3 maja 2014

"Cudze chwalicie..." :)



Jacek: 01.05. -  tego dnia nie było dalekiej wyprawy i odkrywania nowych miejsc, była za to wycieczka po swoich "śmieciach" :)
Giżycko, stolica Mazur, to typowe miasto turystyczne i portowe na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. Statkami Żeglugi Mazurskiej można opłynąć, po za Niegocinem, jeziora: Mamry, Dargin, Dobskie i Śniardwy dopływając do portów w Węgorzewie, Sztynorcie, Mikołajkach, Rynie, Rucianym Nidzie i Piszu.
Dla lubiących zabawy wodne od tego roku jest i skocznia.


Dla mnie pomimo tego iż wychowałem się nad wodą, jest ona do dziś za rzadka i zbyt mokra ;p

Grażyna: Całe szczęście, że z wanny i prysznica korzystasz ;p
Początek maja to otwarcie sezonu żeglarskiego (oficjalnie w tym roku odbył się 02.05.) i zawsze jest wtedy tłumnie i gwarno, a miasteczko, które jesienią, zimą i wczesną wiosną wygląda jak wymarłe, zaczyna tętnić życiem :)




Jacek: Ciekawostką miasta jest też most obrotowy zbudowany w 1889r. w celu zapewnienia dogodnego połączenia miasta z Twierdzą Boyen. Most do chwili obecnej otwierany jest ręcznie, jak to zaplanowali jego konstruktorzy 120 lat temu.


Grażyna: Most dla mnie jest najcudowniejszym zjawiskiem i cieszę się, że mam go na wyciągnięcie ręki. Nie jestem zwolenniczką zamków, kościołów itp zabytków, ale potęga mostów mnie zachwyca :)
Jeśli dobrze pamiętam giżycki most obrotowy jest jednym z dwóch istniejących i działających w Europie :) Zawsze fascynuje mnie moment jego zamykania (dla mnie otwierania! ;P) Kiedyś wreszcie nabiorę więcej odwagi i poproszę pana, żeby pozwolił mi go otworzyć albo zamknąć :D

Ach! Zapomniałeś o zamku! Nie wiem jak mogłeś mi to zrobić, skoro mury obronne, twierdze i baszty to męska rzecz ;P
Zamek krzyżacki z XIV-XVI wieku, przebudowany w XVIII, a podniesiony z ruin 3 lata temu, wygląda ślicznie, ale ma niewiele wspólnego z pierwowzorem...


Jacek: Kolejnym miejscem wartym zobaczenia jest Twierdza Boyen zbudowana w latach 1844-1857 na rozkaz króla Fryderyka Wilhelma IV dla załogi Garnizonu Giżyckiego liczącego 3000 żołnierzy, utworzonego w 1859. Twierdza ma kształt gwiazdy i nigdy nie została zdobyta.




Grażyna: To właśnie te klimaty, które nie wciągają mnie w ogóle... Fajnie, że jest, dobrze coś wiedzieć, ale zachwytu w mych oczyskach raczej nie będzie :) Bardziej mnie kręci np osada biskupińska...

Jacek: Szukając dalej można się natknąć na dom, który w 1915 r. został zbudowany przez pilota, a po drugiej wojnie światowej jego właścicielem był  pierwszy burmistrz miasta. W przyszłym roku skończy 100 lat, dom oczywiście nie burmistrz ;p a obecnie jest w nim pensjonat.


Grażyna: :))) Ten dom wielokrotnie przykuwał naszą uwagę, zachwycaliśmy się jego architekturą, ale na informacje o nim wpadliśmy przypadkowo :) Szczerze mówiąc często się zastanawiam jaki % społeczeństwa jest w stanie opowiedzieć o miejscu w którym żyje...

Jacek: Wieża Ciśnień zbudowana w 1900 roku zaopatrywała miasto w wodę przez wiele lat.
Od 1996 roku jest własnością prywatną udostępnioną dla turystów. Znajduje się w niej sklep z pamiątkami, galeria oraz niewielkie muzeum i kawiarenka do której prowadzi 129 schodków :)


Dość suchych faktów mogących zanudzić nawet najbardziej cierpliwych, teraz oddaję głos Grażynce ;D

Grażyna: Dzięki łaskawco, ale nie wiem czy zauważyłeś, że ten głos już dawno sama sobie zabrałam ;P
Zanim dotarliśmy do wieży były jeszcze Wilkasy


Od strony Wilkas widać Giżycko 


Z Wilkas pomknęliśmy na moje ukochane wzgórze. Wzgórze Św. Brunona na którym w 1910 r. wzniesiono żeliwny krzyż ku pamięci męczeńskiej śmierci biskupa.
Gdy mi smutno i źle, znajduję tam ukojenie....





Popatrzyliśmy jeszcze w zamyśleniu, łapiąc oddech, na Niegocin i trzepoczące, białe żagle :)


Nasza wędrówka zbliżała się do końca. W centrum Giżycka oprócz wieży ciśnień i starego domu, jest jeszcze pomnik kobiety z żabą - Galinda. Początkowo niewieście nadano imię Lemora, lecz nazwa ta się nie przyjęła, a to za sprawą legendy... :)

O tym jak niespełniona miłość przyprowadziła Galindę na giżycki plac Grunwaldzki. 
"Piękna dziewczyna z fontanny to Galinda, córka zamożnego rybaka. Rybak wraz z żoną i dwunastoma córkami mieszkał na Wyspie Miłości na jeziorze Niegocin. Kiedy urodziła się im trzynasta córka, przepięknej urody, rodzice postanowili, że to właśnie ona pozostanie na wyspie i odziedziczy majątek. 
Jednak gdy Galinda dorosła, zakochała się w młodzieńcu z lądu i młodzi postanowili się pobrać i zamieszkać poza jeziorem.
Ojciec, dowiedziawszy się o tym, wpadł we wściekłość i poszedł po radę do starej czarownicy. Czarownica udała się na miejsce schadzek zakochanych. Zamieniła się w Galindę i czekała na młodzieńca. Gdy ten przybył, z radości ucałował ukochaną, a gdy tylko jej dotknął - zamienił się w żabę.
Gdy Galinda przyszła na miejsce spotkań, nie zastała ukochanego, więc czekała cierpliwie. Po wielu godzinach, znużona, postanowiła się wykąpać w jeziorze. Kiedy wychodziła na brzeg, usłyszała rechot żab. Jedna z nich rechotała nad wyraz głośno. Galinda zaciekawiona tym, wzięła żabkę na ręce i w spojrzeniu poznała swego ukochanego. Była tak zszokowana tym widokiem, że zastygła w bezruchu i tak trwa po dziś dzień z ukochanym w dłoniach."


"Rzuciliśmy" też okiem na kładkę łączącą miasto z Niegocinem, która była kością niezgody wśród panujących i dzieliła mieszkańców... Ale my, nasze zdanie, pozostawimy dla siebie :)))


I na mój ukochany deptak z fontannami, który jeszcze 4 lata temu wyglądał zupełnie inaczej... Czy lepiej? Do wszystkiego trzeba się przyzwyczaić jeśli nie mamy na to wpływu :) 


O kościołach i cerkwiach pisać nie będę, są też, a Ci co tu będą na pewno je znajdą :D 

Grażyna i Jacek

27 kwietnia 2014

Honorowa stówa :)

Jacek: Sobotnią wycieczkę planowaliśmy już kilka dni wcześniej. Miała być ambitnie długa, ale plany zostały zweryfikowane w trakcie jej trwania. Przygotowałem sobie trasę z mapką w Google, która wyglądała tak:


Mieliśmy wyruszyć o 8, budzik zadzwonił o 7, a i tak wyjechaliśmy prawie z godzinnym opóźnieniem. Jechaliśmy na ponad 180 km, a wybraliśmy trasę częściowo gruntową i brukową, tak jakbyśmy zapomnieli o tym, że są to spowalniacze przez które traci się cenny czas.

Grażyna: Jakoś tak to ostatnio jest, że coraz częściej trudno podnieść nam tyłki z łóżka natychmiast po dźwięku budzika. Jeszcze leżymy, przeciągamy się, przytulamy, milczymy i każde jest zatopione w swoich myślach. Ja miewam nawet takie, żeby w ogóle z tego łóżka się nie ruszać, tak jak dziś np... Ale dziś nie mam sił, organizm powiedział PAS!
Z planów na sobotę bardzo się cieszyłam, lubię te nasze wyprawy nawet jeśli czasami to tylko trening w czystej formie, polegający na przelocie z punktu A do punktu G (;p) Jednak wczoraj było coś nie tak od samego początku, nie czułam tej wycieczki w sobie :/ a po 50 km strasznie mnie piekły mięśnie ud.
Jazdę lasem bardzo lubię, brukiem mniej bo po takich wytrzęsinach zawsze boli mnie głowa, ale ta cisza, zieleń, śpiew ptaków, kicające zające rekompensują wszystko.

Jacek: Pierwszym ciekawszym miejscem podróży był Gierłoż, gdzie znajduje się Park Miniatur


 

oraz wojenna kwatera Hitlera...




INFO 
na którą się nawet wdrapaliśmy ;P 

Grażyna: Z tym wdrapywaniem się to lekka przesada :) tzn jeśli o mnie chodzi. Ustawianie aparatu na samowyzwalaczu, a potem próba zmieszczenia się w czasie, żeby dobiec do drabinek i wejść choć na kilka szczebli wcale nie była taka prosta ;D Ale jak widać udało się :))) 
Jednak najbardziej "rozwaliła" mnie śmiechowo informacja zamieszczona na tablicy, którą na prośbę Jacka sfotografowałam. Myślałam, że chodzi o informacje związane z kwaterą, nie czytałam, zdjęcie zmieściłam w kadrze, pstryknęłam i tyle. Zwróciłam tylko uwagę na zdjęcia nietoperzy. 


W domu, po przerzuceniu zdjęć do kompa, ogarnęłam tekst wzrokowo (nie wczytując się) i wyłuskałam "mopka Barbastella, więc pytam Jacka: "to był jakiś Niemiec o takiej nazwie?" Mieliśmy z czego się pośmiać bo typową blondi się okazałam :D :P 
Oczywiście po sekundzie już wiedziałam, że o nietoperze chodzi i nie ma tam wzmianki o Hitlerze, no ale co chlapnęłam to moje ;) 

Jacek: Niemiec Mopek Barbastella... haha! no brzmi wyjątkowo po niemiecku ;P ;P ;P 
Dalsza droga prowadziła  jeszcze 5 km lasem, a po wydostaniu się na asfalt kierowaliśmy się na Sterławki Wielkie, a stamtąd do Rynu.


Niestety, złośliwość rzeczy martwych i tym razem dała znać o sobie. Na 8 km przed Rynem z naprawianego już wcześniej koła, w rowerze Grażynki, zeszło powietrze. Napompowałem i do Rynu jakoś dojechaliśmy. Zatrzymaliśmy się nad jeziorem Ołów 


przy Zamku Krzyżackim w którym obecnie jest Hotel. 


Wyjąłem dętkę i serwując jej kąpiel w jeziorze zlokalizowałem miejsce utraty powietrza. Okazało się, że to wada fabryczna dętki. Cóż, bywa i tak.


W Rynie widzieliśmy też wiatrak Holenderski z 1873 r. (aktualnie w remoncie),



 oraz wieże ciśnień z XIX wieku


Z  uwagi na to iż w Rynie zastała nas godzina 14.00, a był to dopiero 57 km naszej podróży, postanowiliśmy skrócić trasę i wracać do domku, bo jadąc tak jak zaplanowaliśmy mogłaby nas północ zastać, a o 4.00 pobudka do pracy.

Grażyna: Hola, hola! Nie tak od razu ;p
Ponieważ chcieliśmy "zaoszczędzić" to postanowiliśmy naszą dziurę w dętce zakleić, zamiast wymienić. Efekt był taki, że po obejrzeniu wszystkich powyższych cudowności, powietrza w dętce nie było ponownie :/ Tym razem nastąpiła wymiana, darowaliśmy sobie OSZCZĘDZANIE ;P



Co do wiatraków to je uwielbiam (tak samo jak autostrady i miejsca owiane tajemnicą, magią i czarami ;P), ale patrząc na ten (od innej strony) czułam jego okaleczenie :(


Zabrakło mi skrzydeł... Pomyślałam też, że ten komin pasuje jak świni siodło :/ 
Ruszyliśmy dalej.
W Giżycku wpadliśmy jeszcze do Lidla na lody migdałowe ;P taka mała rozkosz dla podniebienia :) i do domu dotarliśmy ok 17. Z trasy zaplanowanej (powyżej) zrobiła się trasa przejechana poniżej :)


i bardzo nam zależało żeby choć honorowa stówa wyszła ;P
Przez cały czas szukałam pozytywów tej wyprawy, starałam się dobrze bawić i wyciągać wnioski.
Nasunęły mi się takie:
1. zawsze wstawać po dźwięku budzika (na wyprawy!) i wyruszać zgodnie z planem,
2. na długich wyjazdach (bez planowanych noclegów) NIGDY nie skracać trasy nieznanymi dróżkami leśnymi i polnymi,
3. nie próbować oszczędzać na drobiazgach ;p
4. i ostatni punkt: na faceta z wkurwem W OGÓLE NIE ZWRACAĆ UWAGI!!! :D 

AMEN 

Grażyna i Jacek

25 kwietnia 2014

Chleb, chlebek, chlebuś!

Pomimo wolnego dnia dla nas obojga, o 6:50 obudził nas budzik.
Wcale nie mieliśmy ochoty wygrzebywać się z łóżka, ale Jackowe wizyty lekarskie, dawno umówione, czekały na zrealizowanie.
Postanowiłam nie tracić czasu i upiec chleb :)
Robię to od prawie 2 lat i nie zamierzam przestać, bo smaku mojego chleba nie da się porównać z żadnym kupnym pieczywem, a jedna kromka zastępuje trzy sklepowe. I ten zapach panoszący się jeszcze długo w naszym domku, mmmm.... :) Wszystko zaczęło się dzięki mojej Sysi, która tak cudnie nęciła swoimi opowiastkami i zdjęciami, iż nie mogłam się powstrzymać żeby nie spróbować. Najpierw była zabawa z wyhodowaniem zakwasu, które to dzieło okazało się wcale nie trudne. Ten sam zakwas wyhodowany wtedy, dokarmiany gdy potrzeba, mam do dziś! Najczęściej piekę chleb szybki (tak go sobie nazwałam ;p), który i tak potrzebuje czasu na wyrośniecie i upieczenie czyli ok 2 godz. Jedyny "problem" polega na tym że w tym czasie trzeba być w domu, bo cała reszta to jak z dobrym ciastem drożdżowym :)
Są chlebki, które potrzebują pracy nawet do 5-6 godz, ale na te zbyt leniwa jestem ;p Moim faworytem jest chleb pomidorowy :D Uwielbiam go i kocham pod warunkiem, że robię ze świeżych pomidorów, a nie z sokiem pomidorowym czy z pomidorami z puszki. Wydawałoby się, że pomidor to pomidor, ale w tym chlebusiu wyczuwa się ogromną różnicę w smaku.
Czasami piekę bułki czy rogale, jednak z tymi obchodzę się ostrożnie gdyż za szybko znikają ;p i wyłażą... w boczkach! ;P Efekt zdecydowanie nie chciany czyli skutek uboczny. Dziś wyrobiłam 2 bochenki pszenno-żytnio-razowe, a do jednego dorzuciłam czerwoną paprykę :)



Jednocześnie, delektując się zapachem chlebusia, rozmyślam o jutrzejszej rowerowej wycieczce, a dokładniej o tym co spakować, żeby wpadek nie było. Z drugiej strony wpadki dodają takim wyprawom odrobiny pikanterii i gdy jest już PO wszystkim opowiada się o nich żartobliwie :)
Wyprawa na ok 180 km czyli 10-12 godz.  Wyruszamy o 8, powrót planujemy ok 20, posiłki co 3 godz co daje 4 pełne karmienia + gorzka czekolada jako dopalacz (może mleczko w tubce by się przydało... ;p) oraz 8 litrów wody - jak zabraknie dokupimy. Nie jemy w barach ani knajpach ze względów ekonomicznych i zdrowotnych! Do spakowania: 2 serki wiejskie, 2 banany, 2 zestawy obiadowe (kuskus, warzywa, pierś+oliwa z oliwek), 4 wypasione kanapki i jeszcze coś o czym nie wiem ;) bo za mało posiłków mi wychodzi. Do tego apteczka w wersji mini, 2 DĘTKI, pompka, łatki, jakiś ręcznik, koszulki funkcyjne gdyby zimno się nagle zrobiło, oczywiście APARAT!
Przeraża mnie tylko ten wiatr, który nie odpuszcza od kilku dni... Albo zacznę go traktować jak wyzwanie, albo wyprawa stanie pod znakiem zapytania... ;p
Dziś regeneruję mięśnie bo się mocno skatowały ostatnio. Natomiast Jacek (właśnie wrócił :D) za godzinkę rusza na trening biegowy (10-15 km), ja lajtowo potowarzyszę mu na rowerku, a resztę dnia spędzimy patrząc sobie w oczy ;P
O!  :D
Ja tu pitu, pitu, a chlebki już gotowe :)))



Grażyna

23 kwietnia 2014

Zwyczajny dzień i róż.

Nasze życie to nie tylko bieg, wycieczki rowerowe i sielanka, to także dzień powszedni,  nasze tęsknoty, marzenia i problemy (o tych ostatnich TU nie będzie), dzień zwyczajny, który najczęściej maluje się odcieniami szarości wplatając odrobinę różu.
Ten róż to moja niekończąca się nadzieja....


Dzisiaj wstałam bardzo wcześnie, jak zawsze gdy Jacek idzie do pracy. Od pewnego czasu jeździ tam rowerem (15 km w jedną str). Gdy on się szykował wpadłam na pomysł, że potowarzyszę mu rowerowo skoro i tak już spać nie będę :) Bardzo szybko się ubrałam i o 4:50 wyruszyliśmy.
Cudny jest świat o świcie... wschodzące słońce, śpiew budzących się ptaków, kicające zające, sarny, ptactwo łowne krążące nad głowami (dobrze, że nie jestem Pisklakiem ;p) i te opadające mgły nad polami! Na ich widok natychmiast zaczęłam nucić piosenkę  SDM :)
Głowa bujała mi się jak na sprężynie raz w jedną raz w drugą str, gdy w tym samym czasie Jacek jechał bardzo skupiony, nie widzący niczego. Na moje pytanie dlaczego ma taką straszną minę, odp: "skupiam się na jeździe, żeby się nie spocić" Dobre :D ;P
Nie wie co traci, a ja bardzo żałuję, że nie wzięłam aparatu, telefonem nawet nie przymierzyłam się do fotek bo to bez sensu i tak nie oddały by tego co oczyska widziały :) Będzie pewnie jeszcze okazja, żeby wstać o 4 i wyruszyć na fotograficzne łowy ;) Zrobiłam sobie  kółeczko i wracałam z zamiarem wskoczenia pod prysznic i do łóżka z kawą, jednak po prysznicu jakoś łóżko mi odeszło ;) 
Ogarnęłam Norkę, zrobiłam 2 prania, upiekłam chałkę dla J i nawet zawiozłam żeby zjadł świeżą, a ja tym sposobem zaliczyłam 2 treningi czyli łącznie 67 km :D

Wczoraj wymieniliśmy w moim rowerze oponę i dętkę, a w drodze po ich zakup Jackowi pękła linka od przerzutek :o Coś kiepsko wchodziliśmy w te konszachty z diabłem skoro nadal dopada ją nas usterki ;P Oprócz drobnych zakupów Jacek przebiegł kilka pętelek na stadionie z całkiem dobrym czasem.


Patrzyłam na niego i przypomniało mi się, jak podczas przygotowań do półmaratonu przebiegłam 8 km w takich pętelkach, po 300 metrów każda. To było straszne! Pod koniec płakałam ze złości :p
Bieganie musi mi dawać poczucie wolności, a te stadionowe kółeczka robiły niezły syf w głowie.
Podobnie czułam na biegu "Przegonić Raka" w W-wie, 5 pętelek po 1 km! Gdy głowa po raz 3 oglądała ten sam obraz miałam ochotę zejść i zakończyć bieg....
A dziś? Oddałabym wszystko żeby wstać, ubrać moje Asicsy i gnać przed siebie... ale nogi wciąż nie pozwalają :(
Ale hola, hola!!! To ma być pozytywna pisanina :)
Ja po prostu... :)

Jutro w planach długie wybieganie Jacka, a pojutrze długi, rowerowy wypad :D 
Grażyna

21 kwietnia 2014

167 km "w siodle".


GRAŻYNA: Już jakiś czas temu stwierdziłam, że przygotowania do świąt nie niosą ze sobą niczego dobrego. Tradycja tradycją (bardzo lubię!), ale to wielkie sprzątanie, gotowanie, zmęczenie, pohukiwanie na wszystkich i wszystko w okół, a na końcu poczucie, że nikt niczego nie docenia, jest wykańczające szczególnie psychicznie. Tak więc, od jakiegoś już czasu, NICZEGO nie robię z myślą o świętach, może oprócz przygotowywania potraw :) Okna myję gdy są brudne, firanki piorę gdy uznam że nadszedł czas, sprzątam na bieżąco , więc brudem nie zarastamy a porządki świąteczne traktuję jak każde inne, czyli takowe nie istnieją. I nie czuję już tej frustracji, że z czymś nie zdążę, bo nic NIE MUSZĘ! ;P

JACEK: Wielką Sobotę postanowiliśmy uczcić po swojemu, długą wyprawą rowerową. Wyruszyliśmy po śniadaniu, około godz 10.00. Pierwszym punktem podróży był Sztynort: jest to wieś typowo turystyczna z przystanią jachtową


i pałacem Lehndorffów, w którym bywał nawet Ignacy Krasicki u swojego przyjaciela hrabiego Ernesta Lehndorfa.


Dalej trasa biegła przez Srokowo i Barciany, niestety nie znaleźliśmy tam nic ciekawego, może tylko park w Barcianach gdzie zatrzymaliśmy się na drugie śniadanie. Z Barcian kierowaliśmy się do Korsz: miasto znane z jednego z największych węzłów kolejowych na Mazurach. Jedynymi atrakcjami jakie udało mi się uchwycić była zabytkowa lokomotywa


 i tyłek Grażynki na rowerze :D


GRAŻYNA: Bardzo śmieszne! ;P Ten tyłek to może atrakcja dla Ciebie ale zapewniam, że NIE JEST TO atrakcja turystyczna :))) Co do Barcian i Korsz to tak szczerze mówiąc nie wysililiśmy się, żeby szukać tam ciekawostek. Zresztą oboje dobrze wiemy, że tak długie wycieczki rowerowe są raczej wyścigiem z czasem a nie krajoznawcze...

JACEK: Następnym punktem podróży był Bisztynek: malutkie miasteczko gdzie mieliśmy się zatrzymać trochę dłużej i podziwiać jego atrakcje: Brama Lidzbarska z XVw, spichlerz z XVIIIw i Diabelski Kamień. Droga z Korsz do Bisztynka nie obyła się bez dodatkowych atrakcji, których w programie wycieczki nie ujęliśmy, a nawet nie przewidzieliśmy, chociaż jako doświadczeni już rowerzyści powinniśmy. Około 10 - 12 km przed Bisztynkiem Grażynce zeszło powietrze z tylnego koła.  Napompowałem je licząc na to, że w Bisztynku będzie otwarty  sklep rowerowy i kupimy dętkę, a że zbliżała się już 14.00 szanse były niewielkie. Jechaliśmy ile sił w nogach by zdążyć, jednak sklep był już zamknięty. Nadzieja umiera ostatnia ;)
Właściciel będący jeszcze w środku był na tyle miły, że nam dętkę sprzedał najbardziej zbliżoną do naszej lecz nie identyczną, co się okazało niezłym ZONK-iem. Zbyt szeroką dętkę dało się upchnąć w oponie, ale wentyl nijak nie chciał przeleźć przez otwór w feldze.



GRAŻYNA: Chwilowe uczucie radości ustępujące rozczarowaniu i pytanie: "co dalej", nie było fajne... Do domu mieliśmy, bagatela, ok 80 km! :o Pozostało wygrzebać ze śmietnika wyrzuconą starą dętkę i zakleić dziurę, co zostało zrobione przez Jacka (łatki z sobą mieliśmy). Po naprawie koła udaliśmy się do Diabelskiego Kamienia gdzie wchodziłam w konszachty z diabłem :D


JACEK: Diabelski Kamień znajdujący się w Bisztynku jest drugim co do wielkości, po Trygławie z Tychowa na Pomorzu Środkowym, głazem narzutowym w Polsce. Ma 3 m wysokości, 8 m długości i 7 m szerokości. Według legendy diabeł został ojcem chrzestnym syna ubogiego szewca z Bisztynka. W zamian chłopiec, po ukończeniu nauk, miał być oddany swemu chrzestnemu. Nieświadomi, z kim zawierają umowę, rodzice wykształcili syna na księdza. W dniu, w którym odprawiał swoją pierwszą mszę, diabeł miał bardzo pilną pracę - przenosił głaz z Afryki. Ze złości, że nie zdążył przed wyświęceniem chłopca na księdza i stracił jego duszę, diabeł porzucił swój ładunek właśnie w Bisztynku. Ponoć do dziś głaz ma magiczną moc - aby ustrzec się nieszczęść i przegonić pecha, należy obejść go dwukrotnie zgodnie z ruchem wskazówek zegara, co oczywiście zrobiliśmy ;)


Z uwagi na to że czas uciekał, usterka zabrała nam trochę czasu, a to była dopiero połowa drogi i chcieliśmy zdążyć do domu przed zmrokiem, odpuściliśmy szukanie Bramy Lidzbarskiej i spichlerza.
Z Bisztynka kierowaliśmy się do Reszla (około 20 km) znajduje się tam zbudowana w 1877 r, druga pod względem rozmiarów stajnia Europy (której poszukiwania również odpuściliśmy :/). Budynek ma 150 m długości i mieści 150 stanowisk dla koni. Tasiemcowa stajnia wraz z całym zabytkowym kompleksem służy kętrzyńskiemu Stadu Ogierów. Jego specjalnością jest hodowla masywnych ogierów ras zimnokrwistych. Są tam organizowane atrakcje turystyczne w postaci wycieczek bryczkami do Świętej Lipki lub Gierłoży KLIK
W drodze do Reszla, ok 5 km przed miejscem docelowym, znowu zeszło powietrze z koła, tym razem odleciał wentyl :o Pozostało już tylko szukanie warsztatu albo kogoś z wiertarką, kto by rozwiercił otwór w feldze. Po 15 minutowym marszu z rowerami doszliśmy do zabudowań gdzie napotkany pan użyczył nam wiertarki i mogliśmy wymienić dętkę. Wyruszyliśmy dalej, ale z uwagi na uciekający czas i około 65 km do domu, nie zatrzymywaliśmy się już w Reszlu, a dopiero w Świętej Lipce gdzie się posililiśmy, odpoczęliśmy, napiliśmy Świętej Wody ;) i ok 18.30 ruszyliśmy dalej.


GRAŻYNA: Taaa.... najpierw konszachty z diabłem a potem Święta Woda ;P
Nie ma to jak być kutym na cztery łapy ;)))
Po tak wrednym zachowaniu mojej dętki, myśli miały prawo być różne, ale nie pozwoliłam głowie, aby popsuła mi nastrój :)


Widoki rekompensowały dużo :)



 "Wina" nieprzygotowania była NASZA. Wybierając się rowerami gdziekolwiek trzeba być przygotowanym na dziurę w dętce i inne usterki, a my jak dzieci zapakowaliśmy kanapki, wodę, pompkę, no dobra i chociaż łatki ;p i wyruszyliśmy na "podbój świata" ;D Najbardziej przerażała mnie wizja marszu. Mogę iść 20-30 km ale 65... Zakładając tempo 6 km/h to ponad 10 h czyli średnio możliwe haha :)
Była jeszcze ewentualność dojścia do Kętrzyna (20 km) i stamtąd pociągiem do Giżycka, a następnie kolejne 15 km marszem... Może na śniadanie Wielkanocne byśmy zdążyli ;p ;p ;p
Do domu DOJECHALIŚMY rowerami o 21 już bez przygód. Zmęczenie  jakie czułam jest nie do opisania, może podobne do tego, gdy po raz pierwszy przejechaliśmy 28 km ;)
Na niedzielę Wielkanocną mieliśmy dwa plany do zrealizowania: 1. biegowy - pierwszą piątkę biegnę ja a Jacek rowerem obok, drugą piątkę (tempówkę) robi Jacek, a ja wracam rowerem; 2. rowerowy - jedziemy do mamy J na kawę, w dwie str 120 km! Jednak mięśnie zweryfikowały plany, tzn moje mięśnie, bo Jacek swoją piątkę przebiegł, choć nie do końca tak jak chciał, a ja tylko "pokicałam" na rowerku przy jego boku. O wyjeździe do mamy nie było mowy ;p Zresztą przez cały dzień przemieszczałam się krokiem posuwistym :)))
Dziś jest już lepiej, i nawet pomyślałam o długim, samotnym rowerze (Jacek w pracy), ale noc jakaś nieprzespana, więc i uczucie zmęczenia mi towarzyszy...

Jestem ciekawa jakimi kolorami namaluję mój dzień...


Grażyna i Jacek