3 lipca 2014

7 dni - dzień piąty i szósty.

Grażyna: 
Znowu chciałeś zacząć pierwszy :-o Nic z tego! Teraz ja ;-P
Zanim wyjechaliśmy z Wdzydz, wieczorem, przez okno (nocowaliśmy na parterze) zabawiałam pięknego, czekoladowego labradora :-D Cudny był i taki milusi. Poczęstowałam go paluszkiem...


... no nie był zachwycony, pewnie kiełbachę by wolał, ale w końcu mlasnął jęzorem na znak zadowolenia, powiedzmy ;-)
Porzucałam mu jeszcze zeszmaconą piłkę skórzaną i zadowolenie było obopólne :-D



Jacek: 
Kolejnego dnia, około 6 rano, wyjechaliśmy z Wdzydz do Gdańska trochę inną drogą, przez Olpuch do Kościerzyny.


Patrząc poprzedniego dnia na mapę wydawała się podobnej długości. Jednak wyszła o 7 km dłuższa, a do tego dziurawa, więc wolniejsza. W Kościerzynie rozważaliśmy dwie drogi: przez Żukowo, bardziej ruchliwą lub Kolbudy. Wybraliśmy pierwszą, znaną nam opcję. Droga do Gdańska zajęła nam 3.30 h (ok 70 km), zmęczenie dawało się już odczuć. Pojechaliśmy do przyjaciółki Grażynki zostawić sakwy i krążyliśmy po mieście odwiedzając sklepy rowerowe w poszukiwaniu nowej sakwy na rower Grażynki. Bez skutku niestety, tzn jedna się znalazła w której Grażynka się zakochała, ale cena.... coś ok 380 zł :-/  (w necie 320 + przesyłka)



Widzieliśmy za to rower jak czołg, na bezdroża :-D


Nie wymaga komentarza :)

Grażyna: 
Patrząc na mapę mówiłam, że ta droga jest dłuższa Kochanie... ale co ja tam wiem, prawda? :-P
Ech, sakwa... Szukam sponsora ;-P Ktoś chętny????
Chciałam z niej zrezygnować, bo rozsądek zazwyczaj bierze u mnie górę, ale chyba jednak nie potrafię, gdyż jest dokładnie taka jaką chciałabym mieć... i gatunkowo i wizualnie. Może uda się na nią odłożyć ;-)
Oczywiście w Gd również zachciało nam się taniego obiadu, więc wstąpiliśmy do Baru Mlecznego


Menu dość obszerne, jak to w barach, ale jakoś weny twórczej nam zabrakło i zamówiliśmy flaczki :-) Smakowo ok, tyle że nie dogrzane jakieś :-/ (koszt 15 zł za 2 porcje + 2 bułki + pyszny kompot)

Jacek:
Cały przejazd rowerowy z plątaniem się po Gdańsku to 121 km (ponad 7 godz.)


Wieczorkiem zwaliliśmy się na nocleg do rodziny.

Szóstego dnia rano (sobota) udaliśmy się na Parkrun.
Jest to bieg "parkowy" na dystansie 5 km wywodzący się z Wielkiej Brytanii, organizowany co tydzień w wielu krajach.
W Polsce w każdą sobotę o godz 9.00 w 14 miastach.



Nie tylko ja byłem debiutantem na sobotniej  imprezie :-) Ten młody, 11-sto letni człowiek po mojej prawej stronie również (marszobiegował, a 5 km pokonał w 31 min!), natomiast 13 letni chłopak po lewej jest już doświadczonym "weteranem" Parkrun, a 5 km przebiega (jak się postara) w 22 min  :-)


Zaliczyliśmy jeszcze spacer pożegnalny z Gdańskiem przed wyjazdem do domu, a po południu skorzystaliśmy z zaproszenia na grilla.

Grażyna: 
Cóż, ja bawiłam się jako paparazzi :-) Dotrzymuję danego sobie słowa, choć gdy tylko bólu nie czuję natychmiast włączają mi się myśli biegowe....
Po biegu zmęczeni biegacze mogli skorzystać z pociągu :-D i to NIE BYLE JAKIEGO!!! :-)


Zdjęć z grilla nie ma, nawet nie wiem dlaczego. Trochę padało, trochę grzmiało, później wyszło słońce i do godz 20 było całkiem ciepło i przyjemnie :-)
Około 22 już spaliśmy by móc wstać o 2... Czekał nas dłuuugi powrót do domu. Co prawda daliśmy sobie furtkę i w razie braku sił mieliśmy wsiąść gdzieś na trasie do pociągu REGIO, ale wiedziałam, że ambicja i chęć sprawdzenia własnych możliwości raczej nie pozwoli nam skorzystać z tej alternatywy... :-)
I tak też się stało ;-)



Grażyna i Jacek

2 lipca 2014

7 dni - dzień czwarty.

Jacek:
Dzień czwarty spędziliśmy we Wdzydzach Kiszewskich, nie dotykając rowerów.
Po leniwym poranku i śniadaniu poszliśmy na spacer, najpierw rozejrzeć się za jagodami w lesie, gdyż po drodze jagodnika widzieliśmy bardzo dużo. Jagód nie znaleźliśmy, za to widzieliśmy ludzi jadących konno,


a że lubię konie to nawet chodzi mi po głowie wolontariat w jakiejś stadninie.
Włóczyliśmy się chwilę wyszukując ciekawych miejsc na fotki. Tereny podobne do naszych: woda, las i łąki :-) tyle, że las był sosnowy.



Grażyna:
Dotknęłam rower bo przeciskałam się przy nim ;-P
Konie to piękne zwierzęta i Jackowy pomysł na wolontariat jest całkiem ok, tylko... czuję strach. Zastanawiałam się skąd on jest, skoro przecież w wieku szczenięcym chodziłam z siostrą do szkółki jeździeckiej... Siostra mi wszystko wyklarowała: SPADŁAM Z KONIA, a właściwie to mnie zwalił! :-/ Stąd moje lęki. Ale jestem na etapie przezwyciężania ich :-)


Pogoda dopisywała nam cały czas, nawet jeśli na niebie nie rozlewał się błękit to i tak nie musieliśmy siedzieć w pensjonacie. Nie był to ten sam pensjonat co 18 lat temu, ale tuż obok, siostrzany :-) Do tego okazało się, że netu nie ma, telefony bez zasięgu, jedynie tv jakoś działało :-) Ale chyba to dobrze, bo postępy cywilizacji strasznie nas pochłaniają i te niespełna 2 dni w odcięciu były bardzo sympatyczne ;-D



Latałam z tym aparatem wyszukując miejsc lub obiektów na słit focie :-)



Jacek:
Po spacerku poszliśmy zwiedzać Muzeum Kaszubskie...

(zdjęcie zapożyczone ze str muzeum)

Grażyna:
Tu mi Jacuś oddał pałeczkę, bo mu pomysła na opis spacerku po muzeum zabrakło :-) :-) :-)
Cudowne miejsce, założone przez Teodorę i Izydora Gulgowskich w 1906 roku.
Nie będę wypisywać historycznych szczegółów, wszystko jest TU
Spacer po skansenie trwa od 2 do 3 godz, w budynkach są osoby opowiadające o konkretnym eksponacie. I tak np w szkole z lat 50 XIX wieku był pan nauczyciel :-)


który nam odśpiewał Kaszubskie Abecadło.
Hmmm, to samo abecadło w Szymbarku jest nazwane Kaszubskimi Nutami :-o


Posiedzieliśmy przy tablicy :-D


tylko miny jakieś nie tęgie mamy, ciekawe dlaczego :-P


Mogłam poczuć się jak belfer :-D Dziennik, świadectwo szkolne i inne dokumenty są autentyczne!
I jeszcze pokój nauczycielski :-)


Na terenie muzeum znajdują się 2 kościoły i choć nie lubię ich zwiedzania (z powodu przepychu jaki sobą reprezentują w większości :-/ a przecież nawet w Biblii jest napisane, że "prędzej wielbłąd przejdzie przez ucho igielne niż bogaty dostanie się do królestwa niebieskiego"... czy jakoś tak) to jednak te są cudne. Pierwszy jest z Bożegopola Wielkiego (1637-1658)


Znajdują się w nim krzyże zebrane z różnych przydrożnych miejsc, najstarszy jest z 1766 roku. Mnie najbardziej spodobał się pierwszy z lewej.




Drugi kościół przywieziono ze wsi Swornegacie. Został zbudowany ok 1700 roku (wnętrze od XVII do początku XX wieku)


W tym kościółku odbywają się msze św co niedzielę o 8 i w ważniejsze święta. Warto je zobaczyć, bo są proste i piękne :-)
W trakcie spaceru natknęliśmy się też na kamienne rzeźby. Zafascynowała mnie twarz i lew :-)



oraz kamienne siodełko rowerowe :-P Ciekawa jestem jaka byłaby ponad 200 km podróż na nim... :-o
tzn ja nie wiem czy to było/jest siodełko, ale moja wyobraźnia tak mi właśnie podpowiada :-)



Odwiedziliśmy też Warsztat Kołodziejski z Mirachowa (1927 r), gdzie sympatyczny pan pokazywał jak powstaje koło.


Wchodziliśmy do różnych chat




Był i chlew przy którym można było z łuku postrzelać :-D z marnym skutkiem :-P ale dużo śmiechu było.


Chaty biedniejsze i bogatsze, dokładnie tak jak teraz. Te XIX-wieczne istnieją do dziś i niektórzy z nas doskonale je pamiętają u swoich babć czy prababć :-) Ja pamiętam.








Odwiedziliśmy tez dwa wiatraki: Holendra


i Koźlaka


Pewnie różnicę między nimi słyszałam już nie raz, ale dopiero teraz zwróciłam na nią uwagę. Koźlak jest zbudowany na 1 nodze i obracało się go całego w kierunku wiatru, natomiast Holender ma obrotową tylko głowicę :-) Ależ teraz jestem mądra :-P

I te ogromne żarna...


Wdzydze Kiszewskie to niewielka wioska, mająca swój początek i koniec (droga się kończy w lesie :-D), a także historię i muzeum, na odpoczynek jest idealna!

Jacek:
Po tych wszystkich atrakcjach udaliśmy się do Karczmy Kaszubskiej, zobaczyć czym możemy się uraczyć. Wzięliśmy na spróbowanie placka cygańskiego, jednego na pół bo na ogół wiadomo, że te placki są olbrzymie (22 zł). Niestety, była to porażka! :-/ Placek nie smażony dla nas tylko odgrzewany, twardy aż trudno było go kroić, do tego nasączony olejem, a i jego wielkość pozostawiała wiele do życzenia. Odechciało nam się jeść i próbować czegokolwiek z ich menu w obawie, że uraczą nas jakąś padliną po ekshumacji :(
Obiad musieliśmy zrobić sobie sami, a po posiłku kolejny spacer :-)
Spotkaliśmy kaszubskiego drwala po pracy :-)


i poszliśmy na punkt widokowy, jedyna bezpłatna atrakcja w całej wyprawie :-)


Widoki z góry są piękne :-)




Grażyna: 
Placka w ogóle nie chce mi się komentować :-/ Był obrzydliwy i żałuję, że go nie oddaliśmy! I jeszcze ten kleks ze śmietany na nim. A chciałam naleśnika... ciekawe czy twaróg by już chodził ;-P
Staraliśmy się ten dzień wykorzystać na maksa, pogoda (co widać na fotach) dopisywała, a pensjonaty zawsze traktujemy jak miejsce do spania a nie spędzania wolnego czasu. Chyba musimy jakiś fajny namiot sobie kupić ;-)
Przedreptaliśmy 15 km.


Kupiliśmy sobie piwo aby je wypić na łonie natury. W sklepie kupiliśmy co by taniej było... ;-) Ale tam bez różnicy właściwie czy to sklep czy knajpa bo ceny podobne :-/


I tak kończył się nasz powrót sentymentalny do Wdzydz :-)
Ten czas spędziliśmy zupełnie inaczej niż 18 lat temu ;-P a to z pewnością z racji wieku, doświadczenia i innego patrzenia na świat :-) Cieszymy się sobą, ale nie zapominamy ile piękna nas otacza.
Do pensjonatu wróciliśmy ok 17. Musieliśmy odpocząć przed dniem następnym gdyż czekało nas ponad 100 km do przejechania.

Grażyna i Jacek