16 września 2014

Wąchajmy się!

Jacek:
Nos człowieka wyczuwa zagrożenie ale i partnera seksualnego, przywołuje wspomnienia o których już zapomnieliśmy, wyzwala emocje. Jest jednym z najważniejszych zmysłów.
Udało mi się trafić na informację, że amerykańscy uczeni Andreas Keller i Lesile Vosshall z Rockefeller University w Nowym Jorku obliczyli, iż człowiek potrafi rozróżnić i zapamiętać bilion zapachów. W jaki sposób można to stwierdzić nie wiem, w każdym razie informacja ta została opublikowana w "Science", jednym z najbardziej prestiżowych czasopism na świecie, więc trzeba wierzyć, że jest prawdziwa. Obalili tym samym obowiązującą przez 100 lat hipotezę, że rozróżniamy tylko 10 tyś. zapachów.
Węch ostrzega nas przed niebezpieczeństwem (zapach spalenizny, dymu, gazu zepsutego jedzenia), dostarcza cennych informacji o otaczającym nas świecie (inaczej pachnie las sosnowy, a inaczej łąka) a nawet ułatwia znalezienie idealnego, z punktu widzenia biologii, partnera.
Największe regeneracyjne i rozpoznawcze możliwości mają komórki węchowe u młodych ludzi, potrafią one wywąchać najwięcej. Na podstawie zapachu jaki wydziela dana osoba, mogą nawet określić w jakim jest ona wieku, co wykazał 2 lata temu dr Johan Lundstrom z Monell Chemical Senses Center w Pensylwanii.


Pan Doktor zaprosił do badania ochotników w różnym wieku, których podzielił na 3 grupy po kilkanaście osób w każdej. W pierwszej byli ludzie młodzi 20 - 30 letni, w drugiej 45 - 55 lat natomiast w trzeciej starsze, powyżej 75 lat. Każdy uczestnik eksperymentu miał przespać kolejnych 5 nocy w jednym podkoszulku. Po czym naukowcy wycieli fragment tkaniny z okolicy pach wydzielający najintensywniejszy zapach.
Przygotowane zestawy zapachowe dali do wąchania nowej grupie uczestników w wieku 20 - 30 lat, mieli oni wskazać próbki pochodzące od najstarszych i najmłodszych uczestników eksperymentu. Okazało się, że wszyscy wywiązali się z zadania bezbłędnie.
Dlaczego zatem nie używamy nosa tak efektywnie, jak pozwala na to nasz organizm? Bo nasi przodkowie uznali, że więcej informacji o otaczającym nas świecie dostarczy nam wzrok i słuch, i te dwa zmysły należy rozwijać. To one pomagały im zdobyć pożywienie czy odnaleźć drogę do domu. Węch przestał nam być tak bardzo potrzebny ale jego możliwości pozostały. Wciąż możemy z nich korzystać, musimy tylko trochę poćwiczyć. Dr Jessica Porter z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Brekley, poprosiła 32 studentów, by zasłonili oczy, a w uszy włożyli stopery, i kierując się węchem, próbowali odnaleźć przedmioty o różnym zapachu. Na początku młodzi ludzie nie radzili sobie z zadaniem lecz po kilku dniach prób zaczynali odnajdywać ukryte przedmioty.

Węch ułatwiłby także znalezienie partnera seksualnego.


W dolnej części nosa znajduje się bowiem narząd lemieszowo-nosowy, zwany też narządem  Jakobsona, który odbiera i analizuje feromony, czyli cząsteczki związków chemicznych wysyłane przez przedstawicieli przeciwnej płci. Narząd Jacobsona potrafi wyczuć tzw. układ zgodności tkankowej (HLA), który podobnie jak linie papilarne na palcach, pozwala bezbłędnie odróżnić jedną osobę od drugiej.  Za odpowiedniego partnera uzna osobę, która ma możliwie jak najbardziej odmienny układ zgodności tkankowej, by ich potomstwo było silne i zdrowe. Jeżeli kobieta i mężczyzna mają nieodpowiednie dla siebie HLA, to istnieje ryzyko, że para nie doczeka się potomstwa, bądź potomstwo to będzie chore, pozbawione odporności lub z wadami fizycznymi albo psychicznymi.

Niestety, w "dążeniu do doskonałości" zapominamy o tym co dała natura, a w poszukiwaniu idealnego partnera kierujemy się innymi zmysłami. Kobieta nakłada na twarz "barwy godowe", do tego wyperfumowana, zagłusza swój naturalny zapach uniemożliwiając w ten sposób, by ten jej idealny partner mógł ją wywąchać. To samo dotyczy też panów, poprzez wody kolońskie i dezodoranty, jego wybranka nie wyczuje najlepszych dla niej feromonów. Przez to zdarzają się pomyłki, związki skazane od początku na niepowodzenie lub nie będące w stanie wydać na świat zdrowego potomka, co by nie stanowiło problemu z innym partnerem.
Dlatego tak jest, że jedną osobę możemy mijać codziennie, może być najpiękniejsza na świecie i mieć typ urody jaki nam się najbardziej podoba, ale może być ona jedynie koleżanką bo nie czujemy nic więcej. Natomiast kiedy znajdziemy się w pobliżu innej, nawet mniej urodziwej to dzieje się z nami coś dziwnego. My jeszcze nie rozumiemy co się dzieje, ale nasz mózg już wie. Nos przekazał mu informacje, że to jest ta jedyna o odpowiednim genotypie.
Nawet jak jesteśmy w stałym, długoletnim związku, bo kiedyś nie rozpoznaliśmy młodzieńczego zauroczenia, a później tak wypadało, jest jak jest, jakoś przyzwyczailiśmy się i nagle pojawia się w naszym otoczeniu osoba, która przewraca nasze życie do góry nogami, nasz partner przestaje się dla nas liczyć, bo jesteśmy pewni, że to ta nasza jedyna.
Zdarzają się przypadki, jaki opowiedział mi mój kolega, że poznał kobietę "idealną" lecz jak się okazało idealna była tylko do rana. Jak zmyła z siebie "barwy godowe" i "sztuczny zapach", czar prysł i tylko czekał by jak najszybciej, "po angielsku", opuścić jej mieszkanie.


Może więc zadbajmy o zapach w takim stanie jaki dała nam natura, zaprzestańmy używać tego co maskuje naturalne piękno i utrudnia nam trafienie na idealnie dopasowaną połówkę :-)

Grażyna:
Ja tam naukowcem nie jestem i nawet nie wiem czy zawsze rozumiem te naukowe wywody. Prosty ze mnie człek, mój nos jeszcze prostszy i albo mu coś pachnie albo śmierdzi i tyle ;-P Pewnie, że raz są to bardziej albo mniej intensywne smrody czy aromaty, o feromonach też słyszałam wieki temu i być może mamy zdolność odróżniania i zapamiętywania biliona zapachów (ło matko! jak to zapamiętać???), ale na pewno jestem zwolenniczką subtelnych, delikatnych zapachów, takich naturalnych jak natura. Bardzo nie lubię ciężkich perfum, szczególnie latem. Nie lubię też smrodu potu i choć należę do typu szopa-pracza (siebie piorę najczęściej :-P) to pod tym względem mam bardzo wyczulony nos. Męskie, sztywne skarpetki wyczuję nawet w butach, ble :-/
Być może z doborem partnera po zapachu coś jest, bo gdy my się poznaliśmy na imprezie (byłam z koleżanką), to wizualnie właśnie koleżanka Ci się spodobała, ale to tylko dlatego, że było ciemno i stała daleko ;-P Przecież umówiłeś się ze mną, a nie z nią :-D
A ostatnio wtuliłeś nos w moją szyję i powiedziałeś: "tak ładnie pachniesz... żadnymi COTY-ami ani innymi psami" haha :-D i cóż mogę powiedzieć... :-*
Dbajmy o naszą cielesną naturalność, przecież nawet lekarz czując innych zapach (nie zakłócony sztucznymi zapachami) jest w stanie stwierdzić, że dzieje się coś niedobrego w naszym organizmie, a perfumy i inne mocno aromatyzowane kosmetyki to zaburzają.  Hmmm... sama sobie udowadniam, że wrażliwość nosa na zapachy jest jednak ogromna :-) i nie potrzebne mi do tego naukowe dowody.
Aczkolwiek cieszę się kochanie, że temat wpadł Ci w łapki ;-)

Grażyna i Jacek



11 września 2014

Życie, to są chwile...

Miałam wiele pomysłów na wpisy, ale Jacek ma rację, jak się pomysła nie zapisze na gorąco (albo choć w punktach nie wynotuje), to ulatnia się jak złodziej nocą :-/
Nasze wakacje, które w tym roku trwały wyjątkowo długo, dobiegły końca.
Zresztą my cały rok jakby na wakacjach jesteśmy, bo na Mazurach mieszkamy ;-)
Pobyt w 3-Mieście był treściwy pod względem ruchu i imprez ulicznych.

W dniu gdy odbywał się Bieg Piotra i Pawła na plaży stał namiot Akademia Nikona, a że włóczyłam się z aparatem młodzi ludzie zaprosili mnie na darmowy, przyspieszony kurs (raczej lekcją bym to nazwała) nt. fotografii sportowej :-) Poszłam. Razem ze mną był oczywiście Jacek (już po biegu) i młody Kamil, który nam towarzyszył tego dnia :-)
Zajęcia fajne, ale ja potrzebuję indywidualnego nauczania, za bardzo stresuje mnie zadawanie pytań w tłumie... wolałabym na kartce je napisać :-P
W tym samym czasie na plaży trwał mecz siatkówki, można było pstryknąć fotę i wziąć udział w konkursie. Najlepsze zdjęcie tzn autor, wygrywał aparat Nikon. Nie wzięłam udziału, siatkówka to nie moja bajka, nie mogłam się w tym odnaleźć!
Za udział na szkoleniu dostałam świetnie wydaną książkę :-D


Jeszcze nie miałam czasu się nią zająć...

W piątek (2 dni przed wyjazdem) za namową mojej mamy, pojechaliśmy na Starówkę, na piwo.
Przypadkowo okazało się, że jest impreza pod nazwą Wilno w Gdańsku :-)


Bardzo żałowałam, że wcześniej nie obeszłam wszystkich stoisk, bo zanim się zorientowałam co na nich jest, to część już zwinięto :-( a były bardzo interesujące!



Panowie wyglądający jakby czas się nieźle cofnął, z fachem w ręku :-)




Wypalane garnki w piecu... kurcze! jak ja lubię takie klimaty :-D mogłabym stać i przyglądać się godzinami, a gdyby mi pozwolono to i sama chętnie bym coś ociosała, uszyła i wypaliła (w sensie kubeczków i garnuszków oczywiście ;-P)



W te wakacje sporo czasu spędziliśmy po za domem, jakoś tak wyszło.
Były Kaszuby, Toruń, Chełmno, Lubichowo, 3-Miasto, będzie jutro W-wa (przelotem) i Skierniewice z fantastycznymi ludźmi :-D Prawdopodobnie będzie też Jackowy Parkrun w Łodzi gdzie, być może, uda się spotkać ze znajomymi :-) W drodze powrotnej zahaczymy o Ełk i wracamy do domu, żeby wreszcie odpocząć i się nim nacieszyć, bo być może od października...
Nie! Jest DZIŚ, a nie październik! I to DZIŚ jest NAJWAŻNIEJSZE! :-)
Warunki w jakich bywaliśmy były różne, ale fajne jest w nas to, że nie potrzebujemy hoteli pięciogwiazdkowych. Wystarczy nam materac, poduszka i koc... no może 2 poduszki i kołdra jeśli zimno ;-P Jesteśmy w stanie się dostosować, ale jak powszechnie wiadomo w domu i tak najlepiej, choćby był najskromniejszą lepianką!
Nasza psica też się dostosowywała, bo ona z tych elegantek co to za wysokiej trawy nie lubią, a białe ubranko musi być białe, hehe :-) :-) :-)


Nasze drogi są różne, raz gładkie, równe, asfaltowe, innym razem wyboiste, piaskowe, niszczące nam rowery... to jak ścieżki życia :-) Ale zawsze jesteśmy razem, blisko, na wyciągnięcie ręki, nawet jeśli czasami sobie powarczymy na siebie ;-)
No tacy POZYTYWNI MY! :-D



Grażyna

9 września 2014

Między jawą a snem...

Jacek:
W niedzielę wróciliśmy do domu.
Ostatniego dnia przed wyjazdem skorzystałem z Parkrun (u siebie takich możliwości nie mam).
Pomimo, że startowało tylko 182 osoby, od startu przez cały kilometr biegłem w tłumie i ścisku. Dopiero na początku drugiego kilometra udało mi się "przeskoczyć" do przodu i przyłączyć do dwóch panów, z którymi biegłem kolejne 3 kilometry.


Jednym z tych panów był 76 letni "weteran" biegowy, a drugi miał ok 50 lat. Ten młodszy na półmetku spytał na ile biegniemy, starszy stwierdził, że jest mu to obojętne, byle nie wolniej niż 25 min. Wtedy usłyszałem jak ktoś dopingujący krzyknął, że to 12 minuta, więc powiedziałem, że w tej chwili biegniemy na 24 min. Pan w czerwonej koszulce stwierdził, że nie jest w stanie utrzymać takiego tempa i musi odpuścić, ale utrzymał do końca 4 kilometra, kiedy to "weteran" przyśpieszył zostawiając nas w tyle.
Trzymałem się za mim jak tylko mogłem, ale na metę wbiegłem dopiero 43 sekundy za nim, z czasem 23:35. Drugi mój towarzysz biegu wpadł 5 sekund za mną. Myślę. że gdyby nie ci dwaj panowie, nie wykrzesałbym z siebie tyle siły i samozaparcia by pokonać 5 km z takim wynikiem.
Wcześniejszy rekord 24:01 wydawał się szczytem moich możliwości. Doszedłem do wniosku, że nasze przygotowanie fizyczne ma ogromne znaczenie, ale wynik zależy w dużej mierze od warunków i motywacji. Ci panowie  niezaprzeczalnie byli dla mnie ogromną motywacją i dopingiem :-)

Grażyna: 
O moim bieganiu piszę i mówię coraz mniej... 
Od poznańskiego maratonu w 2012 leczę kontuzję (w 1 stopie naderwany achilles, w drugiej zapalenie rozcięgna podeszwowego + ostroga) i nadal wszystko jest w powijakach, pomimo wielu miesięcy różnych zabiegów... 
Ból fizyczny to pestka do tego psychicznego, do rozczarowania jakie czuję, bo to tak jakby dać dziecku lizaka i zabrać zanim zdąży go dobrze rozpakować i się w nim rozsmakować... ;-( 
Zajęłam się "trenowaniem" Jacka. Wyszukuję planów, pilnuję dni treningowych, jeżdżę obok rowerem pilnując tempa, przyspieszeń itp itd... kibicuję na różnych zorganizowanych biegach, latam z aparatem wyłapując jego ciekawe grymasy ;-P 






i inne momenty :-) 



Jego rekordy to w jakimś % i mój wkład...
Co mi to daje? 
Na pewno jakąś satysfakcję z Jackowych postępów (przecież jak większość biegaczy mówił, że biegać nie będzie bo nie lubi ;-p), ale i potworną tęsknotę za moimi ścieżkami biegowymi i zazdrość, że on może, a ja nie... :-( 

Odniosę się do słów Jacka na temat "dopingu" i motywacji w postaci innych biegaczy :-) bo to najlepsze momenty, jakie jest się w stanie przeżyć biegając! 
Bieg w grupie to zupełnie inna zabawa niż bieg w samotności. Emocje związane ze STARTEM, widok biegaczy mówiących o tym samym (jakby ich ktoś nakręcił :-D), śmiech, rozgrzewka i nieznane w postaci trasy biegowej i czasu w jakim się tą trasę pokona, to wszystko powoduje, że jest się jak na haju! :-D 
Adrenalina niesie!!! często powodując "kopanie" życiówek, bo jak na starcie dajesz na maksa, to nie ma możliwości aby dobiec na metę nie tracąc sił. 
Zawsze powtarzam Jackowi: "nie daj się ponieść tłumowi!" i... zawsze robi ten błąd :-) 
Ale to jego bieganie! i tak naprawdę nic mi do jego czasów czy stylu i sposobu biegu, każdy ma swój pomysł na to :-) 
Natomiast ja muszę jeszcze poczekać na swój czas biegowy, bo ciągle wierzę, że taki dostanę... 




("ustrzeleni" na Parkrun 06.09.)
Jacek:
W niedzielę o 5.30 wyruszyliśmy do domku. 
Najpierw na dworzec, by skrócić sobie drogę dojeżdżając do Pasłęka pociągiem.
Dzień już za krótki na ponowne 280 km na rowerach, a po za tym po 3, bardzo aktywnych tygodniach, byliśmy już zbyt zmęczeni.
Z Pasłęka kierowaliśmy się na Ornetę pomimo znaku "zakaz wjazdu" z powodu remontu drogi.
Był objazd, lecz odpuściliśmy nadrabianie kilkudziesięciu kilometrów. Okazało się, że dobrze zrobiliśmy ;-) Droga była już PO remoncie z gładkim, nowym asfaltem, tylko w jednym miejscu około 500 m ruchu naprzemiennego jednym pasem, gdzie właściwie oba pasy były zrobione i przejezdne... Może ktoś zapomniał zdjąć oznakowań po skończonej pracy?
W Ornecie droga była taka sama, super nówka, na Lidzbark Warmiński. Mogliśmy pojechać przez Dobre Miasto, ale jeszcze nie byliśmy w Lidzbarku i zachciało nam się czegoś innego, nowego. Na żadne utrudnienia nie natrafiliśmy, wiec nie rozumiem ludzi zostawiających te zakazujące oznakowania :-/ Czekają aż same rozpadną się ze starości???
Lidzbark nam się podobał, chociaż nie było czasu na zwiedzanie i aparat upchnięty na dnie sakwy...
Z Lidzbarka kierowaliśmy się na Bisztynek. Już kilka km za Lidzbarkiem piękne, gładkie drogi zmieniły się w dziurawy i spękany asfalt. Poczuliśmy się jak u siebie... chociaż była to dopiero połowa drogi.
Przystanki musieliśmy robić co 30-40 km bo psica awanturowała się strasznie (podczas wcześniejszych podróży radziła sobie lepiej).


Jeszcze tylko zakupy w Kętrzynie na kolację i śniadanie i ostatnie 45 km do domu.
Dojechaliśmy po 21 z dystansem 182 km na liczniku, (plan był dojechać na godz. 18.00) ostatnie godziny już w ciemnościach.
To była ostatnia tak długa podróż rowerowa w tym roku. Byliśmy chyba jeszcze bardziej zmęczeni niż po wcześniejszych 280 km.
Postanowiliśmy na tym zakończyć nasz sezon i zmusić organizmy do lenistwa :-D



Grażyna i Jacek

2 września 2014

W Trójmieście...

Jacek:
Nasz pobyt w Trójmieście się wydłuża, postanowiliśmy wykorzystać to jak najaktywniej.
W sobotę 30.08. był kolejny Parkrun i kolejny rekord :) Pomimo zbyt szybkiego startu, to udało mi się prawie cały dystans przebiec szybko. Tylko trzeci kilometr biegłem powyżej 5 minut. Sam nie wiem jak mi się to udało. Czas według organizatorów 24:01.







Aż tak dobrego czasu się nie spodziewałem i nie wiem czy uda mi się jeszcze kiedyś pobiec szybciej. Pomimo tego, iż poprawiłem swój wynik o minutę w porównaniu do poprzedniego Parkrun, to jak wcześniej, byłem na 16 pozycji w swojej grupie wiekowej, a 92 ogólnej :-)

Po południu odpoczywałem przed "dyszką" dnia następnego, natomiast Grażynka poszła oglądać Gdańsk nocą :-)

Niedziela była dniem do którego przygotowywałem się ostatnie 2 miesiące przed wyjazdem.
I Gdański Bieg Piotra i Pawła na 10 km. Miałem złamać 50 minut...
Miałem... popełniłem ten sam błąd co w czerwcowym biegu Szlakiem Krutyni. Wystartowałem za szybko, po pierwszym kilometrze świadomie zmniejszyłem tempo, lecz nie odniosło to już oczekiwanego skutku. Z każdym następnym kilometrem moje tempo spadało. Pierwsze 5 km pokonałem w 25:46 min, pomimo usilnych prób utrzymania takiego samego poziomu w drugiej połowie, nie udało mi się. Przez 3 ostatnie kilometry miałem wrażenie, że nogi stają się coraz cięższe i coraz trudniej było postawić kolejny krok.
Na 200 metrów przed metą usłyszałem za plecami kroki, postanowiłem nie dać się już wyprzedzić i ostatkami sił dotarłem do mety z czasem 53:53 plasując się na 216 pozycji na 503 zawodników. Ścigającym się za moimi plecami dwóm osobom wyprzedzić się nie dałem.


Nie wiem czy udało mi się pobić swój własny rekord na 10 km z czerwca.
Tam dobiegłem z czasem 55:45 tyle, że według mojego Endomondo tamta dyszka miała długość 10 km 550 m, a ta tylko 9 km i 770 m, więc trudno powiedzieć.
Aby zmieścić się w 50 minut muszę jeszcze duuuużo ćwiczyć.

Grażyna:
I co ja biedny żuczek mogę napisać w odniesieniu do takiego wyjadacza tras biegowych... ;-P
Nie słuchał tych bardziej doświadczonych (w domyśle MNIE!) - to ma za swoje! ;-)
Mówiłam: nie daj się ponieść tłumowi!!!
Ale przecież testosteron i plemniki ZAWSZE są mądrzejsze... trzeba się było wykazać.
Gdy ujrzałam Jacka po pierwszych 5 km to nie wiedziałam czy mam się śmiać czy płakać...


Po 8 km wiedziałam, że złamanej pięćdziesiątki nie będzie...
Jacek przebiegł dyszkę i na tym należy zamknąć temat :-)

Organizacja biegu bardzo fajna, koszulki jakościowo całkiem niezłe, w reklamówce na mecie duuuuużo płynów nawadniających ;-P




A ja?
No cóż, spróbowałam swoich sił marszobiegowych na 5 km... szkoda gadać, w nocy nie byłam w stanie stać na nogach :-(

Dzień przed biegiem Piotra i Pawła wybrałam się z młodym Kamilem na Gdańską Starówkę, na Święto Ulicy Mariackiej. Było cudnie!!! :-D

Ulica jest krótka, pełna cudnych kamieniczek. Snuli się po niej "przebierańcy",


opowiadano legendy... :-)


grano rockowo (chyba ;-P)


i poważnie również! (ujęcie o tyle ciekawe, że Pani wygląda jakby siedziała w akwarium :-D



A ulica emanowała swoim cudnym klimatem :-)
Mogłabym tak latać z aparatem do rana, ale to jakościowo nie ten aparat... :-/



... a może nie ten fotograf???? :-o No na bank brakuje mi minimum 2 obiektywów i KONIECZNIE w statyw musimy zainwestować :-)


Wyspę spichrzów pamiętam jako "stertę złomu", a teraz aż miło popatrzeć :-D

Wszystko nocą było jakieś bardziej piękne niż za dnia...



Diabelski Młyn... Kusił bardzo, w szczególności panorama, ale cena biletów nas odsunęła od zamiaru skorzystania z tej przyjemności...


A na Długiej malowanie sprajami - dla mnie majstersztyk :-)





Spacer zakończyliśmy przy wyskakującej wodzie ;-)


i śpiących lwach :-D (były cztery - 2 śpiące i 2 czuwające)



Jacek odpuścił nocne wałęsanie bo nogi oszczędzał, ale ma czego żałować, i tyle!
Nasz czas tutaj dobiega końca.
Mieliśmy wracać do domu już jutro, ale coś ważnego (dla nas i nie tylko dla nas) odwlekło wyjazd do niedzieli. Tzn chciałam już w piątek, ale Jacek chce jeszcze Parkrun-a zaliczyć w sobotę... pewnie ma nadzieję na złamanie 24 min hihi ;-) Oczywiście życzę mu tego z całego serducha :-D

W sumie miałam pisać o czymś zupełnie innym, a zrobiło się "sprawozdawczo" i zdjęciowo, więc zakończę w tym klimacie, bo z aparatem latam nieustannie ;-)





Mamy się całkiem nieźle (nie licząc zmęczenia ;-/) i także nieźle wyglądamy :-P ale pozytywniMY, jak sama nazwa wskazuje są Pozytywni ;) ...



Grażyna i Jacek