14 listopada 2017

Ona i Ja.

Ten post poświęcam samej sobie, z nadzieją, że za rok będzie lepiej...

Niewiele ponad rok temu robiłam ten wpis KLIK.
Dziś zupełnie przypadkowo na niego trafiłam i pomyślałam sobie, że tegoroczna jesień nie jest tak piękna, tak jak i ten rok był dla mnie słaby.
Zaczęłam chorować, osłabłam psychicznie i fizycznie, przytyłam...
Ciało dokładnie odzwierciedliło stan umysłu.
Jakoś tak zbrzydłam fizycznie i psychicznie sama sobie.
Wszystko przestało mnie cieszyć, a najbardziej życie, choć bardzo się staram dla Jacka i jeszcze kilku osób, bardzo dla mnie ważnych.
Wychodzenie z domu jest trudne, a jak słyszę "weź się w garść" to pusty śmiech mnie ogarnia.
No ale byliśmy w tym Poznaniu, rozpatrujemy ponowną adopcję psa (tak nam to przychodzi i odchodzi, ale pewnie jakiś w końcu u nas zamieszka), wylicytowałam zakładkę do książki,
a pieniążki poszły do Brata Kota dla braci mniejszych.



Właśnie rozpoczął się Bazarek Mikołajkowy 😊 KLIK
Książka też nie jest taka zwyczajna... warto kliknąć KLIK

Ach... i przecież na chińszczyźnie (albo innej wietnamszczyźnie 😎) byliśmy!


Taki niepozorny budyneczek, ale że opinie mieszane to chcieliśmy sprawdzić.
Menu dość obszerne...


Jacek zamówił wieprzowinę pięciu smaków,



a ja na ostro z cebulą i czosnkiem.


Czubate talerze, cennik widoczny, a smak...
Moje danie byłoby cudowne, gdyby wieprzowina była miękka. Podane jeszcze skwierczące na żeliwnym półmisku dawało fajny efekt.
Oczywiście wymieniliśmy się z Jackiem talerzami, ale jakież rozczarowanie mnie spotkało po zetknięciu się mojego podniebienia z tym co było na jego talerzu.
Już sobie zapamiętam, że jak COŚ ma 5 smaków tzn, że nie ma żadnego!
Ogólnie nic nie mam do tego miejsca, ale to chyba nie moje klimaty.


I tak właśnie myśląc o innych próbuję żyć...

Trudno jest zabrać się do czegokolwiek będąc w takim dziwnym stanie.
Ciągle szukam w sobie tamtej dziewczyny sprzed 2-3 lat, ale ona gdzieś mi się zawieruszyła...
I która to Ona, a która Ja?
Może ta wesoła, łaknąca przygód, prąca do przodu, korzystająca z życia to właśnie Ona...
A ja to ta smutna, przygnębiona, zamknięta na siebie i świat?
Pewnie my obie to jedno, bo życie to nie linia prosta, to sinusoida.
Prosta to śmierć, sinusoida to życie - dokładnie tak jak na kardiomonitorze.

Śmierć...
Nawet nie wiedziałam, że tak łatwo można ją planować...
Ale wiem jedno, dopóki jestem w stanie znaleźć choć jeden powód do życia, a moim najgłębszym popędem będzie poszukiwanie sensu, to żyć będę.

Każdego dnia wyznaczam sobie jeden mały cel, taki, który jestem w stanie zrobić.
I robię.

Każdego dnia uśmiecham się, żartuję, gram... żeby nie musieć mówić co mi jest, a potem zapadam się w sobie.

Każdego dnia muszę zebrać w sobie bardzo dużo siły... żeby żyć...


Grażyna 


13 listopada 2017

II Poznański Bieg Niepodległości.


Jacek:
Olbrzymia masówka, prawie 10 000 biegaczy na starcie. Każdy w pakiecie otrzymał białą lub czerwoną czapeczkę biegową by utworzyła się nasza flaga narodowa.


Zawodnicy ustawieni w pięciu strefach czasowych według podanych wcześniej czasów.
Start był w trzech turach co 5 minut. Było to doskonałe rozwiązanie, gdyż mniej osób startowało jednocześnie i były to osoby biegający w podobnym tempie. Zdarzały się wyjątki, osoby z numerem niebieskim czyli takie które nie są w stanie pokonać 10 km w godzinę stawały w strefie czasowej na 50 a nawet 40 minut i biegacze w tłumie ich potrącali przepychając się do przodu.

Mój rekord życiowy na 10 km to 50:41 min. Stałem w jednym z pierwszych rzędów swojej strefy, a i tak start był powolny zanim tłum się rozciągnął.
Do siódmego kilometra trzymałem bardzo dobre tempo 5:03 i 5:04 dopiero siódmy i ósmy kilometr miałem 5:30. Straty tej już nie nadrobiłem.
W rezultacie miałem 51:37.
Przede mną było 3176 biegaczy na prawie 10 000 uczestników, czyli w pierwszej połowie się zmieściłem.
Takie masówki są pod jednym względem dobre: niezależnie w jakim tempie biegniesz, czy na 40 minut czy na 80 to i tak biegniesz w tłumie otoczony ludźmi o tych samych możliwościach biegowych co TY.


Grażyna:
To nasz czwarty wyjazd do Poznania i tak samo jak poprzednie 3 razy, tak i tym razem nie zrobiliśmy tego co chcieliśmy 😒
Ogólnie możemy zwalić na pogodę, bo lało całą noc, a i w dzień była taka byle jaka.
Nocleg zarezerwowaliśmy miesiąc wcześniej w czymś co się nazywało Charlie i NIGDY tam nie wrócimy!
Syf straszny... jeszcze pokój jako tako, ale łazienka tak brudna i śmierdząca, że z prysznica nie skorzystałam (więc też śmierdziałam 😝), a załatwiałam się na stojąco, bo bałam się usiąść na sedes bleee 😠
Mieliśmy tam spędzić dwie noce, ale nie dałabym rady drugiej bez mycia.
Ja nie z tych wrażliwych, ale skoro mnie ruszyło tzn, że było FATALNIE!

Na starcie byliśmy już o 9.


W powietrzu czuło się, że to ważne święto dla nas, Polaków...


że gdzieś głęboko jesteśmy z tymi, którzy dla nas tę niepodległość wywalczyli.
Przed samym startem został odśpiewany hymn i tylko brak wyprostowanej postawy u niektórych raził "po oczach".

Biegaczy prowadziły motocykle i samochód policyjny (oczywiście z kierowcami 😉)



a wszystko pięknie komentował i opowiadał pan stojący na tym pięknym autobusie 😄


Jacek, niestety, bardzo szybko marzł i miałam nadzieję, że zdoła się rozgrzać po starcie...


Koszulka nie biała i nie czerwona, ale nasza kaszubska, bo w końcu tu mieszkamy i chcemy promować nasz region 😊
Bieg ukończony, medal zdobyty i tylko czasami gdzieś na dnie serducha czuję ukłucie i żal do losu...



Grażyna i Jacek

12 listopada 2017

Idzie nowe

Jacek:
Właśnie pożegnałem swoją pracę w której zabawiłem aż rok, a właściwie nie pożegnałem, tylko wziąłem sobie od niej urlop.
Teraz próbuję swoich sił w firmie zajmującej się uzyskiwaniem odszkodowań dla poszkodowanych w wypadkach lub ich rodzinom gdy poszkodowany zginął.

Pomagam pokrzywdzonym w wypadkach komunikacyjnych i innych zdarzeniach w uzyskaniu jak najwyższego odszkodowania z polisy sprawcy.
Prawie we wszystkich zdarzeń z ostatnich 3 lat gdzie w wypadku ucierpiał człowiek a w przypadkach wypadku śmiertelnego lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu znacznie dłużej, da się dla poszkodowanego (lub rodziny zmarłego) uzyskać odszkodowanie, nawet jeżeli była odmowa wypłaty albo wypłacono jakąś śmieszną kwotę.
Wyjątkiem jest sytuacja kiedy zawarto ugodę z firmą ubezpieczeniową.

Ludzie nie zdają sobie nawet sprawy, że jak uczestniczymy w wypadku drogowym to oprócz odszkodowania za straty materialne, kierowcy jak i wszystkim innym osobom znajdującym się w aucie należy się odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu.
Jak wiemy Firmy Ubezpieczeniowe nie są firmami charytatywnymi i muszą zarabiać. Wziąć jak najwięcej składek i wypłacić jak najmniej odszkodowań. Ta różnica jest zyskiem firmy.
Ich agenci od likwidacji szkód są szkoleni pod kątem prowadzenia postępowań w taki sposób by znaleźć powód do odmowy wypłaty odszkodowania bądź wypłaty jak najniższego.

Nasza firma jest dla nich "krwiopijcami" próbującymi zubożyć dochody firm ubezpieczeniowych.
Nasi agenci są szkoleni by tak poprowadzić postępowanie odszkodowawcze aby uzyskać dla osoby pokrzywdzonej możliwie najwyższe odszkodowanie.
Osoba pokrzywdzona jak dostaje odmowę wypłaty odszkodowania, rzadko się odwołuje do Sądu z powodu niewielkiej wiedzy w tej kwestii oraz braku pieniędzy na długi i kosztowny proces nie gwarantujący wygranej.

Nasi prawnicy przegrywają jedną sprawę na 100, czyli 1%.
Na takie ryzyko firma może sobie pozwolić. Wlicza to w koszta, natomiast dla osoby prywatnej ta jej sprawa jest to 100%.
Na szkoleniu jak usłyszałem kwoty niektórych odszkodowań wydało mi się to nie realne bo takich pieniędzy nie widziałem na oczy.
Przeważnie zajmujemy się sprawami gdzie pokrzywdzony otrzyma kwotę do 10 tyś zł. Te sprawy traktujemy prawie jako charytatywną pomoc ludziom pokrzywdzonym, gdyż niewielki jest na nich zarobek.
Jedna na 100 spraw trafia się perełka w której dla poszkodowanego lub rodziny udaje się wyciągnąć kwoty 6-cio cyfrowe i wtedy jest zarobek rekompensujący te wszystkie sprawy prowadzone w "czynie społecznym".
Jak powiedział nasz dyrektor, trzeba poprowadzić te 99 spraw na których niewiele zarobimy wkładając w nie całą swoją wiedzę i serce bo zadowoleni klienci polecą nas swoim znajomym a oni innym znajomym i trafimy na tą właśnie perełkę.
Grażynka była przeciwna pisaniu o tym, ale przecież w całej Polsce są ludzie którym przysługują pieniądze z polisy i nawet o tym nie wiedzą albo sami nie są w stanie o nie zawalczyć a ja mogę im pomóc.
Zastanówmy się... Być może Ty, Twoja rodzina lub znajomi mieli wypadek i należy się im odszkodowanie, którego sami nie są w stanie uzyskać od Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Skontaktuj się ze mną - pomogę Ci bezpłatnie zweryfikować Twój przypadek, ustalić o jaką kwotę możemy walczyć i poprowadzić Twoją sprawę byś tę kwotę otrzymał (jacek.grazyna2014@gmail.com)

Grażyna:
Prywatą zawiało...
I wracaj na stare śmieci, bo tym nowym, to na ratę za auto nie zarobisz 😈


Grażyna i Jacek

9 października 2017

list & wiadomość




WSZYSTKIM PRACOWNIKOM SKŁADAMY NAJSERDECZNIEJSZE ŻYCZENIA 💖


Kto z młodego pokolenia pamięta jeszcze listy. Otóż było coś takiego...


Szanowne dzieci i młodzieży, do roku 1996 telefony komórkowe w Polsce można było oglądać tylko w amerykańskich filmach.
Nareszcie nowoczesna technologia dotarła też do Polski.
Pierwsze telefony komórkowe wyglądały tak



I były bardzo drogie, a więc stać na ich posiadanie oraz używanie, było tylko najbogatszych.
Historia komputerów jest wcześniejsza, ale pierwsze wyglądały tak


Zajmowały cały pokój.
Pierwsze domowe komputery w Polsce zaczęły się rozpowszechniać wraz z dostępem do internetu, też w roku 1996, wcześniej był komputer Atari, ale była to tylko zabawka


przeważnie służąca do gier.

Skoro nie było możliwości wysłania SMS-a lub e-maila pozostawały listy.
List to właśni taki e-mail tylko pisany na papierze, zwykle starannym pismem, bez używania skrótów jak w dzisiejszych SMS-ach i e-mailach, a z zachowaniem za to form grzecznościowych niespotykanych w młodym pokoleniu, np. SP na wstępie listu,  oznaczało "Szanowna Pani lub Szanowny Pan".
Tak napisany list na kartce papieru, wkładamy do koperty, zaklejamy, piszemy adres osoby do której wiadomość jest przeznaczona i naklejamy na kopercie znaczek pocztowy


co było jednocześnie potwierdzeniem wysłania tego papierowego e-maila, coś lak klawisz Enter w komputerze.
Skoro poczty internetowej nie było trzeba było zanieść tego e-maila do skrzynki pocztowej


Lub nadać w okienku pocztowym.


Następnie ten nasz papierowy e-mail jechał transportem pocztowym do poczty odbiorcy



a w odleglejsze miejsca pociągiem a nawet samolotem.

Później Pan, zwany listonoszem



wiózł naszego papierowego e-maila, zamkniętego w kopercie, do rąk odbiorcy.


Zajmowało to niestety kilka dni, albo i tygodni, ale zaletą listów było to, ze można było je dotykać, wąchać i przechowywać przez lata by móc je ponownie przeczytać.

Dzisiaj piszemy na klawiaturze komputera tekst widoczny na ekranie (ewentualne błędy poprawi nam program) klikamy enter i wiadomość wysłana w ciągu kilku sekund 😉
Technologia bardzo ułatwia nam życie, co ma swoje dobre strony, ale zwyczajnego listu nic nie jest w stanie zastąpić...

Jacek

20 września 2017

Złota Góra.

Grażyna:
Doczekaliśmy się pięknego, jeszcze letniego,słonecznego dnia 😊
Tak się złożyło, że był to kolejny bieg Jacka z cyklu Kaszuby Biegają, tym razem Bieg o Złotą Górę.
Złota Góra to wzniesienie o wysokości 235,1 m n.p.m. w paśmie Morenowych Wzgórz Szymbarskich. Znajduje się tam pomnik Bojowników Ruchu oporu oraz punkt widokowy.
U podnóża Złotej Góry corocznie, w pierwszą niedzielę lipca, odbywa się festyn kaszubski zwany Truskawkobraniem. Jest to największa impreza plenerowa na Kaszubach, a liczba jego uczestników liczona jest w setkach tysięcy 😵
W 2005 roku, w ciągu jednego dnia,sprzedano tam prawie dwie tony truskawek...

Miejsce cudowne, do tego słońce i ciepło sprawiło, że był to jeden z milej spędzonych dni 😊


Trochę latałam z aparatem, co ostatnio nie często mi się zdarza.



Momentami miałam wrażenie, jakbym była w Sztynorcie 😉


Po przygotowaniach



rozgrzewce


i starcie Jacka



miałam 50 min dla siebie 😏
Weszłam do lasu w poszukiwaniu grzybów, ale oprócz niejadalnych nie znalazłam nic, za to widoki powalały.


Wyszłam z lasu żeby popatrzeć na ludzi...

 


zresztą przed startem też trenowałam podglądactwo 😆




Nie ma lepszej zabawy niż robienie fot innym fotografującym 😉
Chyba pierwszy raz, od bardzo dawna, czułam się bardzo dobrze, taka lekka i... wolna.
Te kameralne biegi (tym razem wystartowało niewiele ponad 200 osób) są prawie jak rodzinne i przewidywalne 💗
Widzi się te same twarze, można się domyślać kto pierwszy wpadnie na metę, znajomy głos prowadzącego, znajomy młody fotograf, z którym tym razem odważyłam się zamienić parę słów o pięknych okolicznościach przyrody i pogody, sprawiają, że czułam się jak w domu.

Jacek:
Spodziewałem się bardzo szybkiego tempa i tak było.
Dystans 9,6 km, a ostatni zawodnik wpadł na metę z czasem 1:09:52. Moje założenie: zmieścić się w 50 minut.
Stojąc na starcie obok był pan o którym już pisałem. Biegliśmy razem w kilku biegach pierwsze 3-4 km zanim nie pognał do przodu. Tym razem rozglądał się po startujących. Mówił, że szuka swojego zająca. Spytałem czy będzie trzymał jej tempo, stwierdził, że to ona będzie trzymać jego.
Ja stwierdziłem, że moim zającem będzie Kasia (tak jak już pisała Grażynka tu większość uczestników się już zna jak nie z imienia to z widzenia), tylko w dwóch biegach była wolniejsza, a zwykle wpadała na metę przynajmniej minutę przede mną.
Stwierdził, że dobry obiekt sobie wybrałem.
Start był wolny w tłumie.
Kolejne 3 kilometry poniżej 5 min/km a mimo to zając powoli ale sukcesywnie się oddalał. Na początku szóstego kilometra mój zając był jeszcze około 50 metrów przede mną, ale i długi, stromy podbieg, a zając zbyt szybko kicał.  Uciekł, a ja zostałem sam sobie.
Biegnąc tak szybko na ile pozwalały mi nogi, płuca i cały organizm, dawałem się co jakiś czas komuś wyprzedzać.
Na początku 9 kilometra zrównał się ze mną pan i spojrzał na zegarek. Spytałem jak stoimy z czasem, powiedział że 38 i pół minuty. Była szansa na 50 minut. Pomimo braku sił jeszcze przyśpieszyłem i ciągnąłem do mety starając się nie zwalniać ani na moment. Nie udało się jednak nikogo wyprzedzić, a pan z 9 km był tylko 7 sek za mną co potwierdzało poziom biegaczy przede mną jak i za mną.


Czas na mecie 48:22 dał mi dopiero 128 pozycję na 231 startujących. Mój zając był na mecie 53 sekundy wcześniej.
Moim marzeniem jest 10km poniżej 50 min, tym razem by się nie udało, gdyż nawet jakby udało mi się utrzymać na tych brakujących 400 m tempo z ostatniego kilometra to i tak potrzebowałbym 2 minut.


Mimo wszystko mogła to być moja życiówka o kilka sekund lepsza od biegu Westerplatte z 2015 roku.


Narazie nie zasłużyłem, żeby tam wyżej stanąć.

Grażyna:
Szkoda, że znowu dla Ciebie "tylko" bieg był najważniejszy i... zajęczyce.
A był też poczęstunek, tym razem do wyboru: gulasz z makaronem, zupa pomidorowa lub kiełbaska z grilla.


Były też schody w liczbie (o ile nie pomyliłam się w liczeniu) 193, po których zakwasy czuje do dziś


No i byłam ja, Twój najwierniejszy kibic i odbiorca Twoich pierwszych wrażeń...


Grażyna i Jacek

17 września 2017

Folkowy Dwór.

Grażyna:
Wracając z biegu Kamiennych Weselników wpadliśmy do Folkowego Dworu na obiad.
Niewielka restauracyjka w Egiertowie, położona lekko na uboczu, w otoczeniu zieleni, robiła miłe wrażenie 👍


W środku było sporo ludzi i dwa wolne stoliki. Bardzo uprzejma pani, poinformowała nas, że czas oczekiwania na zamówienie to ok jednej godziny. W tym czasie zaproponowano nam czekadełko w postaci chleba ze smalcem, ogórkiem kiszonym i papryczki węgierskiej,


bo zapomniałam dodać,że w tym miejscu serwowane są potrawy kaszubsko-węgierskie i jest to (wg wizytówki) pierwsza na świecie restauracja kaszubsko-węgierska 😉
Złożyliśmy zamówienie.
Jacek: wieprzowinę w sosie grzybowym


Ja... niestety nie pamiętam nazwy 😕 dania, ale był to gulasz węgierski z kluseczkami (ziemniorami też) i surówką


Duże talerze, wypełnione po brzegi jak dla chłopa od kosy 😃
Moje danie bardzo mi smakowało. Tym razem się nie wymieniliśmy, bo trwała jakaś rodzinna impreza i głupio mi było przestawiać talerze. Skubnęliśmy tylko od siebie trochę mięsa.
Jackowe wydawało mi się trochę za suche...
Każde z dań kosztowało ok 27 zł.
Jacek zamówił sobie jeszcze lampkę wina węgierskiego (nazwy w karcie nie było).
Zamoczyłam tylko usta w celach degustacyjnych (ktoś musiał usiąść za kierownicą 😜) i tak jak nie przepadam za winem to smakowało wybornie. Delikatne, nie kwaśne, nie za słodkie, pyszne.
Miejsce naprawdę urocze, obsługa BARDZO miła, obiad dostaliśmy już po pół godz.
Za przystępną cenę najedliśmy się po kokardy, spędzając czas w przytulnym miejscu.
Na ścianach widniały kaszubskie nazwy i pozwolono nam zrobić foty 😉



Na zewnątrz piękne, kaszubskie rzeźby, które niczym nie ustępują naszym, mazurskim...



Ta piękna hortensja zawładnęła moim sercem i ciekawa jestem czy kiedyś doczekam się takiej na naszym polu, bo na dzień dzisiejszy moje sadzonki są maleńkie.
Myślę, że do Folkowego Dworu jeszcze z przyjemnością wrócimy 😍

Jacek:
Po biegu zaserwowano posiłek w postaci kiełbaski z grilla.
Nie wiedząc jeszcze o pomyśle Grażynki z obiadem w restauracji, zjadłem poczęstunek z apetytem (i się nie podzieliłem 😋).
Zamówione danie nawet mi smakowało, poza zbyt suchym mięsem, które trzeba było intensywnie przeżuwać.
Po wcześniejszej kiełbasce czułem się tak najedzony, że  tylko "dziabałem" w talerzu.
Nawet chciałem oddać swoje danie Grażynce, a wziąć od niej jedną czwartą, która jej została ale... nie oddała swojego pysznego obiadu 😅
Morał: nie objadaj się przed posiłkiem.

Grażyna:
Morał raczej taki, że zanim się najesz zapytaj jakie plany ma Twoja kobieta 😝

Grażyna i Jacek