11 lipca 2016

Odległość - pojęcie względne.

Jakże inaczej odbiera się pojęcie odległości na wsi i w mieście oraz przez różne pokolenia.
Na wsi, gdzie komunikacja publiczna jeździ kilka razy na dobę, a w niektóre miejsca w ogóle nie zajeżdża, młodzi coraz częściej mają własne auta, a starsi???
Jeżdżą rowerem (zwykle jest to stara przedwojenna  "Ukraina"


do której co sprytniejsi potrafili zamontować nawet silnik




 lub "Jubilat"


czy "Wigry")


dwa ostatnie w latach 80 - tych były szczytem techniki rowerowej. O dziwo jeszcze te cuda jeżdżą i mają się dobrze :-D

Często przemieszczają się pieszo, inaczej określając odległość niż ludzie w mieście,
gdzie przystanki komunikacji miejskiej są co kilometr albo i częściej i jeżdżą co parę minut.

Jakiś czas temu, spacerując po Gdyni, spytałem sporo starszego mężczyznę o drogę.
Usłyszałem: " Ooo Paaanie! to trzeba trolejbusem, tam dobry kilometr będzie".
Podobną sytuację miałem w Gdańsku i w Poznaniu, gdy Grażynka biegła maraton, a ja chciałem jej pomachać na trasie. Ludzie byli w szoku, że chcę iść pieszo 3 czy 5 km skoro można podjechać komunikacją miejską.

Natomiast na wsi, wiele lat wcześniej, jak i całkiem nie tak dawno, pytałem o drogę starszego pana na opustoszałej wiosce, gdzie już chyba sami emeryci pozostali.
Odpowiedź: "tędy do asfaltu, w prawo do drogi głównej i cały czas prosto. To jakieś dwie godziny drogi. Tylko, że tu samochody, niebezpiecznie, lepiej tu lasem, za paśnikiem dróżka do drogi, a za lasem w prawo. Pół godziny i na miejscu".


O ile przyjemniej się maszeruje taką drogą bez sznura samochodów "na karku"

(fota zapożyczona z netu)


Dwie godziny?? Pół godziny?? W jego wypowiedzi nie było pojęcia kilometrów tylko czas.
Pewnie gdyby to było daleko powiedziałby do zachodu słońca lub przed zmrokiem :-)

Wiek też zmienia spojrzenie na tę kwestę.
Ludzie wychowani w czasie kiedy samochód miały tylko przedsiębiorstwa państwowe (prywatnych nie było) i parę bogatszych osób, inaczej widzą przejście paru kilometrów, niż osoby urodzone po 1980 roku,  kiedy coraz więcej samochodów widywaliśmy na ulicy i stawały się coraz bardziej dostępne. Komunikacja miejska też zaczynała rozkwitać.
Młodzież nie nawykła do chodzenia jest coraz słabsza i przeważnie nawet nie pomyśli by iść kiedy może podjechać autobusem czy tramwajem.

Jacek

2 lipca 2016

Wycieczka Krajobrazoznawcza

Jacek:
Wyruszyliśmy w kolejną wyprawę kaszubskimi drogami.
Tym razem korzystaliśmy tylko i wyłącznie z mapy papierowej, bez pomocy nawigacji w telefonie
i nie żałujemy (nawigacja często wyprowadza nas w pole).


Nasza wycieczka początkowo miała wyglądać zupełnie inaczej i obejmować dwa dni, ale niepewni pogody w ostatniej chwili zmieniliśmy trasę.

Do Egiertowa trasa była już nam znana, przyjemna i z fajnymi widokami:




Z Egiertowa, chociaż w planach była Kościerzyna, kierowaliśmy się najpierw na Kartuzy.
Jest to miasteczko w którym zamieszkuje niespełna 15 tyś. mieszkańców, lecz bardzo mocno zachowana jest tradycja kaszubska jak i język. Łączą się tu drogi wojewódzkie 211, 224 i 228 więc z każdej strony dojazd jest łatwy.

Najstarsze budynki znajdują się na deptaku przy ul. Dworcowej

(zdjęcie zapożyczone z internetu)
Ciekawostką miasteczka jest też "Zespół Klasztorny Kartuzów" od którego wcześniej wieś Kartuzy otrzymało swoją nazwę.

Z Kartuz kierowaliśmy się do Kościerzyny. Po minięciu tabliczki z końcem miejscowości, zaczął się Kaszubski Park Krajobrazowy, który ciągnie się aż do Kościerzyny.
Drogę 228 o bardzo dużym ruchu samochodowym, postanowiliśmy urozmaicić skręcając w cieniutką niteczkę, którą trudno wypatrzeć na mapie.
Nie żałowaliśmy. Cienka niteczka, częściowo asfaltowa, częściowo gruntowa, dawała nam większą przyjemność z jazdy niż ściganie się z samochodami na drodze krajowej.




Grażyna:
Nawiązując do tytułu, nasze wycieczki zazwyczaj są krajobrazoznawcze, a nie krajoznawcze :-P
Ponieważ trasy układa moja "brzydsza" połowa ;-) to i ta połowa prowadzi nasz dwójkowy lub trójkowy peleton :-)
I wygląda to tak, że pędzi na złamanie karku, a reszta z wywalonym jęzorem i brakiem tchu, próbuje jemu dorównać.
Czasami drę się niemiłosiernie, żeby się zatrzymał bo fotę chcę zrobić ale i tak nie zawsze słyszy...
Najśmieszniejsze jest to, że tworząc naszą mapkę Jacek wypisuje co i gdzie można zobaczyć, ale w trakcie okazuje się, że albo za późno, albo za drogo albo dzień i czas nam się kończy :-/
Tereny Kaszub są piękne i urozmaicone. Dech zapierają widoki, które często przypominają Bieszczady :-D





Nawet wypas owiec na kaszubskich halach jest łudząco podobny do tego górskiego :-)


Gdy skręciliśmy w tę nitkowatą dróżynkę, o której wspomniał Jacek, okazało się, że jeździ tamtędy PKM-ka zwana śmiesznie Minionkiem :-)



Ten Minionek, to czasami miejsce pracy mojego Kanarka :-D

Jacek:
Drogi nie skróciliśmy, ale też nie wyszło nam dalej.
Kościerzyna jest bardzo starym miastem kaszubskim. Początkowo jako gród obronny, otrzymała prawa miejskie już w 1398 roku.
Po dotarciu do Kościerzyny, skierowaliśmy się na rynek.
Przy fontannie siedzi kaszubski wędrowiec Remus KLIK



No i oczywiście posiłek przed dalszą drogą.



Pogoda zaczęła płatać figle i pryskać nam letnim deszczem, zniechęcając do zobaczenia innych atrakcji. Np. Muzeum Kolejnictwa


i Muzeum Ziemi Kościerskiej


Udaliśmy się w drogę do domku, a był to dopiero 69 kilometr naszej podróży. Do domu zostało jeszcze 30 km.

Grażyna:
Noooo... zawsze można zwalić na pogodę :-P
Bar PRL rozczulił mnie bardzo, musiałam tam wejść i skorzystać z ich oferty. Za dwudaniowy obiad: zupa paprykowa lub owocowa + drugie danie - ziemniaki mix surówek i kotlet z piersi kurczaka -zapłaciliśmy całe 11 zł/os!
Można się najeść, na bank było świeże i smaczne.
Zresztą jak człowiek zmęczony i głodny to wszystko smakuje ;-)
Bo cała sztuka, w naszym mniemaniu, to mieć niewiele kasy a korzystać ile się da :-) i szukać tanich możliwości.
Są rzeczy na które wydajemy jednorazowo bardzo dużo pieniędzy (lub spłacamy raty) np lodówka, rowery czy inny sprzęt, ale pozostałe sprawy staramy się traktować z przyjemnością
i minimalistycznie.
W Złotej Górze KLIK natknęliśmy się na bardzo ciekawy kamień


Pomysłowość i zdolność artystyczna ludzi nie zna granic :-)
W tym samym miejscu jest też piękny punkt widokowy


i pomnik Bohaterów Ruchu Oporu Pomorza Gdańskiego.


Posiedzieliśmy tam troszkę, pożartowaliśmy, pośmialiśmy się, panowie zjedli kanapkę (bo ja swoje oddałam wcześniej, jeszcze przed Egiertowem, bardzo głodnemu bezdomnemu psu...) i ruszyliśmy w dalszą drogę.


Gdzieś na trasie minęliśmy kaszubskie Leszno (pozdrawiamy Agu :-* :-D)



a także kaszubski Lubań (pozdrawiamy Syś :-* :-D )


również Limonka "stanęła" nam na drodze (pozdrawiamy Aga :-* :-D )


i w tempie żółwim kierowaliśmy się w znanym nam kierunku.
Po tej wycieczce 3 dni nie mogłam usiąść na tyłek i zastanawiam się, gdzie się podziała moja siła, kondycja i zapał...
Cieszę się z jednego, że mimo wielu przeciwności, wsiadamy na rowery i nie poddajemy się upływowi czasu.


Grażyna i Jacek

1 lipca 2016

Zmiany... Pozytywna Pesymistycznie.

Trudny temat, drążący mnie jak woda skałę, od bardzo dawna...
Nie lubię zmian!
Nie lubię niczego z czym muszę się rozstać, co stanowiło dla mnie ogromną wartość.
Nie lubię rozstawać się z ludźmi - choć się rozstaję;
Nie lubię opuszczać miejsc - choć je opuszczam;
Nie lubię wyrzucać rzeczy mających wartość sentymentalną - choć je wyrzucam...
Te wszystkie psychologiczne wywody, że każda zmiana niesie za sobą DOBRO, są dla mnie nic nie wartą paplaniną, bo jak można wszystkich wciskać do jednego worka i wmawiać im, że ZMIANY są piękne i potrzebne?
Dla mnie nie!
Niszczą mnie, doprowadzają do stanów depresyjnych, bezsenności, lęków...
Lubię swoją strefę komfortu i nie potrzebuję przewracać swojego życia do góry nogami, żeby czuć się dobrze.
Kochałam moje Mazury całym serduchem, od pierwszego dnia czułam się tam jak w domu, myślałam, że tam zostanę do starości i śmierci...
Ale tak się nie stanie, bo gdy żyje się w parze trzeba liczyć się z marzeniami drugiej strony.
I się liczę.
Nie wiem tylko czy działa to odwrotnie... no zwyczajnie nie wiem!
Tęsknię do domu!
Wiele lat temu sama zdecydowałam się na WIELKĄ zmianę, która dla mnie była dobra, ale krzywdząca dla innych, i płacę za nią do dziś.
Ostatnia zmiana, przeprowadzka, jest dobra dla kochanej osoby, ale krzywdząca dla mnie... i gdzie tu złoty środek?
Żyję z dnia na dzień, jakoś tak mechanicznie, podupadło moje zdrowie... tak więc zmiana "wyszła mi bokiem".
I ciągle tylko słyszę "przyzwyczaisz się", "będzie dobrze", "zmiany są potrzebne" itp itd
Czy ludzie, którzy wypowiadają te słowa, w ogóle zastanawiają się, że ja nie chcę tych słów?
Jeśli nie rozumieją, to niech milczą!
Moje cierpienie jest ogromne i okropne :-( Nawet oglądanie mazurskich zdjęć sprawia mi ból, tak jakbym oglądała COŚ co umarło...
Niedługo miną 4 miesiące od przeprowadzki, a ja ciągle mam nadzieję, że tam wrócę, że wejdę do mojego domu, że usiądę na mojej kanapie, że otworzę moją komodę, że będę w mojej kuchni przygotowywała kolejny posiłek...
A potem przebudzenie i myśl, że już nigdy tak się nie stanie.
Zagłuszyłam swoje wewnętrzne JA, które mówiło krótko "NIE!", zagłuszyłam potrzebami innych i płacę za to każdego dnia.
Siebie trzeba słuchać, a nie mądrości innych.
Jeśli ktoś lubi zmiany, to niech sobie je funduje choćby codziennie i fajnie, że tacy ludzie są, ale dajmy żyć w spokoju tym, którzy tego spokoju potrzebują, a zmiany doprowadzają ich do łez, bezradności i wewnętrznego bólu.


Nie mam odwrotu.
Nie wrócę do mojego domu bo został sprzedany wraz z wyposażeniem.
Nie ugotuję w mojej kuchni już nic, choć uwielbiałam gotować.
Tutaj gotuję tylko to co muszę... nie mam do tego serca.
Budzę się bo muszę, wstaję bo muszę, jem bo muszę...


I czekam na dzień kiedy wreszcie coś zaiskrzy do miejsca w którym MUSZĘ żyć.

Grażyna
P.S.
MUSIAŁAM to z siebie wyrzucić... w towarzystwie tony łez.
Przepraszam...

27 czerwca 2016

Noc Świętojańska


Święto to, zanim nie zostało przywłaszczone przez chrześcijan i nazwane nocą Świętojańską, było nocą Kupały

Było to święto obchodzone ku czci ognia i w zależności od regionu nosiło różne nazwy.
Zabawy w lasach i nad rzekami, skakanie przez ogień, rzucanie wianków na wodę, poszukiwania kwiatu paproci.


W tradycji słowiańskiej było to święto wody i ognia, ale również święto miłości i płodności, słońca i księżyca.
Obrzędy w trakcie tej najkrótszej nocy miały na celu zapewnienie zdrowia i urodzaju.

Chrześcijanie za patrona tego święta obrali Jana Chrzciciela i nazwali nocą Świętojańską.
Duchowni by zachować tradycje a jednocześnie przekształcić to święto na Chrześcijańskie połączyli z Zielonymi Świątkami, jest to teraz święto ziół i oczekiwania wiosny.

Noc Świętojańska jest z 23 na 24 czerwca natomiast Święto Kupały 20 do 22 czerwca.

Jacek


26 czerwca 2016

Wieżyca.

Jacek:
Pierwszy nasz wypad na nowych rowerach miał być na Wieżycę.



Jest to najwyższe wzniesienie Kaszub (328,6 m p m), znajduje się w ponad 100 letnim lesie bukowym, który od 1962 roku jest: Kaszubskim Parkiem Krajobrazowym.
Sam dojazd na miejsce nie był skomplikowany. Wystarczyło przed wyjazdem zerknąć na mapę, na jakie miejscowości się kierować.
Ze znanej nam trasy, za Przywidzem, skręcić na Egiertowo i trzymać się drogi na Kartuzy aż pokażą się tabliczki kierujące na Wieżycę.

Wieża widokowa widoczna była już z kilku kilometrów,


pomimo to wejście na nią jakoś minęliśmy. Co prawda, było to popołudnie, po pracy i nie mieliśmy zbyt wiele czasu na włóczenie się, ale fakt faktem, że gdzieś mam ono umknęło.
By ominąć bardzo długi podjazd z którego się fajnie zjeżdżało, postanowiliśmy tę górę objechać
i tym sposobem znaleźliśmy się w Szymbarku.


W centrum wsi zatrzymaliśmy się na regeneracyjny posiłek


W kamieniu wykuto Kaszubską nutę :-)


Droga powrotna, nawet inną trasą była całkiem prosta, ale my chcieliśmy się wspomóc nawigacją w telefonie i ją trochę skomplikowaliśmy.



Wcześniej, gdy korzystaliśmy tylko i wyłącznie z mapy papierowej, mniej błądziliśmy...
Jednak co to za wyjazd bez zgubienia drogi :-P

Grażyna:
Wieżycę zaliczyliśmy kilka lat temu zimą.
Było bardzo zimowo, a po zaliczeniu w/w wzniesienia nie mogliśmy odnaleźć auta :-|
Taki nasz urok, że wiecznie błądzimy ;-) i kiedyś nas to bardzo denerwowało, dziś śmiejemy się, że gdybyśmy trafiali bez pudła to byłoby nie po naszemu :-P
Miejsce, które wybraliśmy do życia (nie mówię że do śmierci!) jest bardzo urokliwe i ma nam do zaoferowania zapewne wiele fajnych zakątków, ale praca i dojazdy pochłaniają 2/3 naszego czasu...
Może kiedyś się to zmieni, a przynajmniej jedno z nas musi zmienić pracę lub całkiem z niej zrezygnować.
Wycieczka była typowo rowerowa, z młodym Kamilem :-)


biegaczem, dla którego jednak jazda powyżej 50 km była bardzo męcząca. Ale dał radę ;-)
I widoki cudne...





Ale i tak tęsknię do domu...
Dobrze, że mam moje pole.

Grażyna i Jacek