dobrze.
Kochałam moje Mazury całym serduchem, od pierwszego dnia czułam się tam jak w domu, myślałam, że tam zostanę do starości i śmierci...
Ale tak się nie stanie, bo gdy żyje się w parze trzeba liczyć się z marzeniami drugiej strony.
I się liczę.
Nie wiem tylko czy działa to odwrotnie... no zwyczajnie nie wiem!
Tęsknię do domu!
Wiele lat temu sama zdecydowałam się na WIELKĄ zmianę, która dla mnie była dobra, ale krzywdząca dla innych, i płacę za nią do dziś.
Ostatnia zmiana, przeprowadzka, jest dobra dla kochanej osoby, ale krzywdząca dla mnie... i gdzie tu złoty środek?
Żyję z dnia na dzień, jakoś tak mechanicznie, podupadło moje zdrowie... tak więc zmiana "wyszła mi bokiem".
I ciągle tylko słyszę "przyzwyczaisz się", "będzie dobrze", "zmiany są potrzebne" itp itd
Czy ludzie, którzy wypowiadają te słowa, w ogóle zastanawiają się, że ja nie chcę tych słów?
Jeśli nie rozumieją, to niech milczą!
Moje cierpienie jest ogromne i okropne :-( Nawet oglądanie mazurskich zdjęć sprawia mi ból, tak jakbym oglądała COŚ co umarło...
Niedługo miną 4 miesiące od przeprowadzki, a ja ciągle mam nadzieję, że tam wrócę, że wejdę do mojego domu, że usiądę na mojej kanapie, że otworzę moją komodę, że będę w mojej kuchni przygotowywała kolejny posiłek...
A potem przebudzenie i myśl, że już nigdy tak się nie stanie.
Zagłuszyłam swoje wewnętrzne JA, które mówiło krótko "NIE!", zagłuszyłam potrzebami innych i płacę za to każdego dnia.
Siebie trzeba słuchać, a nie mądrości innych.
Jeśli ktoś lubi zmiany, to niech sobie je funduje choćby codziennie i fajnie, że tacy ludzie są, ale dajmy żyć w spokoju tym, którzy tego spokoju potrzebują, a zmiany doprowadzają ich do łez, bezradności i wewnętrznego bólu.


Nie mam odwrotu.
Nie wrócę do mojego domu bo został sprzedany wraz z wyposażeniem.
Nie ugotuję w mojej kuchni już nic, choć uwielbiałam gotować.
Tutaj gotuję tylko to co muszę... nie mam do tego serca.
Budzę się bo muszę, wstaję bo muszę, jem bo muszę...


I czekam na dzień kiedy wreszcie coś zaiskrzy do miejsca w którym MUSZĘ żyć.

Grażyna
P.S.
MUSIAŁAM to z siebie wyrzucić... w towarzystwie tony łez.
Przepraszam...

27 czerwca 2016

Noc Świętojańska


Święto to, zanim nie zostało przywłaszczone przez chrześcijan i nazwane nocą Świętojańską, było nocą Kupały

Było to święto obchodzone ku czci ognia i w zależności od regionu nosiło różne nazwy.
Zabawy w lasach i nad rzekami, skakanie przez ogień, rzucanie wianków na wodę, poszukiwania kwiatu paproci.


W tradycji słowiańskiej było to święto wody i ognia, ale również święto miłości i płodności, słońca i księżyca.
Obrzędy w trakcie tej najkrótszej nocy miały na celu zapewnienie zdrowia i urodzaju.

Chrześcijanie za patrona tego święta obrali Jana Chrzciciela i nazwali nocą Świętojańską.
Duchowni by zachować tradycje a jednocześnie przekształcić to święto na Chrześcijańskie połączyli z Zielonymi Świątkami, jest to teraz święto ziół i oczekiwania wiosny.

Noc Świętojańska jest z 23 na 24 czerwca natomiast Święto Kupały 20 do 22 czerwca.

Jacek


26 czerwca 2016

Wieżyca.

Jacek:
Pierwszy nasz wypad na nowych rowerach miał być na Wieżycę.



Jest to najwyższe wzniesienie Kaszub (328,6 m p m), znajduje się w ponad 100 letnim lesie bukowym, który od 1962 roku jest: Kaszubskim Parkiem Krajobrazowym.
Sam dojazd na miejsce nie był skomplikowany. Wystarczyło przed wyjazdem zerknąć na mapę, na jakie miejscowości się kierować.
Ze znanej nam trasy, za Przywidzem, skręcić na Egiertowo i trzymać się drogi na Kartuzy aż pokażą się tabliczki kierujące na Wieżycę.

Wieża widokowa widoczna była już z kilku kilometrów,


pomimo to wejście na nią jakoś minęliśmy. Co prawda, było to popołudnie, po pracy i nie mieliśmy zbyt wiele czasu na włóczenie się, ale fakt faktem, że gdzieś mam ono umknęło.
By ominąć bardzo długi podjazd z którego się fajnie zjeżdżało, postanowiliśmy tę górę objechać
i tym sposobem znaleźliśmy się w Szymbarku.


W centrum wsi zatrzymaliśmy się na regeneracyjny posiłek


W kamieniu wykuto Kaszubską nutę :-)


Droga powrotna, nawet inną trasą była całkiem prosta, ale my chcieliśmy się wspomóc nawigacją w telefonie i ją trochę skomplikowaliśmy.



Wcześniej, gdy korzystaliśmy tylko i wyłącznie z mapy papierowej, mniej błądziliśmy...
Jednak co to za wyjazd bez zgubienia drogi :-P

Grażyna:
Wieżycę zaliczyliśmy kilka lat temu zimą.
Było bardzo zimowo, a po zaliczeniu w/w wzniesienia nie mogliśmy odnaleźć auta :-|
Taki nasz urok, że wiecznie błądzimy ;-) i kiedyś nas to bardzo denerwowało, dziś śmiejemy się, że gdybyśmy trafiali bez pudła to byłoby nie po naszemu :-P
Miejsce, które wybraliśmy do życia (nie mówię że do śmierci!) jest bardzo urokliwe i ma nam do zaoferowania zapewne wiele fajnych zakątków, ale praca i dojazdy pochłaniają 2/3 naszego czasu...
Może kiedyś się to zmieni, a przynajmniej jedno z nas musi zmienić pracę lub całkiem z niej zrezygnować.
Wycieczka była typowo rowerowa, z młodym Kamilem :-)


biegaczem, dla którego jednak jazda powyżej 50 km była bardzo męcząca. Ale dał radę ;-)
I widoki cudne...





Ale i tak tęsknię do domu...
Dobrze, że mam moje pole.

Grażyna i Jacek

7 czerwca 2016

Pieniądze szczęścia nie dają...

Jacek:
... ale zakupy już tak.
Po tym jak podczas ostatniej wycieczki na naszych starych rowerach, w rowerze Grażynki oderwała się tylna przerzutka i utkwiła w szprychach, zapadła decyzja.
Nowy rower a najlepiej dwa.
Z tą przerzutką to i tak mieliśmy szczęście, że podczas pięćdziesięcioparo kilometrowej wycieczki oderwała się dopiero podczas wjeżdżania na podwórko.
Wyglądało to poważnie




Ale gdy zdemontowałem i obejrzałem uszkodzenia okazało się, że do wymiany jest tylko przerzutka. Pomimo to, już wcześniej nosiliśmy się z zamiarem wymiany naszych wysłużonych rowerów na nowe.



Szukaliśmy sobie nowych pomiędzy markami : Batavus, Kross, Giant i Unibike. Jak już pisaliśmy kiedyś, bardzo nam się podobał Batavus Venturo, ale cóż... tak jak z pięknej michy się nie najesz gdy jest pusta, tak i przy wyborze rowerów musieliśmy bardziej patrzeć na osprzęt a mniej na wygląd.
Po porównaniu tych czterech marek najkorzystniej wychodził Unibike.
Wybraliśmy Unibike Globetrotter, damski i męski by były prawie identyczne, lecz okazało się, że są trudno dostępne.
Po sprawdzeniu wielu sklepów rowerowych w Trójmieście znaleźliśmy tylko w jednym, w Gdyni z bardzo rozbudowanym asortymentem


Na zdjęciu tylko 1/3 sklepu :-)


Po długim oczekiwaniu na zmontowanie naszych rowerów, wreszcie ruszyliśmy.
Wyjazd z Gdyni rowerami był tak samo koszmarny co 2 lata temu, którą to przygodę opisaliśmy we wpisie pt "Nie wszystko idzie według planu".

Grażynka miała okazję przetestować swój rower jadąc do samego domu (od sklepu do domu 66 km), ja musiałem iść do pracy, więc rower został w Gdańsku. Zabrałem go dopiero w niedzielę. 
Mój test po za drogą z Gdyni do Gdańska pierwszego dnia, wyszedł 34 km, gdzie rower przeszedł i test prędkości i precyzji działania przerzutek (tu musiałem robić korektę gdyż z przodu z największej zębatki bardzo opornie przerzucał na średnią). Co do testu prędkości to marnie mi to wyszło, na trasie gdzie na zmianę góra - dół, najszybsze 5 km przejechałem w 11 minut a 10 w 23:28 min. 
No cóż, nogi też już nie sprawują się tak dobrze jak 2 - 3 lata temu. 
Dla tych co myślą, że nowy rower, dobrej marki, na niezłych podzespołach sam jedzie muszę powiedzieć, że niestety, napedałować się trzeba :-P
Teraz czas na jakąś wycieczkę krajoznawczą po okolicy, by się podzielić urokami Kaszub tutaj na blogu.

Grażyna:
Rowery w kredycie na 3 lata, który trzeba spłacić szybciej, bo odsetki koszmarne!
Nie znam się na osprzęcie, słowo "wolnobieg" kojarzy mi się ze spowalniaczem, a ma zupełnie przeciwne działanie :-) Ale nie muszę znać się na wszystkim. Ja większość rzeczy odbieram wizualnie, estetycznie i po kobiecemu. 
Zawsze chciałam mieć rower z motylkową kierownicą, żeby ręce zmieniały ułożenie, bo bardzo mi cierpną podczas jazdy. I mam :-D
Tylko ta kondycja i siła...
Spadły znacznie, ale po 40-stce chyba tak już jest i czas się z tym pogodzić. 
Cieszę się, że w sklepie był jeszcze wybór w doborze ramy, bo choć panowie twierdzili, że do mojego wzrostu wystarczy 17", a do Jackowego 19" to nie mieli racji. 
Musi być 19 i 21 :-) bo nawet jeśli nie jesteśmy wielcy, to wzrost nie zawsze świadczy o komforcie jazdy na rozmiarach tabelarycznych. 
Rumaki są naprawdę fajne i mam nadzieję, że posłużą znacznie dłużej niż mój zdechnięty Kross (3 lata).
Fajnie, że da się go zrobić i to za niewielką kasę, bo będą 2 zapasowe.
Nasze nówki sztuki okupują salon, bo cieszymy nimi oczy ;-) ale niedługo wyfruną do drewutni, bo ile można... :-P


Przy zakupie nie taniego sprzętu, postanowiłam upomnieć się o prezenty :-D
Padło na licznik rowerowy i regulowany uchwyt do butelek, świetny pomysł z tym uchwytem bo można zamontować nawet 1,5 litrową butlę z wodą :-)
No i sakwa... moje marzenie od min 2 lat! Jej cena zawsze nas powstrzymywała przed zakupem, ale tym razem Jacek chciał zrobić mi przyjemność i dorzuciliśmy ją do rat. 


Teraz jeszcze musimy dokupić uchwyty do tel bo często korzystamy z nawigacji. 
Co do nawigacji, zastanawiam się jak to jest z tymi drogami/ścieżkami rowerowymi, bo np wczoraj, wracając z pracy chcieliśmy sprawdzić drogę mniej ruchliwą i nawigacja wyprowadziła nas DOSŁOWNIE w pole :-/



Całe szczęście, że nie pokusiłam się o jazdę tą trasą do pracy bo miałabym niezłą obsuwę czasową :-)
A nawiązując do tytułu... nie wiem co za kretyn wymyślił pieniądze, ale bez nich nie da się funkcjonować, nawet jeśli jest się minimalistą. 

Grażyna i Jacek

23 maja 2016

Szybkie życie.

Przez parę lat mieszkaliśmy w małej mazurskiej wsi gdzie życie toczyło się zgodnie z naturą. Pory roku, wschód i zachód słońca. Czas na poziomki, później jagody, jeżyny i grzyby. Pojawienie się Zielonek w lesie informowało, że to już jesień.

W pobliżu były dwa niewielkie miasteczka, w których wraz z nadejściem zmroku ulice pustoszały całkowicie. Kto miał możliwość latem zarabiał na turystach by później móc przetrwać zimę.

Byli też poszukiwacze skarbów,


byli wszędzie gdzie można było coś znaleźć.


Osoby, które społecznie dbały o czystość miasta...



usuwali nawet śmieci olbrzymich rozmiarów


Czasem praca bywała wykańczająca :-P


Należy się odpoczynek, bez względu na miejsce i towarzystwo :-D


Nie potrafię podać powodu, ale zachciało się nam przenieść w pobliże dużego miasta.
Rzucenie kostką, gdzie ilość kropek od jednej do sześciu wskazywało inne miasto (odważna decyzja jak na ludzi w naszym wieku).
Padło na Gdańsk.
Pracę znalazłem od razu, nawet nie zdążyłem oswoić się z okolicą.
Pierwsze co mnie uderzyło to ta gonitwa nie wiadomo za czym.
Życie w ciągłym pędzie. Duże miasto to i duże odległości do pokonania, wiążące się z czasem potrzebnym na przemieszczanie, oraz koszty przemieszczania.
Ja, by rozpocząć pracę np o czternastej, wyjeżdżam z domu o 12:15 by dojechać na 12:50 na autobus do miasteczka oddalonego o 22 km. (bo zaczynam też o 6, więc wstaję o 4 :-/ a Grażynka ze mną...)
Około 13:20 dojeżdżam do Gdańska, gdzie mam o 13:30 kolejkę do Gdyni.
O 14:00 zaczynam pracę, kończę o 22:00. Muszę kombinować by się zerwać wcześniej by zdążyć na ostatni autobus o 22:30 by być w domu na 23:30. Po moich obliczeniach, przy 8 godzinnym dniu pracy, jestem poza domem 12 godzin.
W dużych miastach to niby normalne, ale gdzie w tym wszystkim czas wolny?  Życie?
Tylko w czasie urlopu?
Zawsze wcześniej zastanawiałem się dlaczego mieszkańcy dużych miast są zawsze w biegu.
Teraz sam tego doznałem...

Jacek

15 maja 2016

Piwo.

Jacek:
Wpisu o wycieczkach po Kaszubach i odkrywaniu ciekawych miejsc na razie nie będzie.
Musimy podszlifować formę by zapuścić się gdzieś dalej.
Tereny tu mamy prawie jak w Bieszczadach: szybkie, niebezpieczne zjazdy, których nie da się pokonać bez przyhamowywania i mordercze, wykańczające podjazdy.

Na jednej z wycieczek, odkryliśmy mały sklepik z wyrobami regionalnymi (6km od domu).
Postanowiliśmy przetestować piwa.
Oprócz niemieckiego  "Pils" ;-)



pięciolitrowa beczułka, której największą wadą było to, że po mimo swojej objętości skończyła się w zastraszająco krótkim czasie.
Smak typowo niemiecki; wyraźna goryczka, bez posmaku słodu.

Irlandzkie Zielone



Było zielone nie tylko w nazwie



Ciekawy smak, nadaje się tylko do degustacji, raczej nie da się wypić jego dużo. Trudno powiedzieć czy kolor zawdzięcza barwnikom czy faktycznie ziołom, bo nie czuć tego w zapachu, jak np. w winach typu "Wermut"

Niepasteryzowane o "dziwnych" nazwach i krótkim terminie przydatności do spożycia.



Kościerskie:

- ciemne, gorzkie, lekko czuć karmel i kawę, smakiem nie zachwyca. Warzone w browarze Kościerzyna, około 20 km od miejsca w którym obecnie mieszkamy.

Wesołe Ziele:

- kolor ciemno słomkowy, od razu po otwarciu czuć zapach zielska. Smak inny niż wszystkie, które kosztowałem wcześniej. Wyraźnie czuć chmiel, lekki posmak limonki i jakiegoś zielska, którego moje kubki smakowe nie potrafią zidentyfikować.
Warzone metodą rzemieślniczą w stylu amerykańskiej interpretacji brytyjskiego "India Pale" w Białymstoku.
Amerykańskie piwa pamiętam słabo. Kosztowałem je przebywając w Nowym Jorku 14 lat temu.

Płocha Gocha:

- kolor ciemno słomkowy, prawie bezzapachowe, smak trudny do określenia, chmielowy z nie z idetyfikowanymi dodatkami. Tak jak poprzednie, warzone metodą rzemieślniczą w Białymstoku czyli mój dawny region, gdyż to w Ełku mieszkałem przez 3/4 mojego życia.

Świeże:


- Lekki zapach chmielu, kolor jasno słomkowy, smak słodkawo chmielowy, ale delikatny.
Można wyżłopać go dużo, zapominając którą butelkę się już otwiera. Niepasteryzowane, data ważności do spożycia tylko 2 miesiące. Warzone w browarze Kormoran w Olsztynie.

Piast

Nie wiem czy jest regionalne, aczkolwiek mało popularne w naszym regionie.
Jest pasteryzowane, co na pewno upodabnia jego smak do najbardziej popularnych piw dostępnych w każdym markecie.

Grażyna:
No, no, wyszło na to, że niezłe z nas żłopy :-P ale po przebudzeniu nie szukamy pełnych butelek i nie zastanawiamy się "co by tu wypić?"
Czyli nie jest źle ;-)
Alkohol całkiem nieźle łagodzi emocje dnia powszedniego, ale we wszystkim trzeba znaleźć umiar.
Mam nadzieję, że nam się umiar nigdy nie skończy :-)
Mało mnie tu ostatnio...
Mało z różnych powodów...
Rośnie we mnie wpis na temat zmian i zastanawiam się tylko, czy oby na pewno nadaje się on na łono bloga Pozytywnych, bo z różnych powodów pozytywny może nie być.
A co do piw, to najbardziej lubię... drinka! :-P


Grażyna i Jacek


7 maja 2016

Kolejomania

W czasie 4 - 14 maja 2016 roku w Galerii Bałtyckiej w Gdańsku jest wystawa poświęcona kolejnictwu, nosząca tytuł "Kolejomania".
Organizatorzy dołożyli starań by uatrakcyjnić wystawę.
Dla najmłodszych zorganizowano: Kolejowy plac zabaw oraz warsztaty kreatywne.
Dla starszych:  Dnia 14.05.2016 r symulator pojazdów szynowych, gdzie każdy chociaż przez chwile mógł się poczuć jak maszynista.
Prezentacja taboru kolejowego na makietach.





Pokazy pojazdów na makiecie modułowej.



Podczas wystawy mozna poznać świat kolei z wielu stron.Połączenie modeli pociągów,lokomotyw i wagonów różnego przeznaczenia 



Oraz trochę historii



Z makietami ruchomyni 


i nie ruchomymi


Niewątpliwie ciekawą ekspozycją dla zwiedzających są modele z kolekcji Euro 2012




Kolej poza zaprzęgami konnymi jest najstarszym środkiem transportu na świecie , wypartą w tej chwili przez samochody ale warto ją poznać. Co Wam mówię Ja - Kanar SKM.

Na zakończenie jeszcze widok z kabiny maszynisty starszej lokomorywy



i nowszej


Jacek
.