31 sierpnia 2015

Sobota.

Minioną sobotę spędziliśmy w Gdańsku.
Najpierw pojechaliśmy na Parkrun. Grażynka tym razem nie pobiegła, była wyłącznie kibicem.
Ja z powodu braku treningów nie nastawiałem się na wynik. Pomimo, że podczas całego biegu miałem wrażenie, że moje tempo jest sporo powyżej 5min/km to wynik końcowy: 24:41.
Na drugim km zrównał się ze mną pan, który zwykle po mnie dobiegał do mety. Tym razem miał więcej energii. Dotrzymałem mu tempa zaledwie kilkaset metrów. Na ostatniej prostej wymusiłem na sobie dłuższy krok, by ładniej to wyglądało na finiszu pomimo, że z nikim się nie ścigałem :-)


Później spacer nad morzem i po Górze Gradowej,
gdzie można się trochę w czasie cofnąć



i spojrzeć z góry na panoramę miasta


O 14 udaliśmy się na Międzynarodowy Festiwal Chodu.


Oczywiście to nie nasza liga, bo tam najlepsi chodziarze pokonywali 10 km w 40 min, gdy my biegnąc nie dajemy rady nawet w 55 :-P
Mogliśmy za to i wzięliśmy udział w: "Chodzie z Listonoszem" na 1 km, nawet Luśka dzielnie dreptała. No może ma zbyt krótkie łapki i musiała biec ;-)



Śmieszny ten dziarski marsz :-D


Tegoroczny "Międzynarodowy Festiwal Chodu - Puchar Poczty Polskiej" odbył się po raz 50,
więc jest już tradycją. Nie wiemy, który raz odbył się prolog.
Festiwal ten odbywa się ku czci bohaterskim pracownikom Poczty Polskiej w Gdańsku, którzy stawili opór wojskom niemieckim w 1939 roku.

A na koniec dnia, zasłużony... ;-)



Jacek

16 sierpnia 2015

Top Spin!

Jacek:
Odkąd podjąłem pracę, w ciągu pierwszych trzech tygodni straciłem 5 kg i kolejny kilogram w następnym tygodniu.
Utrata wagi nie była zamierzona więc i niekontrolowana.
W książce Matta Fitzgeralda "Waga Startowa", biegacze przed ważnym startem tracą kilka kilogramów by być lżejszym przez co osiągnąć lepszy wynik. Jest to kontrolowana utrata wody i tkanki tłuszczowej lecz w moim przypadku były to zbyt mało kaloryczne posiłki w stosunku do zapotrzebowania organizmu, co spowodowało, po za spalaniem nadmiaru tłuszczu, spalanie białka zawartego w moich mięśniach.
Niestety każdy sportowiec niezależnie od uprawianej dyscypliny sportu, potrzebuje mięśni.
Wiem, że ludzie pracujący zawodowo też trenują, znajdując na to czas i siły.
Może jak już się przyzwyczaję też znajdę czas i siłę na trening. Na razie, praca najczęściej do 19, ciągłe zmęczenie oraz jeden trening tygodniowo podczas weekendu, powoduje gwałtowny spadek mojej formy.
Teraz w głowie mam zwątpienie i niepewność co do dalszej pracy.

Grażyna:
Poczta Polska powinna zatrudniać TYLKO osoby z nadwagą i chcące szybko schudnąć...
To nie posiłki zbyt mało kaloryczne, tylko ich całkowity brak między śniadaniem a kolacją!!!
Ale to akurat Twój wybór i tłumaczenie, że nie masz czasu. No to masz efekt :-/

Jacek:
Dla przewietrzenia głowy i zebrania myśli, wziąłem 2 dni urlopu i przyjechaliśmy do domu na 4 - dniowy weekend.
By głowa była dokładnie wywietrzona :-D wybraliśmy się do Giżycka, gdzie oprócz spaceru promenadą nad Niegocinem


wstąpiliśmy do lunaparku i skorzystaliśmy z Top Spin



W pewnym momencie w głowie tak mi zawirowało, że złe myśli na pewno uleciały robiąc wolne miejsce tym dobrym.
Kiedy już wracaliśmy, powiedziałem Grażynce, że został mi jeszcze skok ze spadochronem, tylko chciałbym być w takim wieku by nikomu nie było żal jakby spadochron się nie otworzył.

Grażyna: 
Top Spin był fajnym pomysłem: powrót do lat szczenięcych i zapomnienie o przykrościach choć przez 4 minuty...
Bo faktycznie całokształt jest nie taki jak byśmy chcieli, a i po powrocie do domu czekała nas przykrość.
Nikogo z nami na spacerze nie było :-) chcieliśmy być sami, a o zdjęcie poprosiłam dziewczynę, która robiła je swoim znajomym ;-) więc na nim jesteśmy!
Na YouTube znalazłam filmik z Giżycka, więc go sobie wrzucam, bo kręciliśmy się identycznie :-D   KLIK
Pomyślałam sobie, że raz w roku możemy zafundować sobie "ekstremalną" przygodę w Wesołym Miasteczku ;-) Może za rok to...


Choć w porównaniu z Top Spin wydaje się być mało ekstremalne ;-P
Jackowe pomruki o nieotwarciu się spadochronu przemilczę, bo są egoistyczne.
Sam skok ok, też o tym myślę, choć chyba na początek wolałabym lot balonem :-)

Wczorajszy dzień obfitował też w kebab (najpyszniejsze są w Giżycku!) na obiad i lody jako nagroda za odwagę :-P
Poszwędaliśmy się między ludźmi



posłuchaliśmy chwilę jakichś "szarpidrutów", ale to nie nasze klimaty były ;-) snuliśmy się leniwie, rozmawialiśmy wreszcie, bo dawno tego nie robiliśmy i mieliśmy jeszcze w planach piwo, ale zostawiliśmy to na domowy wieczór :-)
Powiedzenie, że "dom tam gdzie my" nas nie dotyczy, bo nasz dom jest TU i bardzo za nim tęsknię...


Grażyna i Jacek

9 sierpnia 2015

Pierwszy Parkrun w Toruniu

Jacek:
Od minionego weekendu Parkrun ma nową lokalizację, mianowicie Toruń.
Trasa ma jedną, leśną pętelkę długości 5 km, w całości po piasku.
W pierwszym toruńskim parkrunowym biegu wzięło udział 54 osoby, w tym my i nasi endomondowi przyjaciele: Ania i Andy :-)
Do organizacji żadnych zarzutów nie miałem, poza małym szczegółem. Na trasie w dwóch miejscach trzeba było mocno wypatrywać strzałki jeżeli nie biegliśmy z grupą by nie pomylić trasy. W jednym miejscu sam miałem moment niepewności, gdy straciłem z oczu poprzedzających mnie biegaczy. Samo miejsce startu było widoczne już z wysokości salonu BMW przy ul. Olimpijskiej.


Tego dnia był taki upał, że nawet organizatorzy ostrzegali, by nie starać się o życiówki, a potraktować bieg jako rozpoznanie trasy. Osobiście nie nastawiałem się na rekordowy wynik z braku treningów (z powodu pracy, często do 19 - 20, biegam tylko w sobotę lub niedzielę, to trochę mało nawet na podtrzymanie formy).
Na start dotarliśmy zaledwie z 5 minutowym wyprzedzeniem, gdzie spotkaliśmy dwójkę naszych w/w biegających znajomych :-)
Wystartowaliśmy:


Ja z trzeciego szeregu, a Grażynka z ostatniego...



Upał faktycznie dawał się we znaki, już na pierwszym kilometrze wyschło mi w ustach. Od drugiego do czwartego km biegłem sam, zamykając "szybszą grupę" widząc przed sobą pojedynczych biegaczy. Dopiero na czwartym km wyprzedziło mnie dwóch panów. Na ostatnich 300 metrach zrównała się ze mną młoda dziewczyna, uśmiechająca się kpiąco, więc ścigaliśmy się do samej mety. Dziadek się nie dał :-P




Byłem szybszy o 2 sek, z czasem 25:30 i ogólną 30 pozycją.



Jak do tej pory był to mój najwolniejszy Parkrun. Spodziewałem się tego, że forma nie będzie się utrzymywać bez treningów co najmniej 2 - 3 razy w tygodniu.

Na zdjęcia nie mieliśmy wpływu. Poza pierwszym, zrobionym telefonem, nie były naszego wykonania, ale i tak fajnie , że są :-)

Grażyna:
Przez upały, jeśli nie muszę, nie wychodzę z domu. Wpływają na mnie strasznie :-(
No cóż, każdy jest inny, bo choć lato i ciepło uwielbiam, to jednak 40 stopni Celsjusza mnie dobija...
Nie biegam, nie jeżdżę rowerem, prawie nie spaceruję, ot taka mała stagnacja.
Dałam sobie prawo wyboru już na miejscu czy pobiegnę.
W drodze załapałam focha (faceci potrafią być dziwni!) i wkurzona stwierdziłam, że nie biegnę.
Gdy mi przeszło (gasnę tak samo szybko jak się zapalam), stwierdziłam, że może jednak zrobię marszobieg, żeby później nie żałować :-P
Już po pierwszym km żałowałam!
Tylko 1 km był przebiegnięty, później wiele razy przechodziłam w marsz łapiąc i wyrównując oddech. Ludzie przede mną zniknęli na 2 km, za mną też nikogo.
Wiedziałam, że za plecami powinnam mieć tatę z córką (ok 5 lat chyba), ale pomyślałam, że może zrezygnowali, czyli zamknę stawkę :-D Bycie pierwszym od końca to też sztuka!!! :-P
Człapiąc sobie w tym lejącym się z nieba żarze, w pewnym momencie poczułam ból na karku, było to ukąszenie osy...
Czekałam na reakcję organizmu, zastanawiając się czy agonia nastąpi szybko :-O
Jednak osa mnie nie zabiła ha. ha, czyli pożyję jeszcze ;-)
Gdy pani z endo zakomunikowała 4 km cieszyłam się jak dziecko, a gdy zobaczyłam ludzi jako to światełko w tunelu wiedziałam, że zbliżam się do końca :-D
No i jakie było moje zdziwienie gdy na metę wbiegłam od dupy strony! :-/
Pytam gdzie tu meta, a oni, no że TU tylko ja nie z tej str jestem...
Super.
Podszedł pan, zapytał co i jak, porównał swój czas z moim endo (do 5 km zabrakło mi 300 m), powiedział, że jakiś tam skręt przeoczyłam (pewnie osie mogę za to podziękować) i zaliczył mi bieg.
W sumie gdyby nie zaliczył to tragedii też by nie było.
Niestety, ostatnia nie byłam buuuuu.... ;-(
Na biegowy koniec pamiątkowa fota z naszymi ENDOS i wspólne, pyszne lody :-D


Po czym ruszyliśmy na toruńską starówkę, co okazało się nie lada wyzwaniem w taki skwar.
Ponieważ byliśmy z młodzieżą: Kamilem i Zuzią, wymyślili planetarium....
Czemu nie? Chętnie powspominam młodzieńcze lata i... się ochłodzę (bo zakładałam, że sala jest klimatyzowana :-D I była.

Samopoczucie jak w kosmosie :-)


Wybraliśmy filmik familijny pt: "Mój przyjaciel Niko" czyli wędrówkę po Toruniu i info o Mikołaju Koperniku.


Fajnie, że teraz myśli się o tym, aby wiedza była przekazywana w sposób łatwy, lekki
i przyjemny :-)

Odwiedziliśmy również Filusia :-)


Zuzia powiedziała, że mam pomyśleć życzenie i pogłaskać go po głowie... ale żeby się spełniło NIKOMU nie mogę powiedzieć o czym marzę ;-) No ok, nie powiem!!! :-D

Zerknęliśmy też na krzywą wieżę, odwiedziliśmy Kopernika i postanowiliśmy wrócić do domu, gdy okazało się, że każde z nas w ciągu 6 godz wypiło po 3 litry wody! Upał nie odpuszczał...


Pierniki, niestety, już nie takie jak kiedyś, czyli te, które pamiętam z dzieciństwa...
No a my?
A my jak zawsze Piękni, Młodzi i wiecznie Zakochani!!! :-D :-* (a przynajmniej ja jestem zakochana w moim J... :-*)





 Grażyna i Jacek

31 lipca 2015

Jarmark Dominikański.

Jacek:
Jarmark Dominikański w Gdańsku ma bardzo długą tradycję, bo sięga 1260 roku. Czyli w tym roku obchodzony jest po raz 755.

Kiedyś było to święto kupców z całego świata.
Prezentowali oni i sprzedawali swoje najlepsze, narodowe wyroby.
Zastanawialiśmy się, czy dane nam będzie odwiedzić Jarmark w jego pełną 800 rocznicę :-)
Jak tak chodziliśmy pomiędzy stoiskami z "żarełkiem", pachniały pieczone golonki i kiełbaski, można było skosztować prawdziwego swojskiego chleba na zakwasie i bez polepszaczy, ze smalcem i kiszonym ogórkiem, tak samo jak 100 lat temu czy jeszcze dawniej.
Piwo z małych browarów, jakie pili nasi ojcowie o kilkudniowym okresie przydatności do spożycia niespotykane dzisiaj w masowej produkcji.
Aby skosztować wszystkiego, trzeba byłoby przyjść tu z samego rana, głodnym i zostać do późnego wieczora, no i mieć worek pieniędzy :-)
Poza jedzeniem sprzedaje się tu też starocie i inne wyroby, po cenach kilkakrotnie przekraczających ich wartość, ale ta atmosfera robi swoje...

Grażyna:
O początkach Jarmarku i jego założeniach można poczytać TU więc nie będę się powtarzać :-)
Gdańsk to miasto z piękną starówką. To właśnie na niej, przez 2 tyg, dzieje się wszystko co z Jarmarkiem związane. Szczerze mówiąc nie jestem zwolenniczką "dzikich" tłumów, ale klimat robi swoje :-)
Lubię oglądać starocie, bo mają w sobie duszę :-)


Co do zapachów żarełkowych, to faktycznie działają na pracę ślinianek, więc albo należy porządnie, zdrowo najeść się w domu i zabrać ze sobą zdrowe przekąski :-) albo, jak zaznaczył Jacek, mieć worek pieniędzy i od rana do wieczora korzystać z jarmarcznych stoisk żywieniowych :-D
Na dzisiejszym Jarmarku można np skoczyć na bungee,



skorzystać z koła widokowego lub przepłynąć się statkiem pirackim :-D


Można również pomóc w zbiórce na krzesło czy wielbłąda :-P


My, z ciekawością zajrzeliśmy do gdańskiej Zbrojowni gdzie odbywa się wystawa



Nie zawsze rozumiem co autor chce powiedzieć (a może nic...), albo co przedstawia dana praca, ale oglądam z zainteresowaniem :-)




Był też, wg Jacka, kociołek kanibali :-) :-) :-) 


a to zapewne ich miseczka :-P 


W sztuce fajne jest to, że w jednej rzeczy każdy może zobaczyć coś zupełnie innego :-)

Przed ratuszem stanął kogut...


Nie mogłam sobie przypomnieć po co on tam stoi, ale z pomącą przyszedł internet :-)
Ma on swoją legendę przecież!
"Kilka lat po przepędzeniu Krzyżaków z Gdańska, władzę nad Jarmarkiem przejął zły i mściwy Ugier. Jego największym marzeniem było uzyskanie bezwzględnego panowania nie tylko nad jarmarkiem, ale i nad całym miastem.
Cóż zapewnić mogło zwykłemu śmiertelnikowi taką moc? Dusza Bazyliszka!
Kto ją posiądzie - mawiano wówczas - ten nieograniczoną władzę nad ludźmi zdobędzie.
Bazyliszek wykluwał się z koguciego jaja raz na 100 lat. Ugierowi los sprzyjał, bo wszem i wobec powiadano, że potwór wylęgnie się w czasie dorocznego Jarmarku św. Dominika.
I choć nieszczęście było blisko, udało się zniweczyć złowieszczy plan Ugiera i pokonać bazyliszka najlepszą z broni - pianiem koguta.
I tak Gdańsk i Jarmark zostały uratowane.
Mądrzejsi o tamte doświadczenia, przezorni i roztropni gdańscy kupcy, w obawie przed narodzinami kolejnego bazyliszka, postawili na straży Jarmarku aż cztery, wyjątkowe, związane z Gdańskiem i nigdy niezasypiające koguty." (tekst ze str jarmarkdominika.pl)

Dzień przed otwarciem jarmarku odbył się koncert na największym bębnie świata :-D
Każdy mógł pomachać sobie pałeczką ;-)




Właśnie za ten klimat lubię Jarmark św. Dominika :-D
Uliczni grajkowie, teraz to coraz młodsi ludzie z talentem


na Długiej można spotkać Klauna, a nawet dwóch :-)


czy panów wyczyniających cuda z piłką :-)


I wszędzie mnóstwo ludzi, zgiełk, rozmowy, kłótnie, śmiech od rana do nocy :-D

Jacek:
Wcześniej, zanim zawitaliśmy na jarmark, z samego rana, poszliśmy na Parkrun.
Dla mnie to był sprawdzian.
Od wypadku 26.06.2015 minął miesiąc. W tym czasie biegałem tylko 2 razy.
Pierwszy raz półmaraton o którym już tu pisałem, drugi to wybieganie po lesie 20 lipca, z małą, wymuszoną zmianą planów w trakcie.
Miał być to bieg 10 km leśną ścieżką z 2 kilometrową asfaltową końcówką, w pewnym miejscu miałem skręcić w nową drogę i skręciłem tyle, że nie w tym miejscu co trzeba. Dobiegłem do asfaltu tak jak to było w planach. W planach było, że do domu zostanie mi ok 2 km a okazało się, że jestem w innej miejscowości i asfaltem do domu usiałbym przebiec jeszcze około 18 km + te które już przebiegłem to 26. Po kilometrze asfaltu skręciłem z powrotem w las i wróciłem do domu a trening z planowanych 10 km wydłużył się do 16.

Na Parkrun okazało się, że moje nogi jeszcze pamiętają jak mają przebierać aby każdy kilometr pokonać w szybszym tempie niż na treningu, za to na czwartym km pojawił się problem z oddechem. W rezultacie do mety dobiegłem w czasie 24:28 dając się wyprzedzić na ostatnim km co najmniej czterem osobom. Z czasu jestem bardzo zadowolony, gdyż pomimo braku treningów jest o pół minuty krótszy niż przed wypadkiem i tylko niecałą minute gorszy od parkrunowej mojej życiówki.
Co do dalszych moich treningów to nie wiem jak będzie...
Z pracy wracam między 17 a 18  i nie w głowie mi jeszcze trening, a bieg raz w tygodniu to trochę za mało.
Biegliśmy oboje wiec i fotek nie miał kto zrobić :(

Grażyna:
He, he! :-D
Jak się człek nie spieszy to i fotkę ma!!! :-) :-) :-)


Moje biegi są raczej truchtem i nie zapowiada się, abym miała pójść w tym temacie do przodu, tak jak 3 lata temu....
Czasami mi przykro z tego powodu, ale z drugiej strony cieszę się z tego co mam :-D
Następnego dnia samotnie przejechałam rowerem (po miesięcznej przerwie) 72 km, podziwiając bałagan na niebie ;-)


lub delektując się promieniami słonecznymi...


Deszcz mnie moczył, wiatr i słońce osuszało, i w takich właśnie momentach nachodzi mnie refleksja, że życie jest cudem, świat piękny, a my na siłę wszystko potrafimy SAMI sobie utrudnić.... :-)
A! Właśnie! Ja do prawidłowego funkcjonowania potrzebuję jeszcze słońca!!!
Tylko gdzie ono jest?



Grażyna i Jacek

13 lipca 2015

TriCity Trail - w damskiej koszulce :-D

Grażyna:
Tkwimy po za domem
Tym razem szybko oswoiłam myśli, że u  nas nie da się zarobić na przyjemności i jesteśmy zmuszeni wygnać się gdzieś, gdzie jest praca. Mam za sobą 10 dni ciężkiej harówy na budowie, Jacek w tym czasie się relaksował liżąc rany po upadku :-)
Jednak lenistwo się skończyło i dziś ruszył do pracy...
Ogólnie nie jest źle :-)


Jesteśmy razem,


w miejscu i z ludźmi których znamy, korzystamy z pogody lub niepogody, snujemy plany, rozmawiamy, sprzeczamy się też, spacerujemy, biegamy, itp, itd.

Wczoraj mieliśmy wstać o 4.30 by dotrzeć do Wejherowa na 8.
Źle nastawiłam budzik :-P i całe szczęście, że budzę się w nocy 1000 razy, bo gdy otworzyłam oczy była 5.10 :-D a SKM o 6:07.
Nie było czasu na kawę, śniadanie zjedzone w dzikim pędzie i wielkie zdziwienie Jacka gdy założył koszulkę biegową: "przecież to Twoja, a nie moja!"
Mamy prawie identyczne z Gałkowa, gdy są złożone trudno stwierdzić, która jest czyja :-) a ponieważ była potrzebna tylko jedna, to tylko jedną wzięliśmy ;-P
Utrzymałam powagę, ale we mnie ze śmiechu wszystko się trzęsło :-D
Pomyślałam sobie, że to dobry znak, bo inaczej być nie może!
W Wejherowie byliśmy po 7, odnaleźliśmy biuro zawodów, Jacek odebrał pakiet - tym razem bez koszulki, bo za nią płaciło się 80 zł i stwierdziliśmy, że szkoda kasy :-)
Postanowiliśmy odnaleźć START i się poszwędać.


Jakież było nasze zdziwienie, gdy balonu ze startem nigdzie nie było i żaden z zawodników nie wiedział gdzie jest :-o
Pierwszy raz zdarzyła nam się taka historia, no i w efekcie dało odczuć się irytację.
W końcu START się odnalazł, w miejscu do którego trafiliśmy bezbłędnie za pierwszym razem, tyle, że balon - bramę nadmuchali krótko przed 9.
Ruszyli :-)


Życzyłam Jackowi aby dobiegł, zresztą tylko o to chodziło.
Z kontuzjami trudno było liczyć na życiówkę... a i profil trasy mówił sam za siebie ;-)


Z doświadczenia własnego wiem, że odradzanie "bo kontuzja" nic by nie dało!
Dałam jeszcze upust radości śmiechowej na widok Jacka, w pełnej krasie, w mojej koszulce :-D
buziak, życzenie powodzenia i polecieli!


Był z nami Kamil - młody biegający (choć trochę leniwiec), który startował w kategorii Juniorów 12-14 lat (dystans ok 2,5 km).


Start młodzików był o 9.45, więc wróciłam z nim na jego START.
Trochę się rozgrzał, trochę porozciągał i ruszyli :-)
Trzymał w miarę równe tempo, przed nim biegł jeden chłopak, jak się później okazało starszy, bo z kategorii wiekowej 15-18 lat.


Kamil zajął pierwsze miejsce w swojej kategorii wiekowej :-D
Bardzo się cieszył, a my razem z nim :-)


Jacek dobiegł po 2.5 godz :-)
Dał radę, koszulka przyniosła mu szczęście, bo: 1. przybiegł szybciej niż zakładał; 2. nie znieśli go z trasy :-D
Panowie zjedli i czekaliśmy na pierwszego ultrasa, który zbliżał się do mety!
To było przeżycie dla nas wszystkich :-)


Pan Artur wbiegł sobie tak, jakby wrócił ze spaceru po lesie, a nie przebiegł właśnie 80 km w niespełna 7 godzin :-o
SUPER! :-D
Ten dzień był udany pod każdym względem :-)

Jacek:
W dniu 12.07.2015 r po raz pierwszy na Pomorzu odbył się TriCity Trail z półmaratonem jako biegiem towarzyszącym, oraz biegami dla dzieci i młodzieży.
Mogę coś powiedzieć tylko o trasie półmaratonu, bo w nim wystartowałem, pomimo niewyleczonej do końca kontuzji kolana i barku.

Na starcie stanęło 335 osób, ja stanąłem na końcu, gdyż miało to być tylko przebiegnięcie trasy w czasie poniżej 3 godzin. Nawet jakbym 90% trasy przemaszerował to w czasie powinienem się zmieścić.


Strzał startera, początek pognał do przodu, po niespełna minucie i ja minąłem linie startu


Bardzo wolnym truchcikiem ruszyłem do przodu uważając na każde stąpnięcie by "nie rozzłościć" kolana. Było OK. Jakaś parka (rodzeństwo) biegło obok. Mówili, że to ich pierwsza próba na tym dystansie i że chcieliby ukończyć ten bieg, a jakby się zmieścili w 2:30 byliby szczęśliwi. Powiedziałem im, że planowałem biec w tempie 8 min na km, ale mogę pobiec 07:30 min na km i wtedy ukończymy bieg w 2:30 i by się mnie trzymali jeśli chcą.
Po niespełna 2 km z asfaltu skręciliśmy w las. Zaczęła się droga gruntowa z korzeniami, kamieniami, piachem i podbiegi. Tak na zmianę 300 m pod górkę, 50 m z górki i znowu kilkaset metrów pod górkę. Na 5 km, pomimo, że moje tempo było wolniejsze niż na treningach, pan stwierdził, że mu za szybko. Pobiegłem dalej sam nie przyśpieszając. Na 6 km straciłem już z oczu osoby biegnące przede mną i wtedy stwierdziłem, że chyba biegnę trochę za wolno.
Kiedy na 8 km dobiegłem do drogi, gdzie było rozwidlenie na prawo i lewo, stanąłem zastanawiając się gdzie mam biec. Po prawej stronie była na drzewie po obu stronach taśma.
Wyglądało to tak jakby droga była zagrodzona a taśmę ktoś rozerwał, więc w lewo, jednak po prawej, gdzieś pomiędzy drzewami mignęła mi czerwona koszulka, a że ostatnia osoba którą przed sobą widziałem była w czerwonej koszulce więc pobiegłem w prawo.
Po ok kilometrze wbiegłem na wydeptaną w trawie, sięgającej do kolan, ścieżkę szerokości może 20 cm. Może dziwna droga na bieg, ale gdzieś daleko nadal widziałem tę czerwoną koszulkę. Przyśpieszyłem trochę by nie stracić jej z oczu.
Nagle w głębokiej trawie zauważyłem "kryjącego się" fotoreportera z wielkim obiektywem. Utwierdziło mnie to, że kierunek był dobry.
Dogoniłem poprzedzającą mnie osobę i 2 inne i dalej biegliśmy już we 3.
Znowu las, jakieś chaszcze z gałęziami na wysokości oczu, ścieżka nadal na 1 osobę, krótkie, za to bardzo strome i piaszczyste podbiegi i jeszcze bardziej strome zbiegi.
Nawet jeżeli podbiegi starałem się pokonywać wolnym truchtem to na zbiegach musiałem przechodzić w marsz i to wolny z ostrożnie stawianymi krokami bo odzywało się kolano.
Kolejna krzyżówka i problem w którym kierunku?
Jakaś osoba daleko po prawej i takie same rozerwane taśmy...
Jedna z kobiet ze mną biegnących, wyciągnęła mapkę: "znalazłam to miejsce, jednak w lewo" i tym razem był to dobry kierunek biegu.
12 km, tu spodziewałem się wodopoju oraz pomiaru czasu, a nadal las.
Mijamy 13 km jedna z pań została w tyle, druga przyśpieszyła i znowu zostałem sam.
Wbiegłem na jakąś drogę, kamienie, pozostałości bruku, biegnę poboczem. Daleko widzę ludzi.
To wyczekiwany wodopój i punkt kontrolny. Zatrzymałem się, napiłem wody, oddałem kubek by nie śmiecić w lesie i ruszyłem dalej. O dziwo przez całą drogę widziałem tylko 4 porzucone opakowania po żelu i kubki tylko w okolicy punktu kontrolnego. Fajnie, że po za czterema śmieciarzami, pozostali zadbali o czystość w lesie.
Ok 100 m za punktem kontrolnym była tabliczka 14 km - jeszcze 8 km.
Nie wiem jakie tempo ani jaki czas. Biegnę słuchając się swojego organizmu, a przede wszystkim kolana. Mówią, że jest OK. Dalej biegnę sam, dogania mnie jakaś pani z plecakiem, ale po kilkuset metrach biegnie szybciej. Dogania mnie następna kobieta wyglądająca raczej na nastolatkę. Biegniemy razem. Na 18 km jakaś pani biegnie w naszym kierunku. Jest bez numeru, ale z medalem. Pewnie wróciła się po kogoś znajomego by mu potowarzyszyć do mety.
Na 20 km dogania nas jeszcze jedna pani. Biegniemy we trójkę. Naprzeciwko inny zawodnik, pani mówi, że to mąż po nią. Pan nas dopinguje, mówi że jeszcze tylko ok 500 metrów i meta, biegnie obok. Wydłużam krok, faktycznie słyszę odgłosy mety, a po chwili widzę ludzi. Biegnę jeszcze szybciej, panie zostają za mną. Ktoś z publiczności krzyczy "szybciej, gonią Cię"! Wiem, że mnie gonią, ale nie wiem czy są metr czy 10 metrów za mną :-)
Lubię te ostatnie 200 m przed metą, mój mózg się wtedy odblokowuje i pozwala korzystać z rezerw.
Finisz


Meta


Nie wiem jaki czas. Nie o czas w tym biegu chodziło. Jestem zadowolony.
To słowo Trail w nazwie biegu, nie było bez powodu, to był prawdziwy bieg w terenie.
Trudnym i wymagającym ale bardzo fajnym. Moje tempo pozwalało rozkoszować się urokami przyrody a nawet robić fotki tyle, że nie miałem aparatu a w telefonie działało endomondo. Normalnie to nie przeszkadza robieniu fotek, ale mój telefon to taka "inteligentna" bestia, że jak chcę skorzystać z aparatu, nawigacji, zadzwonić, lub zrobić cokolwiek podczas pracy endomondo, sam wyłącza aplikację, więc fotek nie było. Pozostało słowo pisane nieudokumentowane.
Przeglądając fotki z mojego finiszu nie widziałem nikogo za mną. Dopiero gdy znalazłem wyniki biegu, dowiedziałem się, że poprzedzająca mnie osoba przekroczyła metę o 40 sek prędzej, a panie za mną o 10 i 13 sek później.
Mój czas to 2:33:37, tylko jeden od wystrzału startera. Nie było tu brutto i netto. Międzyczasu na 14 km też nie podano, wiec nie wiem czy druga połowa była szybsza czy wolniejsza. Myślę że podobne tempo miałem przez całą trasę. Wszyscy uczestnicy biegu przekroczyli metę w czasie poniżej 3 godz. Ostatni w 2:55.
Para którą zostawiłem dobiegła w czasie 2:45, całkiem nieźle, gdyby mi zaufali, bym ich zawiódł, byłem na mecie o 3 i pół minuty później niż im obiecałem. Biegłem jednak sam i nie potrzebowałem pilnować tempa, ale na pacemakera chyba się jednak nie nadaję :-P
To jest kolejne nowe doświadczenie, nigdy nie brałem udziału w biegu przełajowym, a to prawie jak przełaj.
A i kolano się nie odzywa. Może rehabilitacja w postaci biegu mu pomogła? Oby... ;-)


Grażyna i Jacek