9 września 2018

Urlop, urlopik, urlopuńcio :-D

Grażyna:



I wszystko jasne!!!
Nasz mini urlop zaczął się w środę ok 10 (moment wyjazdu) i zakończył w niedzielę ok 16 (powrót).
To był cudowny, intensywnie spędzony czas 😍
W drodze...


Oczywiście pierwsze kroki skierowaliśmy TU, zwyczajnie nie mogło być inaczej 😅


Polecamy to miejsce z czystym sumieniem! Od lat nic nie zmieniło się w smaku, są tak samo pyszne jak 5 lat temu 😋
Po takim kebabie zawsze jest moc! 💪💪💪
Następne kroki skierowaliśmy nad Niegocin. Taki był plan, iść tam gdzie kochaliśmy przebywać 💖







Nie wiem co musiałoby się wydarzyć, żebym przestała kochać to miejsce...
Tam jest mój dom, bo "dom mój gdzie serce moje"!


Pierwsze dwie noce spaliśmy u Beatki, kociętnikowej mamy 💓
O Bracie Kocie i kociętniku pisałam już nie raz.
W środę po pierwszym oblocie miasteczka (tam komunikacja nie jest potrzebna, wszędzie można dojść na własnych nogach, tudzież dojechać na rowerze GROM 😀), pojechaliśmy do Beatki na pyszną tartę i pierogi. Spotkaliśmy się także z Marią, jeszcze "większą" kociętnikową mamą 💓
Było super, dziękuję kobietki 😙
Wieczorem, mi i Beacie, bananowy uśmiech nie schodził z twarzy 😜


Noc przespałam jak niemowlę, już nie pamiętam kiedy ostatni raz tak dobrze mi się spało...
W czwartek wstaliśmy ok 9, zjedliśmy śniadanie i myknęliśmy do Pozezdrza, miejsca, gdzie jeszcze 3 lata temu mieszkaliśmy.


Jacek miał w planie bieg z psiurem,


a może nawet pisiorem... 😂


Natomiast ja powędrowałam na swoje ulubione ścieżki i ścieżynki 😍

                                      



Jacek przebiegł 7 km, ja tyle przeszłam już nie z jednym, a z pięcioma bananami na twarzy.
Czułam się wspaniale! szczęśliwa! u siebie!
Nareszcie wiem co dolega mojej psyche 😇

Oczywiście Jacek szybciej skończył bieg niż ja spacer, więc przyszedł po mnie na rozdroże 😉

Po spacerze i biegu pojechaliśmy do Węgorzewa.
Obiadek zjedliśmy TU, ale mocno nas rozczarował 😣
Porcje w stosunku do ceny ok, ale mięsa chyba nikt tam nie potrafi robić. Swoją porcję schabu i karkówki oddałam psu (nie powinnam tego robić, wiem), bo miałam wrażenie, że szybciej podeszwę buta będę w stanie przeżuć 😛
Do tego łódeczki z ziemniaków kupione w L albo B i surówki.
No dobra, piwo było ok 😤


Po obiedzie poszliśmy pokłonić się Mamry 💞




Piękny spacer w piękne miejsce i to nic, że nogi wchodziły nam w cztery litery 😏
Czwartek dobiegał końca, wróciliśmy do Beatki.
Czekała na nas przepyszna carbonara tak pikantna, że następnego dnia trudno było się załatwić bez pieczenia w okolicy... no w okolicy.



Posiedzieliśmy, pogadaliśmy, zrobiliśmy sobie psychoterapię w wersji mini light i poszliśmy spać ok północy 😮

Piątek był częściowo dla Kociętnika BRAT KOT. Pogoda też raczej barowa (ale tylko tego jednego dnia).
Pomogłam trochę Beatce przy porządkach - oj jest co robić przy 70 kotach 😎
Każdy chce pełną michę i czystą kuwetę... i głaski oczywiście 😊
I każdy kto nas czyta może wesprzeć kotełki karmą, żwirkiem czy grosikiem 💕 albo zadzwonić, napisać i zapytać co potrzeba w pierwszej kolejności 😃




Fado odwiedzał braci mniejszych bez pewności siebie... No cóż, mieć w domu zapach 3 kotów, a czuć 70 to zapewne "niewielka" różnica 😂


Ja - zabrałabym do domu przynajmniej ze trzy... gdyby nie zdrowy (?) rozsądek 😜



To maleństwo ze zdjęcia skradło moje serce i naprawdę żałuję, że nie mogę go zabrać...
Kiedy ja przytulałam koteczki, Jacek przeprowadzał nas od Beaty do wykupionego pokoju. 
Może niezupełnie wykupionego, ponieważ na ten nocleg była licytacja w Kociętniku i nam się udało 😆
Nocleg na licytację wystawiło http://nocleggizycko.pl/ 
Z czystym sumieniem miejsce godne polecenia, tym bardziej, że mamy porównanie jeżdżąc tu 
i ówdzie.

Tego dnia zjedliśmy kebaba u Turka przy Warszawskiej. 
Kebab duży, świeży, ale zupełnie bez smaku 😦 a szkoda, bo droższy od tego naszego ulubionego, a kubki smakowe nie były zadowolone 😕

Jednak przez dwa dni mieliśmy siebie tylko dla siebie...
To było piękne 💕 
Tyle miłości, czułości i... wspomnień 😍
Bez pośpiechu, stresu, sprzątania, gotowania i napięć 😀

Sobota przyszła tak samo szybko jak czwartek i piątek 😢
Pojechaliśmy do Harszu.
Jacek na treningową piętnastkę,


ja na spacer.



Harsz to mała, ale bardzo malownicza wioska, położona nad jeziorem Harsz, w której zawsze wyczekiwałam przylotu bocianów wiosną. Od 20.03. każdego roku jeździłam rowerem, żeby cieszyć się oznakami wiosny 😊
Zazwyczaj przylatywały ok 25.03.
Tu nawet krowy są bardziej przyjazne 😤


W drodze powrotnej bardzo chciałam zobaczyć jedno miejsce... moją NAJUKOCHAŃSZĄ ścieżkę biegową. To właśnie na niej tłukłam dziesiątki km przygotowując się do półmaratonu, a później maratonu


Czuliśmy się już trochę zmęczeni. Odwiedziliśmy jeszcze Wzgórze Brunona (moje ulubione miejsce "ucieczek" gdy było mi źle), z którego roztacza się piękny widok na Niegocin.
Zjedliśmy kolejnego kebaba w naszym ulubionym miejscu, Jacek zapłacił podatek od marzeń 😂 


i wróciliśmy do pokoju odpocząć.

Niedziela była już tylko dniem pożegnalnym.
Wstaliśmy rano, zjedliśmy śniadanie i poszliśmy na ostatni spacer...




Ciężko rozstawać się z ukochanym miejscem, ale czekały na nas obowiązki.
Myślimy o powrocie TAM na starsze lata 💕 i na ZAWSZE! 😍


Każdy może mówić za siebie, ale dla mnie to miejsce ma szczególny wydźwięk. 
To w Giżycku przeżyłam najpiękniejsze chwile swojego życia, ale i też te bardzo ciężkie.
Jestem szczęściarą! Wiem, gdzie jest mój dom, moje miejsce na ziemi... 


Do widzenia domku wkrótce 💞


Jacek:
Trudno mi cokolwiek napisać, gdyż Grażynka napisała o wszystkim. Czekałem na ten wyjazd. Giżycko nie jest moim rodzinnym miastem, ale kilka lat tam mieszkałem, pracowałem i poznałem te okolice, jak bym się tam urodził.
Miasto "żyje" w sezonie letnim, poza sezonem zamiera.
O godzinie 20 ulice pustoszeją, miasto śpi.
To jest bardzo fajne dla tych co lubią ciszę i spokój, a nie chcą wyjeżdżać na wakacje, bo wakacje "przyjadą" do nich.
A takich ścieżek biegowych jakie są w Pozezdrzu próżno szukać tam gdzie teraz mieszkamy.
Na pewno w przyszłym roku też będziemy chcieli tam pojechać, może uda się na trochę dłużej odwiedzając jeszcze parę miejsc za którymi tęsknimy.



Grażyna i Jacek

28 sierpnia 2018

Maraton sierpniowy im. Lecha Wałęsy

Jacek:
Po raz pierwszy brałem udział w maratonie rolkarskim. Oczywiście nie jako zawodnik.
Pomagałem organizatorom w ogarnięciu całej imprezy.
Najpierw swoje umiejętności prezentowali najmłodsi




Później był start fitness. Nie było tu ograniczeń wiekowych. Brały udział nawet dzieci.
Było to niecałe 11 km, gdzie prezentowali się amatorzy.


Start główny był podzielony na pięć grup, wypuszczanych co minutę.
Najpierw był start mistrzów na dystansie maratonu


Po minucie, za mistrzami, panowie, a po kolejnej minucie panie również na dystansie maratonu. Następnie panowie i panie na dystansie półmaratonu.
Takie rozwiązanie było bardzo dobre, gdyż na rolkach jedzie się z dosyć dużą prędkością i mniejsze grupy to mniejsze ryzyko wypadków.
Pierwsza osoba z półmaratonu dotarła na metę z czasem 40:56, a pierwszy maratończyk z czasem 1:09:03, w 3 sekundy później niż 133 osoba kończąca półmaraton.
Od tej pory maratończycy i półmaratończycy na metę wjeżdżali razem.
Pierwsza siódemka w maratonie to obcokrajowcy. Polacy zajęli dopiero pozycję 8, 9 i 10.

Czym się różnią rolki rekreacyjne od sportowych???



To jest podobnie jak w łyżwach. Rekreacyjne są podobne do łyżew hokejowych. Mają wysoki but
i mniejsze kółka, a do jazdy szybkiej but jak łyżwy do jazdy szybkiej, jest niski, a kółka większe.
Dzięki tym zawodom odkryłem jeszcze coś.
Są rolki z trzema i czterema kółkami.


W rozmowie z profesjonalnymi rolkarzami ustaliłem, że z czterema kółkami są trochę wolniejsze ale za to maja lepszą przyczepność do podłoża, a z trzema szybsze ale z mniejszą przyczepnością i są dopuszczone tylko do udziału w zawodach. Jako treningowe są tylko z czterema kółkami.

Oglądając te zawody zamarzyło mi się kupić rolki i spróbować się w tym sporcie.
Była by to odskocznia od biegania. Oczywiście amatorsko, a nie sportowo.

Grażyna:
Nie... no po prostu nie nadążam!
Wypuścić chłopa na nowe doznania i już ma plan, ROLKI!
Ale ok, i to przeżyję, ja zabijać się nie mam zamiaru, to nie moja bajka.
Nigdy nie nauczyłam się jeździć na łyżwach, wrotki opanowałam "tak se" (kolana zdarte do krwi ostatniej), więc nie będę ryzykować. Tym bardziej, że nawet z roweru potrzfię spaść w pokrzywy 👀
Wzięłam pod pachę młodzież i powędrowaliśmy do Jacka (i Kamila, bo też "ciężko" pracował 😅) popatrzeć jak panowie wyglądają i jak wygląda taki maraton.
Jacek był tak ważny, że nawet się nie uśmiechnął na mój widok (no bo poco skoro codziennie mnie ogląda 😁), za to świetnie eksponował swoje plecy...


No cóż... obejrzałam je sobie i poszłam.
W drodze powrotnej zaczęli nas mijać rolkarze 😊
Oj było na co popatrzeć! Te smukłe ciała z jędrynymi pośladkami... 😜


(film będzie dostępny jak uda mi się go zmniejszyć 😕)

Fajnie było tak sobie popatrzeć, na ładnych panów i piękne panie, i w zupełności mi to wystarczy.
A skoro Jacek chce spróbować swych sił na rolkach... przecież jest wolnym człowiekiem i ma prawo do realizacji marzeń. Tylko czasami chochlik mi się włącza... ale przemilczę ten fakt 😈
Dzień należał do całkiem przyjemnych, choć skończył się o 22.30, bo dopiero wtedy skończyli sprzątać po maratonie.
Ale ja się nie nudziłam...



Jacek:
Następnego dnia pojechaliśmy na bieg VI Kolbudzka 10.
Trasa była dosyć dobra (można powiedzieć szybka) chociaż miała też przewyższenia.
Po pierwszym kilometrze Fado oglądał się na mnie i pewnie zastanawiał dlaczego nie biegniemy (był zbyt duży tłok aby przyspieszyć), ruszyliśmy do przodu i dałem się pieskowi wykazać.
Na 318 osób, które dobiegły do mety, my byliśmy na pozycji 136 z czasem 46:48/46:25.
Zastanawiałem się nawet, czy to na pewno pełne 10 km.
Wiem że cykl "Kaszuby Biegają" nie jest niczym znanym w Polsce, ale może jak ktoś znajdzie się w tym czasie w okolicach, to warto spróbować. Trasy dość wymagające, ale fajne i urocze krajobrazowo.




Grażyna i Jacek

22 sierpnia 2018

Posucha


Bardzo dawno nas tu nie było. Nic ciekawego się nie dzieje, nie ma czym się podzielić.
W tym roku kontynuuję cykl biegów "Kaszuby Biegają" z tą różnicą, że teraz towarzyszy mi Fado.
Najpierw są wspólne przygotowania


Startujemy zawsze z końca


Przed startem, jak to na końcu, pośpiechu nie ma, jest czas na konwersacje i wymianę spostrzeżeń.



W trakcie biegu, jak się już trochę zluźni przesuwamy się stopniowo do przodu, by na metę wbiec w połowie wszystkich uczestników



Czasami z finiszem prawie frunąc 😝



i wielkim zmęczeniu tuż po...





Fado mógłby pewnie jeszcze dalej biec.
Dla niego moje tempo to truchcik.

Zakończyliśmy właśnie " Kaszubski Bieg Lesoków" było to 10 km, na których zazwyczaj robiono "życiówki"
Po starcie, mój pacemaker Fado, ruszył do przodu, uznając pewnie tempo końcówki stanowczo za wolne. Mijaliśmy innych zawodników korzystając z każdej luki pomiędzy nimi.
Na początku drugiego kilometra dotarliśmy do zawodników o tym samym poziomie biegowym co ja. Przez następnych 9 kilometrów widziałem plecy tych samych osób i nie mogłem ich w żaden sposób dogonić. Biegli identycznym tempem, aż do samej mety. Nie pomogło nawet przyśpieszenie ostatkiem sił na finiszu.

Pierwszy na metę wbiegł z czasem 32:53, pierwsza kobieta na 15 pozycji z czasem: 38:35.
Ja dopiero na 151 pozycji (na 285 osób) z czasem brutto 50:10, a netto 49:47.
50 minut i złamane i nie. Fado był pewnie sekundę szybszy, ale nie miał czipa 😉

Nawet gdzieś na trasie zostałem uchwycony przez ukrytego paparazzi


bez Fado niestety.

Dwie panie zamknęły bieg z czasem 1:13:22



 czyli nie najgorzej, limit na ukończenie biegu to 1:30. Gratulacje!!!!

Jacek

16 maja 2018

Trening psa

Na fejsbuku nawiązała się dyskusja o jeździe rowerem z psem. Jak zawsze były opinie pozytywne i negatywne, a nawet, że zmuszanie psa do biegu za rowerem jest znęcaniem się nad zwierzęciem.
Ja się mogę wypowiedzieć odnośnie swoich obserwacji oraz wiedzy zasięgniętej od fachowców w tej dziedzinie.
Są rasy psów, które bieganie mają w genach np: Beagle, Dalmatyńczyk, Husky, Jack Russell terier, większość kundelków średniej wielkości oraz oczywiście Chart i Wyżeł.
Wyhodowano specjalnie do wyścigów jeszcze jedną rasę o nazwie Greyster - jest to krzyżówka Wyżła niemieckiego i Charta angielskiego, dzięki cechom obu ras jest szybki jak chart i wytrzymały jak wyżeł.


są tak samo sprawne zimą jak i latem


Te psy przy właścicielach nieaktywnych będą po prostu nieszczęśliwe.
Oczywiście zmuszanie psa do biegu za rowerem na granicy jego możliwości nie jest dobre, pies będzie biegł za swoim panem, aż do skrajnego wyczerpania.

Tak jak Husky potrafi biec setki kilometrów ciągnąc sanie to biegnie w tempie 5 - 6 min/km, natomiast Hart może biec nawet w tempie 2 min/km i szybciej ale na dystansach do 20 km.

Pies może być dla nas doskonałym kompanem do treningów biegowych ale bieg musi sprawiać mu przyjemność.

Nasz Fado


jest kundelkiem z genami Haskiego, gdy biegnę z nim luzem np 10 km w tempie 5:15 - 5:30 min/km to jest dla niego zbyt wolne tempo. Nie da się go zmęczyć, po takim treningu ma jeszcze tyle energii jakby miał ADHD.
Gdy biegałem z nim na smyczy przez pierwsze 5 - 6 km ciągnął, próbując narzucić tempo a dopiero gdy się mu znudziło biegł, na luźnej smyczy.
Stanowczo woli luzem, bez smyczy.


Najlepiej korzystać ze specjalnej uprzęży


Z wciąganymi przez głowę szelkami bez zapięć i zatrzasków


oraz amortyzacją.
Zwykle jest to pół metrowej długości, amortyzujący łącznik smyczy z naszym pasem

mającej zabezpieczyć nas przed nagłym szarpnięciem przez psa i przeciągnięciem po asfalcie.

Aby pies był naszym pomocnikiem w treningach biegowych a nie tylko towarzyszem musimy nauczyć go troszkę szybszego tempa niż nasze. Najlepiej nadaje się do tego rower.


Jeżeli biegamy dyszkę w tempie 5;15 - 5:30 min/km to jedźmy rowerem w tempie 4;45 - 5:00 min/km. Dla nas to rowerowe tempo spacerowe a dla przeciętnego psa jest już tempem wymagającym skupienia na biegu bez wąchania podsikanych krzaczków i oglądania za innymi psami.
Pies przyzwyczajony do szybszego tempa niż nasze, biegnąc z nami delikatnie ciągnie pomagając tym samym trzymać nieco wyższe tempo niż normalnie.
Osobiście to przetestowałem i super się w ten sposób trenuje. Psu nie nudzi się tak prędko i jest w stanie pomagać mi do końca treningu.
Do tej pory nasze wspólne biegowo-rowerowe treningi były na dystansie 12-15 km ale wkrótce wydłużymy je do 15-18 km. Myślę, że nasz Fado jest już na nie gotowy.

Zaczynałem z nim biegać gdy miał 8 m-cy ( w młodszym wieku nie wskazane ) od biegu ma 8 km w tempie ok 6 min/km. Poszło mu całkiem nieźle. nie wykazywał niepokojącego przemęczenia chociaż po powrocie do domu padł na kilka godzin 😉



Jacek


15 kwietnia 2018

Hello! :-D

7.04. spędziliśmy w lesie piaśnickim.
Jacek z Kamilem pobiegli na dyszkę, w pierwszym biegu 2018 z cyklu Kaszuby Biegają,


a ja z Fadziochem delektowaliśmy się piękną pogodą i wolnością 😉



Choć sam las ma smutną przeszłość KLIK, to miejsce jest piękne, a drzewa szumią jakoś bardziej tajemniczo...


Miałam dla siebie półtorej godziny i czułam się jak na haju, wdychając to cudne powietrze (stan "na haju" znam tylko z literatury 😂).
Panowie dobiegli zadowoleni i uśmiechnięci 😊




Jeszcze fotka i sweet focia 😛



Tym razem czekaliśmy na dekoracje ze względu na młodego, ale nie załapał się do pierwszej piątki.
Wszystko przed nim, jest zdolny i ambitny 😉
Za to nasz pies poznał piękną, młodą damę z którą szalał po lesie (za zgodą jej opiekuna).



Uwielbiam patrzeć jak Fado się bawi, wychodzi z niego cała niespożyta energia i miłość do zwierząt i ludzi. Socjalizacja Fadziocha jest dla mnie bardzo ważna, nie chcę psa mordercy 😬
To cudowny zwierz i kompan na długie spacery, smutki i radości 💗

W niedzielę wybraliśmy się na pierwszą, wiosenną przejażdżkę rowerową. Oczywiście z piesiem 😄


Trasa wynosiła ok 18 km, dla mnie wystarczająca, choć tempo ze względu na psa, było raczej biegowe niż rowerowe.


Nasz "kruszynek" dał radę! 👍


I tak oto płynie nasze życie 😚 prawda, że jak w bajce...?
Byłoby jak w bajce, gdyby te przyjemności zajmowały 3/4 naszego życia, a nie 1/4.
Reszta to obowiązki, utrzymanie się na powierzchni i zarabianie aby nasz pies i trzy koty miały godne życie 😂


A 1.04. skończyłam 46 lat i kocham swój wiek.
Przy sobie mam tych którzy są dla mnie ważni i najcudowniejszego mężczyznę na Świecie 💕




Grażyna

25 marca 2018

Niania.


Od jakiegoś czasu, kilka dni w miesiącu, spędzam w żłobku.
Nie żebym aż tak w rozwoju się cofnęła, ale faktycznie atmosfera tego miejsca sprzyja dziecinnieniu😊
Dzieci jak to dzieci, różne są i trzeba się nimi zająć na tyle dobrze, żeby z nudów głów sobie nie pourywały.
To jakoś ogarniam...
Ale najlepiej ogarniam siebie! 😜
Bo kto mi zabroni poleżeć na dywanie - przecież leżę tam dla dzieci.
Chodzenie na czterech też jest całkiem niezłe.
No a najlepsza jest wyspa sensoryczna, siadam sobie na jej końcu i asekuruję dzieci.
Zajęcia muzyczne to rewelka, dosłownie fitness z dopłatą!
Po trzech dniach śpiewania, gadania, czytania, modulowania głosem zaniemaga moje gardło.


Zastanawiałam się na czym polega fenomen zajmowania się z tak stoickim spokojem kilkorgiem dzieci, a wielkim wkurwem i pianą na ustach nad np jednym swoim... 👀
Oczywiście wiem!
Swoje mam 24 h/7 dni w tygodniu (tzn miałam, już wyrosło), a te grzdyle tylko miewam pod swoją opieką i nic mnie z nimi nie łączy.
Nie będę ich usypiać, zabawiać po 17, ani wstawać w nocy gdy nie mogą spać. Mam już to za sobą.
Jasne, okazuję im uczucia, przytulam, śpiewam, czasami fuknę, ale nadal nie ma w tym bezpośredniego powiązania. Jesteśmy razem od - do 😉
Przez zupełny przypadek zostałam też nianią na godziny.
I fajnie, bo i Maciuś jest super


Najbardziej jednak tęsknię do moich pierwszych podopiecznych, po przeprowadzce tutaj.
Byłam z nimi troszkę ponad rok, ale czas płynie nieubłaganie i panienki ruszyły do przedszkola.
Wpadam do nich gdy chorują, ale na szczęście zdarza się to rzadko 😊


Zastanawiam się dlaczego kieeeedyś nie wpadłam na pomysł skończenia szkoły w tym kierunku, ale odpowiedź przyszła szybko: nie miałam tyle cierpliwości co dziś.
Mimo wszystko odpowiedzialność za cudze dziecko jest ogromna. Każdy rodzić chce, aby to jego dziecko było najważniejsze i takim pępkiem wśród innych, ale tak się nie da.
Jedna opiekunka ma "pod sobą" 5 dzieci i każde potrzebuje mieś suchą pieluchę, pełen brzuszek, mieć zapewnioną potrzebę bezpieczeństwa i po trochu miłości.
Nie może być tak że Mała państwa X będzie ważniejsza niż Młoda państwa Y.
Każda z nas to wie, z rodzicami bywa różnie.
W naszym żłobku są kamerki, więc rodzice mogą patrzeć od 7 do 17 na swoje pociechy, ale już widzę jaką mają radochę jak widzą nas pajacujących



Lubię swoją pracę nawet jeśli jest tylko na chwilę.





Grażyna

8 marca 2018

Zrzędzenie.

Jacek:
Zrzędzić - w męczący sposób narzekać, krytykować.


Kiedy bylem dzieckiem zastanawiałem się dlaczego starszym ludziom wszystko przeszkadza. Krzyczeli jak graliśmy w piłkę na podwórku, jak graliśmy w klasy czy gumę pod oknami itp, itd...

Teraz sam staję się "starszym człowiekiem" i zauważam u siebie, że też coraz więcej zachowań u innych mnie irytuje.
Może dzieci mi nie przeszkadzają, gdyż nie mam z nimi styczności. Nie ma dzieci w bloku w którym mieszkamy ani w najbliższym sąsiedztwie, nikt też z dziećmi nas nie odwiedza, ale ogólnie od tych krzykaczy wolę trzymać się z daleka 😂

Drażni mnie jak widzę "ciołka" obsikującego przystanek autobusowy lub prezentującego swoją wątpliwą  twórczość na murze budynku.
Wkurza mnie kierowca stojący na światłach, w którego oczach tęsknoty za rozumem nie widać, pali papierosa przy otwartym oknie i rzuca peta gdzie popadnie. Nie interesuje go, że może trafić w inne auto lub przechodnia.
Do szału doprowadza mnie sąsiad, który siedzi w oknie, pali papierosy, a pety rzuca za okno.
Wiosną, gdy śnieg stopniał było na gęsto petów na trawniku. Tak samo przed wejściem na klatkę schodowa.

Zastanawiałem się nad przyczyną takiego stanu rzeczy i tak sobie myślę, że z wiekiem po prostu zmniejsza się odporność i tolerancja na wszechobecną głupotę.


Grażyna:
Och... Ty mój starszy człowieku 😃
Z wiekiem więcej się widzi i rozumie. Nie ma już w nas tej dawnej buńczuczności, wiemy, że nie wszystko od nas zależy.
A to co zależy, należy szanować i dbać, żeby inne pokolenia miały z czego korzystać.
Mnie akurat dzieci nie denerwują, bo z nimi pracuję, ale swoich, małych, mieć bym już nie chciała.
Praca z nimi i nad nimi czasami wydaje się być syzyfową, a konflikt międzypokoleniowy był, jest
i będzie.
My zapominamy jak to było...
Oni nie wiedzą jak to jest...
Na ogół wydaje mi się, że jestem baaaardzo spokojna i opanowana, ale czasami wygląda to tak...


Bo przecież takie jest życie, niesie za sobą mnóstwo emocji i tylko od nas zależy jak pozwolimy sobie na ich przeżywanie 💕




Grażyna i Jacek