1 kwietnia 2015

XVI Półmaraton Żywiecki

Jacek:
W niedzielę 29.03.2015r przebiegłem swój drugi w tym roku półmaraton. Tym razem w Żywcu.
Z  tego co zdołałem się dowiedzieć przed biegiem, jest to trudniejsza trasa niż w Sobótce.
Czas na ukończenie biegu ograniczono do 2:30, a że w Sobótce zajęło mi 2;21 więc teraz musiałem się skupić na zmieszczeniu się w limicie czasowym by nie zostać zdyskwalifikowanym.
Dowiedziałem się od Włodka, że pierwsza połowa trasy to czysty "lajcik" a druga to prawdziwy "hardcore".
Postanowiłem więc biec tak, by się za mocno nie umęczyć w pierwszej połowie ale i mieć na tyle dobry czas by zmieścić się w limicie czasowym na mecie.
Bałem się tego biegu... gdyż przez ostatnie 3 dni gościliśmy w okolicach Rybnika racząc się śląską kuchnią i nie spotykaną na innych terenach gościnnością. Objadanie się i alkohol przez 3 dni, prawie brak ruchu i później bieg? Ale cóż takiej wspaniałej gościnności, płynącej prosto z serca nie można odmówić :-)

Przed startem, komentator powiedział, że przeważnie zawodnicy tego biegu usiłują zmieścić się w magicznym czasie 1;30, więc dla ułatwienia będzie biegł pan z napisem na koszulce "biegnę na 1:30" z balonikami i by się tego pana trzymać.
Niestety nie moja liga, ale przynajmniej miałem wyobrażenie o poziomie zawodów.
Start.
Pan z balonikami zniknął mi z oczu w kilka sekund po wystrzale startera a za nim pognała spora grupa biegaczy. Ja tuptałem sobie swoim tempem nie zwracając uwagi na "rwących" do przodu.


Faktycznie połowa trasy to była na przemian: górka - dołek, z niezbyt wymagającymi przewyższeniami. Mijając tabliczkę 10 km ktoś krzyknął, że nie ma jeszcze godziny, byłem już pewny, że nawet jakbym bardzo mocno osłabł i musiał dopełznąć do mety to w limicie powinienem się zmieścić. Jednak GPS, tego kogoś, oszukiwał. Według międzyczasów organizatorów (jak się później dowiedziałem) było 1:00:31 i zajmowałem 1743 pozycję.
Po 11 kilometrze zaczęły się coraz bardziej wykańczające podbiegi.
Zastanawiałem się kiedy zacznę tracić siły. Zwykle zaczynam słabnąć między 12 a 13 kilometrem. Skończył się, przygotowany z miodu,cytryny i nasionek chia, izotonik. Biegnę dalej i o dziwo nadal całkiem nieźle się trzymam.
Mijam tabliczkę 15km, dwa ciężkie podbiegi za mną, odpoczywam biegnąc z górki, ktoś mówi, że mamy duże szanse na czas 2;10, ta informacja dodatkowo mnie motywuje. Dogoniłem pana z którym biegłem od co najmniej 20 min, (jak mówił) stały bywalec tego biegu, a który zostawił mnie na ostatnim podbiegu.
Daleko przede mną tabliczka 18 km, "wodopój" i wielka góra na którą trzeba się wdrapać.
 Mój towarzysz powiedział, że to już ostatnia góra, najbardziej wyczerpująca, lecz na jej szczycie jest 19 km i nagroda w postaci kilometrowego zbiegu.
Dotarłem na szczyt, tym razem dotrzymując tempa mojemu kompanowi, nadal nie padam na nos, zastanawiam się co mi dało tyle energii??? To na pewno śląska kuchnia :-D
Zaczynam swój finisz wyprzedzając kogoś co jakiś czas. Tabliczka 20 km, ulice miasta, przede mną grupka biegaczy, usiłuję ich dogonić. Prawie mi się udało, ale zaczynam słabnąć, znowu się oddalają, widzę już pierwszy baner przed metą, meta jest 10 metrów dalej, staram się przyśpieszyć, znowu prawie ich doganiam, ale linię mety przekraczam za nimi.


Tym razem widziałem czas na zegarze. Zdążyłem przekroczyć linię mety zanim sekundy zmieniły się z 12 na 13. Czas brutto 2:13:12.


Dostałem medal i na chwilę usiadłem by uspokoić tętno.
Jestem z siebie zadowolony, to była faktycznie bardzo wymagająca trasa, przynajmniej dla mnie.
Znalazłem Grażynkę, SMS od organizatorów informuje mnie o czasie netto: 2:12:50.
Międzyczasy: 10 km 1:00:31, pozycja 1743, 15 km 1:32:49 i pozycja 1730 czyli od 10 km poprawiłem się o 13 pozycji. Na mecie pozycja 1718 czyli przed metą jeszcze wyprzedziłem kolejnych 12 osób. W sumie to nie ma znaczenia ale jakaś malutka satysfakcja jest.
Włodek też biegł i utrzymał swój czas z Sobótki.


Bieg ukończyło 1849 osób, kilku osobom nie udało się zmieścić w czasie.
Nie wiem ile osób startowało i czy dobiegli wszyscy.

Już po wszystkim rozważałem, że zwykle słabłem po 12 kilometrze biegu, trzymając przed startem odpowiednią dietę i pilnując treningów. Teraz przez tydzień, od biegu w Sobótce, było tylko jedno 6 kilometrowe rozbieganie i raz rower 61 km. Przez ostatnie 3 dni prawie od rana do wieczora objadałem się mięsem z dużymi ilościami piwa na przemian z wódką i tu taki kop energetyczny ;-) Chyba odkryłem nową metodę na lepsze wyniki sportowe :-P

Grażyna: 
"Nowa metoda na poprawienie wyników sportowych" - ha ha ha :-D niezły tekst, ale dla własnego bezpieczeństwa może nie próbuj tak przez dłuższy czas :-P

Jakoś ciągle nam umyka, żeby napisać iż biegi to nie tylko wyścig tysięcy krejzoli, to także czas na zabawę :-)
Przychodzą całe rodziny, tatusiowie/mamusie wbiegają na metę z dziećmi, inni biegają z psami
Niektórzy się przebierają :-)


    Wyjazd z Rybnika po rozsądnym śniadaniu nastąpił przed 8 rano. Trzeba było odebrać pakiet startowy wraz z numerem i się rozejrzeć po okolicy.
Jazda wcale słodka nie była, połowa drogi po omacku, we mgle...



I choć widoki zdjęciowo jak z bajki czy horroru ;-) to strach, ze COŚ wyłoni się z tej mgły sunąć prosto na nas był duży.


Jadąc z Mazur w dół sunie się na południe i choć wiem jak wygląda mapa cały czas czułam rozczarowanie, że JESZCZE nie widzę gór!
No dobra, był pagórek typu Ślęża i drugi o nazwie Św Anna, ale to były góreczki dobre na sanki, a ja chciałam gór! :-P
W drodze do Żywca, gdy mgły już trochę opadły, za jednym ze wzniesień ukazał się piękny widok :-D


Nareszcie! Były to góry z prawdziwego zdarzenia :-)
Kolejny niedosyt jest taki, że nie było czasu na wędrówki po nich :-/
Zresztą szlaki jeszcze zaśnieżone, a my amatorzy przecież...

Po biegu nasze włóczęgostwo dobiegło końca.
Ok godz. 15 (po godzinnym turlaniu się w korku) wyjechaliśmy z Żywca, kierując się na Skierniewice. Tam byliśmy po 20.
Kolejne spotkanie z moim Kurczakiem (jeszcze bardziej zakręconą biegaczką niż my razem wzięci :-D ), u którego czekał nocleg :-*
W poniedziałek ruszyliśmy do domu.
Oczywiście rok się nie skończył, a za dwa tygodnie kolejny wyjazd ;-)
Agu! Jesteś gotowa??? :-D :-D :-D


Grażyna i Jacek

28 marca 2015

Zdzieszowice.

Jacek:
To był nasz kolejny przystanek.
Był, bo niestety dobiegł końca.
Znalazło się trochę czasu na odpoczynek dla regeneracji mięśni, ale że nie jesteśmy kanapowcami, już w niedzielę zrobiliśmy spacer na górę Świętej Anny :-)

 


w poniedziałek spacer nad Odrą


a we wtorek po za 6-kilometrowym rozbieganiem zakwasów, rowerowa wycieczka do zamku w Mosznie.


Trasa miała ponad 61 km, ale pomimo bardzo uciążliwego wiatru, dzięki narzuconemu przez Włodka tempu, nasza średnia prędkość jazdy wyniosła prawie 22km/h.

Grażyna: 
Góra Świętej Anny to wygasły wulkan :-) Pierwszy raz w życiu chodziłam po wulkanie, albo po raz pierwszy wiedziałam, że po nim chodzę ;-P

 

Towarzystwo doborowe również za przewodników robiło, więc czego chcieć więcej :-D 
Na góreczkę nie tylko da się wejść, jeśli kto woli to może wbiec albo i wjechać ;-) 


Darowaliśmy sobie tym razem tego typu eksperymenty, ale może kiedyś... kto wie, kto wie ;-)
Na spacerze zabrakło nam wiosennej pogody (niestety), ale nie zabrakło dobrego nastroju :-) 


Będąc na szczycie zerknęliśmy również na Klasztor Franciszkański i kościół. 

 

Niestety, nie wszystkie widoki z góry są takie urocze, bo trudno mówić o jakimkolwiek uroku dymiących kominów... 

 

Wyprawa do Moszny urodziła nam się ot tak, po prostu :-) 
Po śniadaniu każdy zrobił swój trening (oprócz Terci, bo ona "trenowała" w pracy :-P) i dosiedliśmy rowerów. Ja dostałam typowo szosowy rower, więc jechało mi się świetnie, tylko ten wiatr... Był okropny i porywisty :-/ Osłabłam i prawie zasłabłam w drodze powrotnej jakoś ok 50 kilometra. 
Sam zamek jest śliczny (widok od str ogrodu)


tyle, że w ogrodzie kicha bo zieleni jeszcze brak... :-) 
Aaaaaa i na wierzy jakaś księżniczka księcia się nie doczekała ;-) 


Jacek:
Zdzieszowice to niewielkie miasteczko na Górnym Śląsku w województwie opolskim.
O samym miasteczku niewiele mogę powiedzieć. Powstało późno, bo dopiero w okresie międzywojennym dla robotników Solowni.
Dziś po Solowni pozostała tylko nazwa i powstałe osiedle.
W mieście znajdują się Zakłady Koksownicze "Zdzieszowice".
Są największym i najnowocześniejszym producentem koksu w Polsce i Europie i zarazem daje zatrudnienie dużej części mieszkańców Zdzieszowic i okolicy.
Zdjęcie przedstawia Pomnik Powstańca Śląskiego.


Grażyna: 
Nie mogę pominąć milczeniem Luny :-)


starszej pani, kochanej przez właścicieli bardzo, o której mówią "jesteś tak brzydka, że aż piękna" :-D
Luna chyba i nas pokochała swoim psim serduchem z wzajemnością ;-)

Zawsze można się do czegoś przyczepić, że coś za młode, za stare, że nie ma historii, albo ma zbyt długą i rozlazłą...
My ostatnio wszędzie wpadamy jak po ogień i czujemy niedosyt, że nie udało nam sie zobaczyć wszystkiego.
Z drugiej strony jest powód, żeby do tych miejsc wracać ;-)

Grażyna i Jacek

27 marca 2015

Rybnik.

Jacek:
Spędziliśmy w nim prawie 3 dni. Jest to jedno z większych miast Górnego Śląska.
Czas powstania miasta jest trudny do określenia, pierwsze wzmianki pochodzą z lat 1295-1305.
W miejscu dzisiejszego Rynku znajdował się kiedyś staw rybny, będący głównym źródłem utrzymania mieszkańców. Od niego prawdopodobnie pochodzi nazwa miasta.


Nasze pierwsze kroki po przybyciu do Rybnika postawiliśmy właśnie na rynku. Trwał tam kiermasz przedświąteczny :-)

 

I nawet nasze klimaty można było tam znaleźć ;-P


Grażynka zachwycała się starociami, zgodnymi z jej pasją ;-)
(nawet nie wiemy czy to antyk, czy podróba :-P)


Ludzie tu mieszkający posługują się gwarą śląską. Gdy poszedłem ze znajomym Ślązakiem do baru, to po kilku zdaniach usłyszałem: "Ty jesteś z Mazur?"
Tego akcentu nie da się pomylić z żadną inna gwarą, a ja myślałem, że posługuję się poprawną polszczyzna i nie "zaciągam" gwarą :-O
Jakiż byłem naiwny...

Grażyna: 
He he :-D za to ja usłyszałam, że w mojej mowie nie słychać gwarowych naleciałości ;-)
Dla mnie nie ma to ŻADNEGO znaczenia, a klimaty typu Śląsk, Kaszuby itp, itd uwielbiam :-)
Rybnik (i nie tylko), to miasto wielu rond. Jako kierowca też uwielbiam, bo to płynna jazda, a nie wystawanie na światłach. Każde rondo ma swoją nazwę i COŚ na nim stoi. A to pomnik, a to rybki, a na jednym z nich rowerzyści :-D Powszechnie wiadomo, że rowery kochamy (zaraz po bieganiu), więc nie mogłam się powstrzymać... no nie mogłam! :-P




Ula twierdzi, że niezłe zainteresowanie musiałam wywołać, ale ja tam byłam sobą zajęta, a nie zainteresowaniem kierowców czy przechodniów ;-D Zresztą mało ludzi się kręciło, bo było zimno jak w "psiarni" (nie wiem skąd to powiedzenie...)
Ula i Jarek - to ludziska, którzy nas gościli od czwartku do niedzieli.
Czas z nimi spędzony był treściwy bardzo, zwłaszcza pod względem żarciowym i piciowym :_D
Oczywiście "wodę" mam na myśli :-P

 


Gościnność na Śląsku chyba nie ma granic...
Nie dość, że ciągle byliśmy najedzeni (żeby nie powiedzieć przejedzeni ;-P), to jeszcze wymieniono nam w aucie 3 żarówki (przemilczę, że nikt kasy nie chciał - dziwne to bardzo w dzisiejszych czasach :-O ). A żebyśmy nie wracali głodni do domu Jarek ukulał dla nas karminadle (w ilości jak dla wojska!), a Ula do 2 w nocy smażyła serniczki i robiła tartę serowo-szpinakową.




O 8 rano (w dniu wyjazdu) przy drzwiach wyjściowych czekała na nas wielka torba z żarciem...
Będziemy ją przerabiać tydzień albo i dłużej :-D

Oczywiście próbowałyśmy też być bardzo grzeczne i wtedy na stole wylądował koktajl bananowo-jagodowy :-)


po którym dziarsko wypuściłyśmy się w las z kijami ;-) 


W domu Uli i Jarka czekała na mnie jeszcze jedna niespodzianka, a mianowicie spotkanie z moimi ciotkami :-D




Cudowne są i ZAWSZE uśmiechnięte ;-P Niestety, pozostałe 100 sztuk miało zbyt mało czasu, żeby wydostać się ze swoich zakamarków ;-) 

Pobyt musiał dobiec końca, a niedosyt takich spotkań zawsze jest wielki... 
Pozostaje nadzieja, że kiedyś wrócimy w te strony, albo ludzie, którzy otwierają przed nami drzwi swoich domostw, zawitają w nasze skromne progi :-) 

z Zorką :-)

Ula powiedziała coś, co chwyciło nie tylko za serce, ale i za gardło: 
"Byłam podjarana na Twój przyjazd jakbym oczekiwała na gwiazdę filmową, bo dla mnie jesteś gwiazdą z netu nie różniącą się od gwiazd wielkiego ekranu, które też znam tylko wirtualnie." :-) 

Dla mnie Ula to Gwiazda, przy której wszystkie inne bledną! :-* 



Grażyna i Jacek

26 marca 2015

Wrocław

Grażyna: 
26.03.2014 (15.30)
Siedzimy właśnie w aucie i odpoczywamy...
Z domu wyruszyliśmy 18.03., za nami Wrocław, Sobótka i Zdzieszowice, a przed nami Rybnik (w którym już jesteśmy) i Żywiec.
Te wszystkie miejsca to nie tylko przeloty, biegi i zwiedzanie, to także spotkania z fantastycznymi ludźmi :-) którzy otwierają przed nami drzwi swoich domostw, niejednokrotnie widząc nas po raz pierwszy na oczy :-)
Większość, a nawet 100% TYCH znajomości, to znajomości zawarte wirtualnie ;-)


Jacek:
Spędziliśmy 2 dni (19 i 20.03.2015) we Wrocławiu.
Byłem tam po raz pierwszy, zwiedzanie ograniczyliśmy do starej jego części oraz kilku mostów i kładek, z ponad 100 się w nim znajdujących.
Pierwszy most (staro-nowy) to był Most Grunwaldzki


Część betonowa mostu pozostała z czasów jego budowy (lata 1908-1910), cześć wisząca, przez całą szerokość Odry, została odnowiona niedawno ze względu na obciążenie jakiemu musi sprostać.

Nie przechodziliśmy na drugą stronę (Plac Grunwaldzki) tylko wzdłuż Odry, przy budynku Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego, doszliśmy do Mostu Pokoju i przeszliśmy przez Odrę na ul. Wyszyńskiego, do Ogrodu Botanicznego.



Ze względu na porę roku w ogrodzie nie było jeszcze co oglądać :)
Placem przy katedrze


doszliśmy do Mostu Tumskiego zwanego też mostem Zakochanych :-)


Zakochane pary zostawiają na nim kłódki opisane imieniem, nazwiskiem i datą.



Następne były Mosty Młyńskie i wyspa Słodowa.


Bulwarem Słonecznym usiłowaliśmy wrócić na Stare Miasto.


By tam dotrzeć trzeba było przejść przez Żabią Kładkę i Wyspę Bielarską.
Z Wyspy Bielarskiej na wyspę Słodową (mostek o niezidentyfikowanej nazwie) następnie kładką Słodową do ul. Bolesława Drobnera do mostu Uniwersyteckiego


i Uniwersytetu Wrocławskiego z powrotem do rynku.


Wydreptaliśmy ciekawą figurę i według mojego Endomondo 8 km. Faktycznie powinno wyjść około 7 km. Moje endo oszukuje :)


Grażyna: 




I w tym miejscu moglibyśmy zakończyć naszą opowiastkę o Wrocławiu, bo napisałeś już wszystko co mogło się tam wydarzyć i co mogliśmy zobaczyć w tak krótkim czasie i bez przewodnika :-) 

Oczywiście spotkania z Dorotką i jej kotami 


oraz z dwiema Magdami


były/są bezcenne! :-D
Z Dorotą zaliczyłyśmy spacer i wspólnie przebiegnięty 1 km he he ;-P natomiast przemilczę kwestię wsiąkającego w nas wina :-) :-) :-) i piwa :-P 
Nie mogę przemilczeć Radzia, który skradł moje serce :-D 


Jeśli zaś o mosty chodzi (które zresztą uwielbiam bo są dla mnie symbolem siły i potęgi...), ominąłeś mos Zwierzyniecki :-)



Ciekawy jest też Pomnik Anonimowego Przechodnia 



Fajnie byłoby mieć więcej czasu i pieniędzy, bo jestem pewna, że nie zobaczyliśmy nawet 1/10 tego co warto byłoby obejrzeć. Może uda się jeszcze kiedyś tu wrócić :-) 


wyprawy cdn... 

Grażyna i Jacek